Kayıt
Bir bakışta
- Sanatçı
- Supertramp
- Yayımlanma
- 1982
- Albüm
- Yedinci stüdyo albümü
- Özgün parçalar
- Dokuz
- Prodüksiyon
- Supertramp, Peter Henderson ve Russel Pope
- Birleşik Krallık albüm zirvesi
- 6 numara
Neden önemli
Açıkça ayrı şarkı kitaplarından kurulan son ortak albüm
Famous Last Words, Rick Davies, Roger Hodgson, John Helliwell, Dougie Thomson ve Bob Siebenberg'in son stüdyo çalışmasını belgeler. Bu konum tarihsel açıdan önemlidir, ancak albüm Hodgson'ın ayrılışını anlatan dokuz bölüm olarak yazılmamıştır.
Yapısı bunun yerine iki şarkı kitabının kesin biçimde dönüşümlenmesidir. Hodgson belirsizlik, yenilenme, öz bilgi ve bağlılıkla ilgilenen beş parça sunar; Davies ise kökleri piyano, blues ve vokal tiyatrosuna daha güçlü biçimde uzanan dört ayakları yere basan karakter ya da ilişki şarkısı getirir.
Kayıt, Supertramp'in enstrümantal imzalarını korurken onları 1980'lerin başındaki cilaya uyarlar. Wurlitzer, akustik piyano, synthesizer'lar, elektro ve akustik gitar, saksofon, melodik bas ve denetimli davullar daha pürüzsüz bir prodüksiyon alanında ayırt edilebilir kalır.
Peter Henderson prodüktör ve mühendis olarak döner; prodüksiyonda ona Supertramp ile Russel Pope katılır. Yaklaşımları vokal berraklığını ve kısa biçimi öne çıkarır; ancak Waiting So Long ile Don't Leave Me Now, kayda değer bir kapanış ağırlığı oluşturmak için yine altı dakikalık süreleri kullanır.
Albüm ticari açıdan Britanya'da altı, Amerika Birleşik Devletleri'nde beş numaraya ulaştı. It's Raining Again en kalıcı single'ı oldu ve grubun duygusal bir yenilgiyi hâlâ hemen tanınabilen bir düzenlemeye dönüştürebildiğini kanıtladı.
1981–82
Breakfast'ten üç yıl sonra klasik beşli yeniden bir araya geliyor
Albüm, Breakfast in America'nın olağanüstü başarısı ile Paris'te belgelenen 1979 turnesinin ardından geldi. İki stüdyo yayını arasına yaklaşık üç yıl girdi; bu, grubun 1970'lerin ortasındaki döngüsünden daha uzun bir aralıktı.
Kayıt ve miks California, Nevada City'deki Unicorn Studios merkezliydi; Backyard ve diğer California tesislerinde ek çalışmalar yapıldı. Dağınık çalışma düzeni, üyeleri artık tek bir kesintisiz ortak ortamda yaşayıp üretmeyen bir grubu yansıtır.
Henderson mühendisliği ve ortak prodüktörlüğü üstlendi, Pope prodüksiyonu paylaştı ve Norman Hall yardımcı oldu. Klasik beşli bozulmadan kaldı ve Crime of the Century'den beri duyulan aynı temel enstrüman paylaşımını korudu.
Richard Hewson yaylı düzenlemesi için geri döndü. Clair Diament ile Heart grubundan Ann ve Nancy Wilson geri vokallere katkıda bulunarak seçili nakaratları genişletti, fakat albümü konukların yönettiği bir projeye dönüştürmedi.
Dönem baskıları Davies-Hodgson ortaklığı kredisini kullanmayı sürdürdü. İç dağılım daha açıktır: Hodgson Crazy, It's Raining Again, Know Who You Are, C'est Le Bon ve Don't Leave Me Now'u; Davies ise Put On Your Old Brown Shoes, Bonnie, My Kind of Lady ve Waiting So Long'u yazdı.
Hodgson albüm ve turnesinin ardından ayrıldı. Bu yüzden Brother Where You Bound, onun sesi, gitarı ve besteleri olmadan yayımlanan ilk Supertramp stüdyo kaydı olacaktı.
