Kayıt
Bir bakışta
- Sanatçı
- Curved Air
- Yayımlanma
- 1975
- Albüm
- Beşinci stüdyo albümü
- Özgün parçalar
- Yedi
- Çekirdek kadro
- Kristina, Way, Jacques ve Copeland
- Production
- Ron ve Howard Albert
Neden önemli
Yeniden kurulan Curved Air restorasyon yerine atmosferi seçiyor
Midnight Wire, 1974 yeniden birleşme turnesinden sonraki ilk Curved Air stüdyo albümüdür. Özgün beşliyi yeniden yaratmaya çalışmaz: kuruluş döneminden yalnız Kristina ile Way kalır; onlara gitarist Mick Jacques ve davulcu Stewart Copeland katılır.
Albüm grubun merkezini gece rockına, blues rengine ve daha fiziksel ritim bölümüne kaydırır. Way’in kemanı tanınabilir kalır; fakat artık lead alanını Monkman’ın klavyeleri yerine Jacques’ın gitarıyla paylaşır.
Norma Tager altı vokal parçasının sözlerini birlikte yazarak kayda temkinli mahremiyet, yalnızlık, performans ve gece iletişiminden oluşan tutarlı sözel dünya verir.
Pipe of Dreams tek enstrümantaldir. Diğer altı parça Kristina’nın temkinli karşılaşmadan başlık parçasındaki tam dramatik yansıtmaya uzanan değişen duruşuna dayanır.
Kayıt belirli kadro belgesi olarak önemlidir. Copeland’ın davulu şimdiden son derece bireyseldir; kalıcı basçı ve klavyecinin yokluğuysa yeniden kurulan grubun ne kadar geçici kaldığını gösterir.
1975
Yeniden birleşme turnesinden sonra başka bir grup adı ileri taşıyor
Curved Air’in kurucu çekirdeği Live albümünde yakalanan 1974 turnesi için yeniden birleşti. Bu düzen yeni stüdyo kaydına devam etmedi.
Midnight Wire seanslarına gelindiğinde Kristina ile Way, Jacques ve Copeland’la farklı çalışma grubu kurmuştu. Phil Kohn ayrılmış ve kayda hazır kalıcı basçı kalmamıştı.
John G. Perry konuk olarak bas, Peter Wood klavyeler çaldı. Kredilendirilen grup çekirdeği dörtlü kalsa da kısımları albümün armonisi ve alt frekans hareketinin merkezindedir.
Albüm Ağustos 1975’te Londra’daki Ramport Studios’da kaydedildi. Amerikalı kardeşler Ron ve Howard Albert, Fat Albert Productions adına prodüktörlüğü üstlendi; mühendisliği Will Reid-Dick yaptı.
Jacques’ın enstrümantalı Pipe of Dreams dışında yedi metnin tamamı Tager’la bağlantılıdır. Kristina açılış müziğini birlikte yazarken diğer besteleri Way ile Jacques böler ya da paylaşır.
BTM albümü 1975 sonunda yayımladı. Britanya listesine girmedi ve aynı geniş kadro, konuk bas düzeninin yerini Tony Reeves alarak 1976’da hızla Airborne’a ilerledi.
Grup ve konuklar
Dört çekirdek üye ve vazgeçilmez iki seans ortağı
Kristina erken albümlere göre daha az uhrevi duyulur. Alt register’ı ve daha sert ünsüzleri ilişki şarkılarını rüyadan gözlenmiş değil gerçek zamanda müzakere edilmiş hissettirir.
Way kemanı seçici kullanır. Sürekli notalar yavaş groove’u karartabilir; Jacques’ın gitarı baskınlaştığında daha keskin cümleler lead otoritesini geri alır.
Jacques grubun fiziksel profilini değiştirir. Riff’leri ve bend’leri Curved Air’den beklenen düzensiz konturları silmeden müziği çağdaş rock ve blues’a çeker.
