Kayıt
Bir bakışta
- Başlıca sanatçı
- Jim Morrison, müzik Doors tarafından
- Yayımlanma
- 17 Kasım 1978
- Kuruluş
- 1978 müziğiyle arşiv sesi
- Özgün biçim
- Beş LP bölümü
- Plak şirketi
- Elektra
- Başlıca prodüktörler
- Manzarek, Krieger, Densmore, John Haeny ve Frank Lisciandro
Neden önemli
Olağan bir yeniden birleşme gibi dinlenemeyecek ölüm sonrası ortak çalışma
An American Prayer, bir arşivde keşfedilmiş geleneksel bir Doors albümü değildir. Morrison şiirlerini 1969 ve 1970'te, bu tamamlanmış eşlikler olmadan kaydetti; Manzarek, Krieger ve Densmore müzikal ortamı 1978'de yaratıp bir araya getirdi.
Bu zaman farkı, eser sahipliğini sıra dışı kılar. Kaydedilmiş sözler ile sunumu Morrison belirlerken yan yana getirme, tempo, alt müzik ve eski grup icralarıyla ilişkiyi hayatta kalan Doors üyeleri ile prodüksiyon ekibi belirler.
Özgün LP, çok sayıdaki kısa metni beş geniş bölüm hâlinde düzenler—Awake, To Come of Age, The Poet's Dreams, World on Fire ve An American Prayer—ve tek tek şarkılar yerine kesintisiz, bir plak yüzü uzunluğunda dinlemeyi teşvik eder.
Canlı Roadhouse Blues ile Doors kataloğundan alıntılar veya anılar, yeni müziğin yanında kolaja girer. Tanıdık malzeme, tüm plağın Morrison hayattayken icra edildiğinin kanıtı değil, tarihsel doku işlevi görür.
Albüm, ender rastlanan platin plak ödüllü bir sözlü anlatım yayımı oldu. Kültürel erişimi, ölüm sonrası eşliklerin etiği ve sanatsal başarısı tartışmaya açık kalsa da Morrison'a şair ve kaydedilmiş bir ses olarak ilginin sürdüğünü gösterir.
1969-1978
İki şiir oturumu, bir ölüm ve 1978'de yeniden kuruluş
Morrison, Los Angeles'ta 1969 ve 1970'te, bir Doors stüdyo albümünün olağan hazırlığından ayrı, şiire ayrılmış kayıt oturumları yaptı.
Temmuz 1971'de Paris'te öldü. Manzarek, Krieger ve Densmore onsuz iki albüm tamamladı; ardından Doors 1973'te grup olarak faaliyetini sonlandırdı.
Üç müzisyen 1978'de seçilmiş şiir bantlarının çevresinde enstrümantal eşlik yaratmak üzere yeniden bir araya geldi. Frank Lisciandro ile mühendis-prodüktör John Haeny projenin biçimlendirilmesine katıldı.
Ekip ayrı okumaları diziler hâlinde kurguladı, yeni bestelenmiş pasajlar ekledi ve canlı bir Roadhouse Blues ile tanıdık müzikal göndermeler dâhil mevcut Doors malzemesini kullandı. Elektra yayımı, yeni kaydedilmiş dört kişilik bir icra gibi sunmak yerine daha doğru biçimde Jim Morrison'a, müzik için de Doors'a atfetti. LP, Morrison'ın ölümünden yedi ve hayatta kalan üçlünün önceki grubunun sona ermesinden beş yıl sonra, 17 Kasım 1978'de çıktı.
Şair, grup ve prodüksiyon ekibi
Bir arşiv sesi ve yeni bir araya getirilmiş müzikal kadro
Morrison'ın sesi 1978'deki müzisyenlere karşılık vermiyordu. Duraklamalar, vurgular ve oda tonu daha önceki okumalardan gelir; dolayısıyla görünürdeki diyalog düzenleme ile kurgu yoluyla yaratılır.
Manzarek, sözlü anlatımın ritmini armonik atmosferle bağlamak için klavyeleri kullanır. Partileri film alt müziği, ritmik nabız veya Doors'un yerleşik sesinin bir hatırlatıcısı gibi işlev görebilir.
Krieger sürekli betimlemeden kaçınır. Gitar bazen bir imgeyi izler, ancak sözleri çözümsüz bırakan paralel bir duygusal alan da yaratabilir.
Densmore konuşmayı esnek bir ölçü gibi ele alır. Perküsyon, her şiiri düzenli bir rock vuruşuna zorlamak yerine hece vurguları ve sessizliklerin çevresinde devreye girer.
Haeny ile Lisciandro, sürekliliğin başlıca yaratıcılarıdır. Seçim, ekleme, miks ve yerleştirme, ayrı kayıtların görünüşte kesintisiz bir yolculuğa nasıl dönüştüğünü belirler.
Bas ve perküsyon katkıcıları yeni müziğe eksiksiz bir stüdyo temeli verir, ancak onların varlığı Morrison'ın şiir oturumlarındaki kadroyla karıştırılmamalıdır.
Ölüm sonrası kolaj
Kurgu, eşlik ve ödünç alınmış Doors belleği
Plak, kuru veya hafif işlenmiş konuşma ile tam grup eşlikleri, ortam pasajları ve tanınabilir Doors kayıtları arasında gidip gelir. Geçişler pürüzsüz olduğunda bile bu değişimler yapıyı açığa çıkarır.
Morrison'ın arşiv sesi yakınlık ve ton bakımından değişir. Prodüksiyon her farkı ortadan kaldırmak yerine oda ve doku değişimlerini yeni sahneleri işaretlemek için kullanır.