Grup ve konuklar
Beş yerleşik müzisyen, üç konuk ses ve seçici yaylılar
Hodgson'ın şarkıları parlak melodik yüzeyler ile kaygılı sorular arasındaki karşıtlığa dayanır. Tiz vokali; yağmuru, belirsizliği ya da yakarışı, duygusal istikrarsızlıklarını ortadan kaldırmadan hemen erişilebilir kılabilir.
Davies, Put On Your Old Brown Shoes'un gümbürdeyen piyanosundan My Kind of Lady'nin dönemsel vokal üslubuna ve Waiting So Long'un karanlık birikimine uzanır. Dört parçası tek bir alaycı karakterin çeşitlemeleri değildir.
Helliwell, 1970'lerin albümlerindekinden daha cilalı bir miks içinde çalışır. Saksofon, özellikle kapanış şarkıları vokal başlangıçlarının ötesine genişlerken çoğu zaman yoğunlaştırılmış bir duygusal vurgu olarak girer.
Thomson, daha pürüzsüz yüzeyleri grubun önceki fiziksel gücüne bağlar. Bası, aksi hâlde durağan duyulabilecek klavyelerin altında karşı melodi ve pes hareket sağlar.
Siebenberg sessizleştirilmiş değil, disiplinlidir. Single'lar kesin bir nabız isterken Waiting So Long ile Don't Leave Me Now ölçülülüğü sürekli baskıya çevirebilen davullara ihtiyaç duyar.
Konuk sesler belirli geri vokalleri büyütür, fakat iki ana şarkıcının ayrımını bulanıklaştırmaz. Hewson'ın yaylıları da seçilmiş ölçekte belirir ve beş kişilik grubun duyulmasını sağlar.
Ses ve kuruluş
Kenarlarında huzursuzluk taşıyan daha parlak yüzeyler
Prodüksiyon biçim açısından Crime of the Century'den daha temiz ve sıkıştırılmıştır, ama tekdüze değildir. Akustik mahremiyet, doo-wop pastişi, piyano rock ve uzun melankolik finaller farklı odaları doldurur.
Synthesizer'lar piyano ile Wurlitzer'in yerini almak yerine parlaklık ve bağlayıcı renk ekler. Özellikle Crazy, Know Who You Are ve Davies'in piyano öncülüğündeki şarkılarında atağı hâlâ akustik enstrümanlar tanımlar.
Vokal düzenlemesi merkezîdir. Hodgson'ın ana vokali çoğu kez katmanlı nakaratlara yükselir; Davies pes bölgede karakter ve dönemsel armoni kullanır. Konuk geri vokaller seçili anları, öne çıkan düetlere dönüşmeden yoğunlaştırır.
LP yüzleri özenle dengelenmiştir. Her biri kısa bir şarkıyla başlar, karşıt yazarlıklardan geçer ve birinci yüzde daha sakin bir Hodgson parçasıyla, ikinci yüzde ise Hodgson'ın uzun bir yakarışıyla kapanır.
Waiting So Long ile Don't Leave Me Now albümün gerçek büyük ölçekli çiftini oluşturur. İlki Davies'in hüsranını sert bir enstrümantal birikime dönüştürür; ikincisi Hodgson'ın ayrılık korkusunu uzun bir saksofon ve grup vedasına çevirir.
Bu son, biyografik yorumu davet eder; ancak müzikal etkisi her sözün grup ilişkileri hakkındaki bir rapor sayılmasına bağlı değildir.
Parça rehberi
Beş Hodgson ve dört Davies şarkısı
Crazy
Hodgson parlak ritmik bir mekanizma ve normallik hakkında bir soruyla açılışı yapar. Vokal rahatça ilerlerken sözler kabul edilebilir davranışı kimin tanımlayacağını irdeler.
Klavyeler, gitar ve ölçülü ritim bölümü pop berraklığını korur. Küçük armonik değişimler, yinelenen yargının kesinleşmiş duyulmasını engeller.
Açılış olarak belirsizliği görkeme başvurmadan sunar ve uzun stüdyo arasının ardından grubun tiz vokalini ve temiz topluluk atağını yeniden tanıtır.