Copeland kesinlik, alan ve patlayıcı tom rengi getirir. Vokalin çevresinde sık sık alan bırakır, sonra tüm bölümü yeniden yönlendirmek için özlü fill’ler kullanır.
Perry anonim destek yerine melodik bas hareketi sağlar. Wood’un piyanosu ve synthesizer’ı en açık başlık parçasında duyulan armonik gece manzarasını yaratır.
Damain’in The Fool’daki geri sesi parçaya özgü renktir; genel vokal topluluğunun kanıtı değildir. Albüm Kristina’nın tekil lead’i çevresinde düzenlenmiş kalır.
Ses ve yapı
Gece yarısı blues’u, elektro keman ve kontrollü ritmik güç
Midnight Wire, Phantasmagoria’dan daha sıcak ve topraksıdır. Gitar, elektrikli piyano, bas ve davullar çerçeveye egemen olur; keman keskin ya da lirik ikinci lead olarak kullanılır.
İlk yüz karakter şarkılarını enstrümantal Pipe of Dreams’le dönüşümlü sunar. Özlü sırası uzun biçimsel dönüşüm yerine groove ve vokal varlığını tercih eder.
Woman on a One Night Stand ile Orange Street Blues açıkça R&B ve blues jestlerinden yararlanır; yine de Copeland’ın ritmik ayrıntısı ve Way’in kemanı genel revivalism’i önler.
The Fool kontrollü kıtayla daha geniş topluluk serbestliği arasında hareket ederek kadronun teatral yönünü genişletir. Geri vokaller sahnelenmiş niteliğini keskinleştirir.
Pipe of Dreams metni kaldırır ve Jacques’ın tekrarlanan figürü, sürekli keman ve ritim örüntüsünün askıda hareket yaratmasına izin verir.
Başlık parçası albümün tek uzun yapısıdır. Piyano öncülüğündeki durgunluk tam grup dalgalarına büyür; mesafeyi ve temas girişimini dinamiklerle duyulur kılar.
Parça rehberi
Karanlıktan sonra yedi karşılaşma
Woman on a One Night Stand
Kristina ile Tager, bir kişinin kalıcılık arzusuyla karmaşıklaşan geçici karşılaşmanın içinden yazar. Çekim ve alarm birlikte gelir.
Yuvarlanan groove vokale mizah, komut ve geri çekilme alanı verir. Gitar ve keman durumu romantikleştirmeden yorumlar.
Şarkı albümün yetişkin doğrudanlığını tanıtır: mahremiyet mistik çözüm değil müzakeredir. Rahat yüzeyi anlatıcının sınırlarını daha az değil, daha çok duyulur kılar.
Day Breaks My Heart
Way ile Tager şafağı kayba dönüştürür. Gün ışığı geceyi çözmez; süremeyecek olanı açığa çıkarır.
Piyano ve gitar yavaş, ölçülü nabzı korurken keman Kristina’nın tutulan cümlelerini uzatır. Aranjman katharsis’e koşmadan ağırlık kazanır. İkinci sırada açılışın temkinli olasılığını sabahın duygusal bedeline çevirir.
The Fool
Way, Jacques ve Tager yanlış yargı ve performansın teatral portresini kurar. Aptal aynı anda alaya alınabilir, kendinin farkında ve ifşa edici olabilir.
Copeland vokalin altındaki zemini kaydırırken gitar ve keman renk için yarışır. Damain’in geri sesi seçili anları standart armoni korosu yerine sahnelenmiş alışverişe büyütür. Şarkının değişen tonu başlığının basit hakarete dönüşmesini önler.
Pipe of Dreams
Jacques’ın enstrümantalı ilk yüzü tekrarlanan pena gitar figürü ve yavaş değişen topluluk rengiyle kapatır. Way’in sürekli kemanı örüntünün üzerinde mesafe yaratırken bas ve davullar görünür durgunluğu hareket ettirir.
Başlık fantezi düşündürür; ancak müzik gerçek bir rüya dizisinden kaçınır. Konusu askıda beklentidir.
Albümün tek enstrümantalı olarak tüm kayıt için kategori değil anlatı sesinde duraklama sunar.
