İçeriğe geç

Klasik Albüm Rehberi

Octopus

Gentle Giant · 1972 · Progresif Rock

Sekiz yoğun beste hard rock'ı, kontrpuanı, oda müziği renklerini, vokal hocket'i ve ani çalgı alışverişini Gentle Giant'ın en yoğun ifadesine dönüştürür.

1972 sonunda yayımlandıDördüncü albümSekiz parça
Bu albümü Amazon’da görüntüleyin →

Satış ortaklığı notu: Bu sayfadaki Amazon bağlantıları, size ek maliyet getirmeden RetroForge Records’a küçük bir komisyon kazandırabilir.

Kayıt

Bir Bakışta

Sanatçı
Gentle Giant
Yayım
Aralık 1972
Albüm
Dördüncü stüdyo albümü
Kayıt
Advision Studios
Parçalar
Sekiz
Britanya plak şirketi
Vertigo

Neden önemli

Karaktere sıkıştırılan karmaşıklık

Octopus, Gentle Giant'ın karmaşıklığını sadeleştirmeden okunur kılar. Albüm tek kesintisiz süit yerine sekiz ayrı şarkı içerir ve her biri kolayca tanınan bir düzenek geliştirir: birbirine geçen sesler, rock riff'i, oda dansı, çalgısal bayrak yarışı ya da açıkta balad. Dinleyici tekniği anlamadan önce karakter üzerinden içeri girebilir.

Gentle Giant'ın dördüncü albümü, kısmen yeni davulcu John Weathers topluluğa daha sağlam merkez verdiği için Three Friends'ten daha sert bir kenara sahiptir. Yine de tek bir ağır üsluba yerleşmez. The Advent of Panurge güç ile vokal oyun arasında ilerler; Knots kontrpuantal şarkıyı toplumsal kafa karışıklığına dönüştürür; Think of Me With Kindness aşındırıcı neredeyse her şeyi geri çekerek yoğunluk yaratır.

Başarı bu çeşitliliktir. Progresif rock süreyi hırsın kanıtı sayabilir, fakat Octopus en zor fikirlerini yaklaşık üç ila altı dakika süren şarkıların içine yerleştirir. Karmaşıklık yoğunlaşmaya dönüşür. Her çalgı işlev değiştirebilir, her ses akorun ya da tartışmanın parçası olabilir ve her ani geçiş dinleyiciden kimin önderlik ettiğini yeniden düşünmesini ister.

1972

Yeni davulcu ve daha sert bir kenar

Octopus 1972'nin ilerleyen döneminde Three Friends'i izledi ve John Weathers'ı bir Gentle Giant stüdyo albümünde tanıttı. Çalışındaki istikrarlı güç, vuruşu sık sık birden çok bölüm arasında kaydıran müzik için gruba daha sağlam merkez verdi.

Albümün prodüktörlüğünü Gentle Giant, Londra'daki Advision Studios'da mühendisliğini Martin Rushent üstlendi. Yazar kredileri Kerry Minnear, Derek Shulman, Phil Shulman ve Ray Shulman'a aittir. Bu ortak krediler duyulan yönteme uyar: beste sesler, riff'ler, klavye figürleri ve alışılmadık çalgı renkleri arasında dağıldığı için şarkılar kolektif biçimde tasarlanmış hissedilir.

Albüm 1972'nin sonunda Britanya'da çıktı; Amerika Birleşik Devletleri yayımı 1973'te izledi. Bölgesel gecikme tarihinin parçasıdır: Amerikalı dinleyiciler kayıtla daha sonra ve farklı kapak altında karşılaştı.

Octopus kadrosu

Altı çok enstrümanlı müzisyen, sabit ön plan yok

Gary GreenGitarlar ve perküsyon
Kerry MinnearKlavyeler, vibrafon, viyolonsel, perküsyon ve vokal
Derek ShulmanAna vokal ve alto saksofon
Phil ShulmanSaksofonlar, trompet, mellophone ve vokal
Ray ShulmanBas, keman, gitar, perküsyon ve vokal
John WeathersDavul, perküsyon ve ksilofon

Gentle Giant'a altılı demek kaydın içinde kaç topluluğun belirdiğini eksik anlatır. Minnear org ağırlığından vibrafon berraklığına ya da viyolonsel çizgisine geçebilir; Ray Shulman bas temelini keman karşı çizgisine bağlayabilir; Phil ile Derek vokal kimlik ve nefesli-bakır rengi arasında dolaşır. Çalgı değiştirme burada sahne numarası değildir. Düzenlemenin dışarıdan orkestra getirmeden bakış açısı değiştirmesini sağlar.