Put On Your Old Brown Shoes
Davies gümbürdeyen piyano, armonika ve iş yorgunu bir toplumsal karakterle yanıt verir. Ayakkabılar, gösterişli bir yeniden icattan çok harekete ve sıradan kimliğe dönüşü düşündürür.
Geri vokaller ve canlı ritim şarkıya ortak bir yükseliş kazandırır. Köklerine yakın yüzeyi, Crazy'nin cilalı sorgulamasıyla keskin biçimde karşıtlık kurar.
Düzenleme, 1982'deki Supertramp'in albümün modern prodüksiyonundan vazgeçmeden hâlâ blues ve eski poptan yararlanabildiğini gösterir.
It's Raining Again
Hodgson romantik hayal kırıklığını ileri doğru ilerleyen bir pop şarkısına dönüştürür. Hava durumu yenilgiyi dışa vururken melodi yenilenme konusunda tekrar tekrar ısrar eder.
Piyano, synthesizer, bas ve davul katmanlı vokallerin altında düzenli bir nabız yaratır. Helliwell'in rengi ile kapanıştaki çocuk şarkısı göndermesi duygusal çerçeveyi genişletir.
Single, Britanya'da on iki haftalık liste döneminde 26 numaraya yükseldi. Kalıcılığı, melankolik konu ile dirençli hareket arasındaki gerilimden gelir.
Bonnie
Davies, ulaşılmaz bir kadına duyulan hayranlığın piyano öncülüğündeki portresini kurar. Vokal hayranlığı, mesafeyi ve gösterinin farkında oluşu birleştirir.
Düzenleme daha dolgun klavyeler, ritim bölümü ve katmanlı seslerle balad ölçeğinin ötesine büyür. Arzu giderek daha teatral hâle gelir.
Single biçimli şarkıların ilk dizisini kapatan Bonnie, belirsizliği geri getirir. Merkezdeki figür yansıtılmış ve erişilmez kalır.
Know Who You Are
Hodgson birinci yüzü sade bir akustik tefekkürle kapatır. Vokal ve gitar, kaydın başka hiçbir yerinde olmadığı kadar açık alan bırakır.
Öz bilgi muzaffer bir keşif değil, güç bir talimat olarak sunulur. Azaltılmış doku, sözlerin teselliyle bastırılmasını önler.
Yerleşimi gerçek bir yüz sonu yaratır: kamusal hava koşulları ile romantik yansıtma, içsel bir soruyla yüzleşen tek bir kişiye yerini bırakır.
My Kind of Lady
Davies ikinci yüzü doo-wop ve erken dönem pop armonisiyle şekillenen sevecen bir şarkıyla açar. Piyano ve çok parçalı vokaller, tarihsel üslubu düzenlemenin bir parçası yapar.
Ana ve geri vokaldeki karakterleri, yalnız bir itiraftan çok küçük bir vokal topluluğu yaratır. Bas ile davul nostaljik dili gevşek değil, kesin tutar.
Şarkının sıcaklığı doğrudandır; ancak özenle kurulmuş dönemsel yüzeyi Davies'i icracı ve aranjör olarak da vurgular.
C'est Le Bon
Hodgson ruhsal ve etik düşünceye döner. Akustik ve klavye renkleri tiz ana vokalin çevresinde geniş, sabırlı bir alan kurar.
Konuk geri vokaller nakarata derinlik ekleyerek çağrıyı koro gösterisine dönüştürmeden paylaşılmış gibi duyurur.
Şarkı ikinci yüzün sakin merkezi olarak işler. Doğru yolu arayışı, romantik kesinliği ardından gelen daha karanlık bekleyiş ve yakarıştan ayırır.
Waiting So Long
Davies hüsranla başlar; piyano ve pes bir vokalle zamanı ağırlaştırır. Ritim bölümü beklemeyi yavaş yavaş baskıya dönüştürür.
Gitar, saksofon ve giderek güçlenen davullar ikinci yarıyı genişletir. Enstrümantal yükseliş, kısa bir nakaratın düzgün rahatlamasını reddeder.