Orange Street Blues
Way ile Tager ikinci yüzü yere özgü blues çerçevesiyle açar. Sokak, anı ve duygusal yıpranma belgesel habercilik taslamadan birleştirilir.
Kristina kendi köşeli cümlelerini korurken deyime yaslanır. Keman beklenen blues armonikası ya da üflemeli yorumunun yerini alır.
Perry ile Copeland groove’u hareketli tutarak aranjmanın pastişe yerleşmesini önler. Kentsel topraksılığı daha stilize Dance of Love’ı hazırlar.
Dance of Love
Jacques, Way ve Tager arzuyu insanlar arasında öğrenilen hareket olarak ele alır. Dans temasın yanı sıra kurallar, zamanlama ve risk sunar.
Gitar ana hareketi taşırken keman ve klavyeler Kristina’nın lead’i çevresinde özlü alanlar açar. Özlü şarkı albümün ilişki dilini en kinetik biçiminde toplar. İleri nabzı başlık parçasının yalnızlığını daha sert hissettirir.
Midnight Wire
Way ile Tager arayanın uzakta kaldığı gece sinyaliyle kapatır. Kablo bağlantı vaat ederken aramayı gerekli kılan ayrılığı kanıtlar.
Hüzünlü piyano figürü ve ölçülü vokal tam grup girmeden önce gece sonrası atmosferini kurar.
Nakarat keman, gitar, synthesizer ve Copeland’ın ölçülü tomlarıyla genişler. Her dönüş açılış yalnızlığını silmeden daha acil duyulur.
Jacques’ın lead gitarı daha resmî klavye çerçevesine karşı bükülerek merkezî enstrümantal alanı kaplar. Yedi dakikadan uzun final kaydın duygusal mimarisidir: özel ses kamusal dalgaya dönüşür, ardından görünmeyen hatta bağımlı kalır.
Tek bir gece değil
Tek öykü olmadan arzu, performans ve iletişim
Midnight Wire tek gecelik anlatı değildir. Yedi parçası karakterleri ya da akşamdan şafağa kronolojik yolculuğu paylaşmaz.
Gece yinelenen toplumsal alan sağlar. Açılış geçici karşılaşmayı sınar, Day Breaks My Heart sabahtan korkar, başlık parçası karanlıktan uzaktaki dinleyiciye uzanır.
Performans mahremiyeti karmaşıklaştırır. The Fool rol benimser, Dance of Love teması koreografi olarak ele alır, açılış anlatıcısıysa izlenirken beklentileri yönetir.
Rüya yalnız Pipe of Dreams’de gevşek olasılık olarak belirir. Enstrümantalın askıda ruh hâli her sözü rüyaya çevirmek için kullanılmamalıdır.
İletişim en güçlü bağdır. Konuşma, jest, dans ve kablonun tamamı temas dener; yine de hiçbiri karşılıklı anlayışı garanti etmez.
Searles ve Gilmore
BTM dönemi için yeni görsel kimlik
Kapak tasarımı Bob Searles ile Liz Gilmore’a kredilendirilir. Paket Warner dönemi albümlerinin gökkuşağı, picture-disc ya da gerçeküstü kolaj dilini yeniden üretmek yerine BTM dönemine aittir.
Ölçülü sunumu tek kesintisiz sahne çizmeden kaydın gece başlığına ve yetişkin duygusal register’ına uyar. Görsel sıfırlama tarihsel olarak önemlidir: bu kadro kurucuların müze rekonstrüksiyonu olarak pazarlanmadı.
Paket kredileri müzikal yazarlıktan ayrı kalır. Şarkıların ayrı karşılaşmalarını açıklamak için ayrıntılı kapak anlatısı gerekmez.
BTM dönemi
Liste dönüşü olmadan stüdyoya dönüş
Midnight Wire 1975 sonunda BTM’de çıktı ve birkaç bölgede RCA bağlantılı kanallarla dağıtıldı. Birleşik Krallık albüm listesine girmedi.