Green'in gitarı çoğu kez doku ve direnç sağlar. Çevresindeki armoni köşeliyken bile saldırıları blues köklü duyulabilir; dinleyiciye birbirine geçen çizgilerden kurulmuş pasajlara fiziksel giriş noktası verir. Weathers benzer ölçüde doğrudan bedensel güç sağlar. Nabız güvenli hissedildiğinden diğer bölümler müzik ivme kaybetmeden kesişip kırılabilir.

Sesler başka bir çalgı ailesi oluşturur. Ana ses, yanıt, ünison ve kademeli heceler tek bölüm içinde değişebilir. Bireysel karakter duyulur kalır, fakat kimlik sürekli topluluk olarak yeniden düzenlenir. Kişi ile sistem arasındaki bu gerilim albümün yinelenen konularından birine dönüşür.

Ses ve yapı

Dramatik hareket olarak kontrpuan

Octopus'taki kontrpuan antika süs değildir. Anlaşmazlığı sahnelemenin yoludur. Çizgiler farklı ses alanlarından girer, örtüşür, birbirini taklit eder ya da çelişir; dinleyici tek bir örüntüye ait olup olmadıklarına karar vermelidir. Knots bunu seslerle açık eder; The Boys in the Band fikri çalgısal makineye aktarır.

Hard rock öğesi karşıtlık ve yön sağlar. A Cry for Everyone ile River gitar, bas ve davulun yeterince doğrudan vurmasına izin verir; böylece daha girift pasajlar istikrarlı nesneye uygulanan baskı gibi hissedilir. Green'in gitarı kontrpuanı düzleştirmeden kesebilir, Weathers ise hızlı değişimleri kararlı dönüşler gibi duyurur.

Oda müziği renkleri ölçeği değiştirir. Keman, viyolonsel, vibrafon, blokflütler ve bakır benzeri tınılar rock topluluğu çerçeveyi geri almadan önce birkaç ölçülüğüne şarkıyı saraylı, evcil ya da teatral hissettirebilir. Bu kaymalar anidir ama nadiren keyfîdir; melodik hat ya da ritmik hücre genellikle çalgılama değişiminden sağ çıkar.

Prodüksiyon kenarları belirgin tutar. Müzik eşzamanlı bilgiye dayandığı için bu berraklık hayatidir. Her bölümü duymak her ilişkiyi anlamakla aynı değildir; Octopus bu aralığı üretken kullanır. Tekrar dinleme karakteri tüketmeden yapıyı açığa çıkarır.

Parça Rehberi

Sekiz eser, sekiz farklı düzenek

01

The Advent of Panurge

Açılış Acquiring the Taste'taki Rabelaisvari dev Pantagruel ile yeniden bağ kurar ve Panurge'ü bir dizi müzikal karşılaşmayla tanıtır. Güçlü topluluk ifadeleri vokal oyunları ve keskin biçimde ayrılmış dokularla nöbetleşir. Şarkı dilin kendisinin istikrarsız olduğu buluşma gibi davranır: anlam anlatıya yerleşmeden önce ton, hece ve çalgısal yanıttan geçer. Albümün kuralları hakkında hem davet hem uyarıdır.

02

Raconteur Troubadour

Saraylı renk ve modern ritmik kesinlik birbirini parodileştirmeden birlikte var olur. Teller ve akortlu perküsyon şarkıya eski akustik profil verirken birbirine geçen bölümler onun durağan dönem eserine dönüşmesini önler. Düzenleme öykü anlatımını sesler ve roller arasında hareket olarak ele alır. Yüzeyde zarif görünen şey kesin alışverişlerle bir arada tutulur; ozanı yalnız şarkıcıdan çok küçük düzeneğin merkezine dönüştürür.

03

A Cry for Everyone

Ani biçimsel dönüşleri taşıyacak kadar güçlü riff çevresinde kurulan, albümün en doğrudan rock girişlerinden biridir. Başlık evrensel beyana işaret eder ama müzik tek, pürüzsüz sesi reddetmeyi sürdürür. Gitar ve ritim bölümü aciliyet yaratırken klavyeler ve vokaller ileri rotayı karmaşıklaştırır. Doğrudanlık grubun anlaşmazlığı daha basit değil daha yüksek sesli kılabileceği zemine dönüşür.