Davies'in albümdeki son bestesi olarak onun şarkı kitabını en sert noktasında bırakır; sesi değiştiren ama duygusal ölçeği değiştirmeyen bir finale zemin hazırlar.
Don't Leave Me Now
Hodgson ayrılığa karşı doğrudan bir yakarışla kapatır. Basit sözcükler tekrar ve yavaşça büyüyen bir düzenlemeyle ağırlık kazanır.
Bas, davul, sesler ve saksofon kaçınılmazlık duygusunu derinleştirmeden önce klavyeler ile gitar ilk alanı kurar. Helliwell'in çizgileri çağrıyı dilin ötesinde sürdürür.
Başlık kaçınılmaz olarak Hodgson'ın sonraki ayrılığıyla yankılanır; ancak şarkı kendi başına bir ilişki draması olarak işler. Tek bir özel konuşmanın belgesel kanıtı sayılmamalıdır.
Uzun sönümü klasik kadroya kesin, teatral bir nokta koymaz. Kayıt, bağlılık hâlâ talep edilirken sona erer.
Tek bir veda değil
Tek bir veda olay örgüsü olmadan hava, kimlik ve ayrılık
Famous Last Words kesintisiz bir veda albümü değildir. Başlık ile sonraki kadro tarihi geriye dönük bir birlik yaratır, ancak şarkıları farklı ilişkilere, karakterlere ve içsel sorulara yönelir.
Yenilenme birkaç biçimde belirir. Old Brown Shoes sıradan kimlik aracılığıyla hareket önerir, It's Raining Again havanın değişeceğinde ısrar eder, C'est Le Bon ise etik bir yön arar.
Kimlik daha az istikrarlıdır. Crazy toplumsal tanımları sorgular, Bonnie arzuyu başka bir kişiye yansıtır, Know Who You Are ise konuyu içsel bir talimata indirger.
Beklemek ve ayrılmak, önceki yedi parçayı yeniden yazmadan son çifte hâkim olur. Davies askıda kalmış zamanı yaşar; Hodgson ayrılıktan korkar. Farklı sesleri, duygusal ilişkiyi anlatısal değil müzikal kılar.
Albümün en güçlü birliği, çözüme kavuşmayan sonlarda yatar. Yağmur geçecektir, kimlik hâlâ bilinmelidir, bekleyiş sürer ve son yakarış yanıtsızca sönümlenir.
Tehdit altındaki tel
Makas gergin bir ipe yaklaşıyor
Paketi Mike Doud tasarlayıp yönetti; fotoğraf kredileri Jules Bates ile Tom Gibson'a aittir. Merkezdeki görüntü, bir sanatçının bağlı olduğu ipi tehdit ederek makası gergin bir cambaz ipinin yakınına yerleştirir.
Görsel, kesinliği gerçekleşmiş bir eylem değil yaklaşan bir eylem hâline getirir. Gerilim bıçak ile tel arasındaki boşluktan doğar.
Bu görüntü, Hodgson'ın ayrılışını önceden bilmeyi gerektirmeden albümün sonraki tarihsel konumuna uyar. Tehlikeli biçimde dengelenmiş ortak bir yapı zaten kendi başına eksiksiz bir görsel fikirdir.
Basılı iç kapak şarkı sözlerini ve kredileri taşır; dramatik bir kapak simgesi ile ayrı ayrı yazılmış dokuz şarkı arasındaki karşıtlığı korur.
Dev başarının ardından
Kalıcı bir uluslararası single'a sahip İlk 10 albümü
Albüm Britanya'da altı numaraya ulaştı ve listede on altı hafta kaldı. Amerika Birleşik Devletleri'nde beş numaraya çıkarak Breakfast in America'dan sonraki uzun araya rağmen önemli ilginin sürdüğünü doğruladı.
It's Raining Again Ekim 1982'de Britanya single listesine girdi, 26 numaraya yükseldi ve on iki hafta kaldı. Birçok başka pazarda daha güçlü performans gösterdi.
My Kind of Lady de albümü bir single olarak temsil etti; Hodgson'ın formülünü yinelemek yerine Davies'in vokalini ve dönemsel pop düzenlemesini öne çıkardı.