Liste dönüşünün yokluğu tamamı Britanya Top 20’sine giren ilk üç stüdyo albümüyle karşıtlık kurar. Ayrıca çok farklı koşullarda işleyen katalog ve kadroyu yansıtır.
Geriye dönük tepki başlık parçasıyla açılış şarkısını sık sık albümün tamamından yukarı koyar. Pipe of Dreams de Jacques’ın enstrümantal gösterisi olarak dikkat çeker.
Kaydın erken Curved Air’den daha az yenilikçi olduğu eleştirisi anlaşılır ama eksiktir. Amaçları daha küçük, karanlık ve şarkı merkezlidir.
Albüm Vivaldi, Back Street Luv ya da Piece of Mind’a parça parça ölçülmek yerine yeni 1975 topluluğu olarak duyulduğunda en güçlüdür.
Geçiş kadrosu
Airborne ve The Police’e eşik
Başlık parçası albümün kalıcı imzası oldu ve sonraki canlı ile yayın yorumlarına kavuştu. Midnight Wire Copeland’ı The Police öncesinde belgeler; ancak varlığı diğer müzisyenleri sonraki grubunun tarih öncesine indirgememelidir. Jacques enstrümantalı yazıp iki başka besteyi paylaşırken albümün gitar öncülüğündeki fizikselliğini sağlayan gerçek ortak mimar olarak belirir.
Kayıt doğrudan kalıcı bas rolü ve daha geniş konuk paletinin dengeyi yeniden değiştirdiği Airborne’a gider. Mirası geçişli ama özgüldür: Curved Air özgün kimya sağlam kalmış gibi davranarak değil müzikal bedenini değiştirerek hayatta kalır.
Hangi baskı?
Özgün yedi parça tüm sav olarak kalıyor
Özgün yedi parçalık sıra eksiksizdir ve bonus rekonstrüksiyona ihtiyaç duymaz. Sonraki canlı sürümleri karşılaştırmadan önce başlık parçasından sonra durun.
Keman gövdesi ve vokal doğallığını değerlendirmek için Day Breaks My Heart’ı kullanın. Pipe of Dreams gitar sönümünü, bas ayrıntısını ve Copeland örüntüsünün sessiz kesinliğini gösterir.
Başlık parçası piyano açılışıyla topluluk zirveleri arasında dinamik alana ihtiyaç duyar. Aşırı ses yüksekliği duygusal tasarımının dayandığı mesafeyi yok eder.
Repertoire’ın dijital ve CD kataloğu çekirdek sırayı korur. Farklar esas olarak mastering ve sunumdadır; alternatif albüm yapısında değil.
Yalnız Pipe of Dreams enstrümantaldir. Diğer tüm özgün parçalar Kristina’nın sesini birincil dramatik ve müzikal unsur olarak kullanır.
Bir dinleme rotası
Geceyi karşılaşmadan sinyale izleyin
- İlk dinleyiş: Warner dönemi üçlemesinin enstrümantasyonunu beklemeden yedi şarkılık LP’yi dinleyin.
- Kristina’yı izleyin: Sınırı, kaybı, rol yapmayı, sokak anısını, dansı ve uzak teması izleyin.
- Jacques’ı izleyin: Gitarın yorumdan enstrümantal merkeze ve başlık parçası lead’ine ilerlediğini duyun.
- Copeland’ı izleyin: Ölçülülüğün, tom renginin ve kısa fill’lerin her şarkıyı nasıl yeniden düzenlediğine dikkat edin.
- Kabloda bitirin: Finalin kaydın gece imgelerini tek olay örgüsüne çevirmeden toplamasına izin verin.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ileri okumalar
- Curved Air resmî diskografisi — Curved Air
- Midnight Wire dijital kataloğu — Apple Music
- Midnight Wire katalog programı — Spotify
- Curved Air grup tarihçesi — AllMusic
- Midnight Wire kredi tarihçesi — JazzRockSoul
- Midnight Wire Repertoire baskısı — JPC kataloğu