04

Knots

Kavramsal merkez başarısız iletişimi somutlaştırmak için birbirine geçen vokal bölümleri kullanır. İfadeler örtüşür, ayrılır ve değişmiş ilişkiyle döner; dil hem anlamsal malzeme hem ritmik mimari olur. Teknik yakın dikkati ödüllendirir ama dramatik etkisi anidir: birkaç zihin ortak anlayışa ulaşmadan aynı anda konuşuyor görünür. Seyrek çalgısal noktalama sesleri yarattıkları yapının içinde açıkta hissettirir.

05

The Boys in the Band

Kesinlik, kesinti ve kolektif gösteriden kurulmuş çalgısal portre. Dönen para sesi, önderliği çalgılar arasında tekrar tekrar aktaran müziği tanıtır. Virtüözlük duyulur, yine de hiçbir solistin parçaya uzun süre sahip olmasına izin verilmez. Başlık düzenlemede gerçek olur: konu eşgüdümlü organizma olarak gruptur; bölümleri hızla değişen tek tasarımı uygularken ayrı dokuları koruduğu için etkileyicidir.

06

Dog's Life

Telli ve oda müziği benzeri renkleri köpek gözlemine kuru, evcil bir zekâ veren daha küçük teatral eser. Grup biçimsel kesinliği koruyarak konuyu yeniliğe dönüştürmekten kaçınır. Kısa jestler odadaki hareketler gibi düzenlenmiştir: tetikte, alışıldık ve hafif komik. The Boys in the Band'in çalgısal yoğunluğundan sonra küçülen ölçeği yakın düzenlemenin ses yüksekliği kadar girift olabileceğini gösterir.

07

Think of Me With Kindness

Albümün açıkta baladı karmaşıklıktan kaçış değil, başka bir sınamasıdır. Minnear'ın vokali ve piyano öncülüğündeki düzen, kontrpuantal gösterinin beklenebileceği yere duygusal cümlelemeyi koyar. Armonik dönüşler diğer parçaların çoklu çizgilere dağıttığı belirsizliği taşır. Hatırlanma isteği ölçülülükten güç kazanır; yerleşimi Gentle Giant kimliğinin teknik yoğunluk kadar şefkati de içerdiğini kanıtlar.

08

River

Kapanış biçimi akışkan tutarken daha sert topluluk hareketini geri getirir. Gitar çizgileri, vokal ağırlığı ve ritmik kaymalar nehri huzurlu görsel değil, etkin sürece dönüştürür. Bölümler birbirlerinin sınırlarını aşındırıyor görünür, yine de parça grubun fiziksel saldırısıyla zemine bağlı kalır. Sekiz eserin tümünü özetlemeden albümü kapatır; hareketin kendisini son süreklilik noktası olarak bırakır.

Sözler ve biçim

Konuşma, kimlik ve imkânsız uzlaşma

Octopus, Three Friends'in kurduğu anlatısal anlamda konsept albüm değildir. Tutarlılığı konuşma, kimlik ve eşgüdüm hakkındaki yinelenen sorulardan gelir. Panurge çoğalan diller aracılığıyla iletişim kurar; Knots hizalanamayan sözcükleri sahneler; enstrümantal parça grubu eşgüdümlü eylemle tanımlar; balad başka biri tarafından hatırlanmayı ister.

Başlığın octo opus—sekiz eser—olarak açıklanması geleneksel biçimde Phil Shulman'ın eşi Roberta'ya atfedilir, ancak kesin kökeni anekdot olarak kalır. Yapısal uyum inkâr edilemez: sekiz ayrı parça tek topluluk bedenine bağlı kollar gibi davranır.

Fark hiçbir zaman bütünüyle çözülmez. Müzik aynılığı talep etmeden eşgüdüme değer verir. Bu ilke hem teknik yöntemini hem duygusal aralığını açıklar: bölümler ilişkiyle anlam kazanır ama aralarındaki sürtünme duyulur kalır.

Roger Dean ve Charles White

Atlantik'in iki yakasında iki ahtapot

Britanya Vertigo baskısı Roger Dean'in ahtapot görselini kullandı; uzanan kolları sekiz eserlik başlığa ve grubun çok yönlü düzenlemelerine uyan bir yaratığı albüme verdi. Görsel organik, tehditkâr ve tek odak noktasından bütünüyle algılanamazdır.

Amerikan Columbia baskısı Roger Dean'in görselini Charles White III'ün kavanozdaki ahtapot tasarımıyla değiştirdi. Böylece dinleyiciler iki ayrı görsel metaforla karşılaştı: genişleyen yaratık ve hapsedilmiş numune.