Albümün karşılanması çoğu kez grubun içsel sona erişi üzerinden süzülmüştür. Bazıları eski karmaşıklık pahasına ticari cila duyar, başkaları şarkı yazarlığındaki karşıtlığa ve ağır son çifte değer verir.
Parça odaklı bir okuma iki uçtan da kaçınır. Albüm bilinçli biçimde sade pop, çıplak akustik tefekkür, üsluplaştırılmış vokal işçiliği ve iki uzun kapanış içerir.
Klasik dönemin son noktası
Geriye bakıldığında daha açık duyulan son nokta
Albümün kaçınılmaz mirası, klasik beşlinin son stüdyo kaydı olmasıdır. Hodgson'ın ayrılışı, grubun dönüm noktası niteliğindeki on yılını tanımlayan iki şarkı yazarlı yapıyı bitirdi.
It's Raining Again önemli bir Hodgson icrası olarak kalırken My Kind of Lady, Davies'e kendine özgü bir geçmişe dönük pop vitrini sundu. Şarkıların hiçbiri tek başına kaydı özetlemez.
Waiting So Long ile Don't Leave Me Now, ortaklığın sonuna yerleştirilmeleri sayesinde ek ağırlık kazandı; yine de düzenlemeleri biyografinin ötesinde dikkati hak eder.
Brother Where You Bound, Davies'i tek başlıca yazar hâline getirecek ve daha uzun, daha karanlık siyasal malzemeye yönelecekti. Dolayısıyla Famous Last Words, Supertramp'in tüm yaratıcı tarihini değil bir yöntemi kapatır.
Mirası en güvenilir biçimde kronoloji ile yorum ayrı kaldığında anlaşılır: kadro gerçekten sona erdi, ancak albüm şifreli bir istifa mektubu değil, dokuz ayrı beste içerir.
Hangi baskı?
Dokuz şarkılık sıralamayı eksiksiz koruyun
Dokuz özgün albüm sürümüyle başlayın. Single kısaltmaları, bu şarkıları grubun albüm diline bağlayan enstrümantal oranları ya da sönüm sürelerini kısaltabilir.
Standart 2002 remaster'ı katalog sunumunu geri getirir, ancak büyük bir arşiv eki sağlamaz. Bu nedenle alternatif oturumlara ilişkin iddialar temel baskıdan ayrı tutulmalıdır.
Akustik alanı ve vokalin doğallığını değerlendirmek için Know Who You Are'ı kullanın. Düzenleme yoğunlaşırken piyano, gitar, saksofon ve davulun ayrı kalıp kalmadığını sınamak için Waiting So Long'u kullanın.
Basılı iç kapak kredileri, resmî ortaklık kaydını beşe dört beste dağılımından ayırmaya yardımcı olur.
Brother Where You Bound'ı ancak bu albümden sonra dinleyin. Böylece yazarlık ve konudaki değişim, sonraki kaydın karakteri 1982'ye geriye doğru zorlanmadan duyulur.
Bir dinleme yolu
Sonu yorumlamadan önce yazarlığı izleyin
- İlk dinleme: Dokuz parçalık LP'yi her sözü otobiyografi saymadan dinleyin.
- Roger Hodgson'ı izleyin: Beş şarkıyı toplumsal yargıdan yenilenmeye, oradan ayrılık korkusuna kadar izleyin.
- Rick Davies'i izleyin: Köklerine bağlı hareketi, romantik yansıtmayı, dönemsel armoniyi ve sert bekleyişi karşılaştırın.
- John Helliwell'i izleyin: Yoğun saksofon girişlerinin sonraki şarkıları nasıl büyüttüğüne dikkat edin.
- Kapağı en son okuyun: Tek tek şarkılar anlaşıldıktan sonra tehdit altındaki cambaz ipinin yankılanmasına izin verin.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ek okuma
- Famous Last Words yayım ve kredi kaydı — MusicBrainz
- Supertramp Birleşik Krallık liste geçmişi — Official Charts Company
- It's Raining Again liste geçmişi — Official Charts Company
- Famous Last Words A&M yayım kaydı — On A&M Records
- Famous Last Words kredileri — AllMusic
- Roger Hodgson'ın Supertramp besteleri — Roger Hodgson