Hiçbir kapak her şarkı için gerçek program olarak görülmemelidir. Önemleri çokluğu çerçevelemelerindedir. Müzik tek bedene bağlı kalırken birkaç yöne uzanabilir; topluluk yazımının ortaya koyduğu zorluk da tam budur.

Yayım tarihçesi

Britanya'da 1972 sonu, Amerika'da daha sonra

Britanya yayımı 1972'nin sonunda, Amerikan baskısı 1973'te geldi. Octopus Gentle Giant'ın son Vertigo albümüydü ve grubun Amerika Birleşik Devletleri'nde tutunmasına yardım eden turneye eşlik etti.

The Advent of Panurge, Knots ve The Boys in the Band gibi şarkılar dinleyicilerin Gentle Giant kimliğini anlama biçiminde merkezî kaldı. Yoğun düzenekleri sonraki canlı potpuri Excerpts from Octopus'a da aktarıldı.

Phil Shulman müzik sektörünün talepleri yerine ailesine öncelik vermek için bu albümden sonra ayrıldı. Ayrılışı sonraki kadronun kullanabileceği çalgısal ve vokal kaynakları değiştirdi; Octopus'u burada duyulan altılı düzenin son stüdyo kaydı yaptı.

1972'den sonra

Gentle Giant'a yoğun giriş kapısı

Octopus, Gentle Giant'ın birkaç sürümünü tek yoğun programda sunduğu için yaygın giriş noktasına dönüşmüştür. Hard rock'a çekilen dinleyici A Cry for Everyone ya da River ile başlayabilir; vokal kontrpuan Knots'a götürür; oda müziği rengi Raconteur Troubadour'da belirir; duygusal doğrudanlık Think of Me With Kindness'ta gelir.

Grup daha sonra malzemeyi canlı Excerpts from Octopus'ta yoğunlaştırarak bu stüdyo eserlerinin kesintisiz sahne dizisi olarak yeniden bestelenebileceğini gösterdi. Bu canlı uygulama özgün LP tek bir süitmiş gibi davranmadan albümün alttaki birliğini güçlendirir.

Mirası ölçek değil yoğunlaşmadır. Octopus progresif tekniğin şarkı kimliğini nasıl keskinleştirebildiğini gösterir. Kayıt tekrar dinleme ister ama ilk seferde akılda kalan karakter sunar—zorluk ile davet arasında alışılmadık ölçüde kalıcı bir uzlaşma.

Hangi baskı?

Çok kanallı bantlar eksik olduğunda

Özgün 1972 miksiSekiz parçanın tamamındaki eksiksiz tarihsel albüm.
2015 Steven Wilson baskısıÇok kanallı bantların kaldığı yerlerde kısmi stereo ve 5.1 remiksler; ayrıca enstrümantal malzeme, özgün miks aktarımı ve 1976 canlı alıntısı.

Özgün miks bütün albümü tek prodüksiyon mantığı altında sunduğu için temel kalır. Farklı erken baskılar Britanya Roger Dean ya da Amerikan Charles White kapağını da taşır; bu müzikten bağımsız görsel ayrımdır.

2015 baskısı için tüm çok kanallı bantlar bulunamadı. Bu yüzden bazı—ama tümü değil—parçaların stereo ve 5.1 remikslerini; enstrümantal miksler, özgün 1972 miksinin düz aktarımı ve on beş dakikalık 1976 canlı Excerpts from Octopus performansıyla birlikte içerir.

Modern baskıyı yedek ana kayıt değil, bakışlar arşivi olarak kullanın. Kısmi remiksler iç ilişkileri berraklaştırabilir; özgün aktarım sekiz eserin tümünde sürekliliği korur.

Dinleme rotası

Bir seferde tek kolu öğrenin

  1. İlk dinleme: Sekiz parçanın tamamını dinleyin ve her birine yalnız tek karakter verin: karşılaşma, dans, riff, sesler, makine, minyatür, balad ya da akış.
  2. İkinci dinleme: Davul ve basın hızlı değişimleri fiziksel olarak nasıl zeminde tuttuğunu duymak için John Weathers ile Ray Shulman'ı izleyin.
  3. Üçüncü dinleme: Seslerin ana kişilik, armoni, kontrpuan ve saf ritmik ses arasında nasıl ilerlediğini izleyin.
  4. Ardından karşılaştırın: Grubun ayrı stüdyo eserlerini tek canlı diziye dönüştürdüğünü duymak için 1976 Excerpts from Octopus'u kullanın.

Araştırma izi

Kaynaklar ve ileri okuma