Yeni müzik çoğu kez söz ritmini kıta-nakarat biçiminden daha yakından izler. Bas, davul ve klavyeler geçici bir hareket kurabilir, ardından geleneksel bir şarkı gelişmeden ortadan kaybolabilir.
Roadhouse Blues kolajı canlı bir grup olayıyla keserek dinleyicinin tarihsel zaman algısını sıfırlar; ardından sözlü anlatım yeniden başlar.
Kapanış bölümü şiiri, Doors anısını ve Albinoni ile ilişkilendirilen bir Adagio'yu geniş, ağıtsal bir çerçevede birleştirir. Bu, Morrison'ın bu biçimiyle onayladığı bir icra değil, editoryal bir süittir.
1995 yeniden basımı birçok alt bölümü 23 dijital parçaya ayırır ve üç eser ekler. Bu indeksleme gezinmeyi kolaylaştırsa da özgün LP'nin beş bölümlü mimarisini belirsizleştirebilir.
Kesit rehberi
Beş özgün bölüm içinde yirmi ana kesit
Awake
Kısa bir açılış buyruğu, kaydedilmiş sesi albümün başlıca varlığı olarak kurar. Çevredeki ses, Morrison'ın çağrısını geleneksel bir şarkı başlangıcı yerine kolaja giriş olarak çerçeveler. Özgün LP'de Awake, sonraki birkaç parçayı içeren ilk bölümün de başlığıdır. Kısalığı önemlidir: dinleyici, dört kişilik bir Doors icrasının başladığını göstermeye yönelik hiçbir girişim olmadan davetten doğrudan kurulmuş belleğe geçer.
Ghost Song
Hayatta kalan müzisyenler, Morrison'ın imgelerinin altına projenin en dolu yeni ritimlerinden birini kurar. Klavyeler, gitar, bas ve davul ileri hareket yaratırken ses, daha önce kaydedildiğini belli edecek kadar ritmik bağımsızlığını korur. Parça albümün başlıca müzikal kimliklerinden biri olmuş ve daha sonra uzatılmış biçimde yeniden işlenmiştir. Awake içinde açılış buyruğunu bir geçit törenine dönüştürür; ancak şiir ile grubun görünürdeki uyumu 1978 tarihli bir yorum eylemidir.
Dawn’s Highway
Morrison, çocukluğundan bir yol anısını yakın bir sözlü anlatım tonuyla aktarırken eşlik dikkati anlatının zamanlamasında tutar. Bölümün canlılığı biyografik yorumları teşvik etmiştir, ancak plak hatırlanan her ayrıntının dışarıdan doğrulanmasını değil, işlenmiş bir anlatıyı sunar. Yerleşimi; yol, ölüm ve erken algıyı bağlar, bu temalar daha sonra The Hitchhiker'da yinelenir. Prodüksiyon anlatıyı gösteriye dönüştürmez; ölçülülük ani imgelerin kendi ağırlığını taşımasını sağlar.
Newborn Awakening
İlk bölüm bireysel anıdan bedensel ve törensel imgelere doğru genişler. Müzik, sabit bir nakarat dayatmak yerine Morrison'ın değişen temposunun çevresinde yükselip geri çekilir. Başlık Awake'ten sonra ikinci tür bir başlangıç yaratır: yalnızca gözleri açmak değil, yabancı bir fiziksel dünyaya girmek. Bölüm kapanırken plak temel yöntemini kurmuştur—şiir oturumunu yeniden üretmeyen ve sıradan bir Doors şarkısına da dönüşmeyen müzikal bir sürekliliğe yerleştirilmiş ses parçaları.
To Come of Age
Kısa bir geçiş, LP'nin ikinci bölümüne başlığını ve temel meselesini verir. Morrison'ın sesi olgunluğu yerleşmiş yetişkinlikten çok başka bir eşik gibi ele alır. Enstrümantal ortam ekonomiktir ve ifadenin çevresindeki uzun kesitleri birbirine bağlamasına izin verir. Sonraki dijital indeksleme bunu bağımsız bir minyatür gibi duyurabilir, ancak LP'de kent yüzeyleri, gösteri ve kimlikle ilgilenen kesintisiz bir diziyi başlatır. İşlevi edebî olduğu kadar mimaridir.
Black Polished Chrome
Mekanik parlaklık, giysiler, sokaklar ve hatırlanan üslup yoğun bir kentsel yüzey oluşturur. Müzikal eşlik her satıra gerçek anlamlı bir imge atamadan devinimi destekler. Morrison'ın sunumu gözlem ile yakarış arasında değişir ve kurgu bu enerjiyi doğrudan Latino Chrome'a taşır. İki başlık özgün LP'de tek bir bant içinde eşleştirilerek ortak çevreleri vurgulanmıştır. Parça tek bir olayın doğrusal anlatısı olarak değil, ses tasarımıyla dönüştürülmüş kültürel bellek olarak işler.
Latino Chrome
Kentsel bölüm daha teatral ve ritmik açıdan daha sivri hâle gelir. Ses, perküsyon ve enstrümantal renk, Morrison'ın okumasındaki arşiv dokusunu korurken bir sokak gösterisi niteliği yaratır. Kesiti yalnızca atmosfere indirgemek cazip gelebilir, ancak To Come of Age içindeki yeri önemlidir: olgunluk benimsenmiş üslup, kamusal gösteri ve değişen Amerikan kimlikleri üzerinden çerçevelenir. 1978'deki müzisyenler bu çağrışımları, Morrison'ın kayıt sırasında duyduğu belirli bir sahneyi yeniden ürettiklerini öne sürmeden düzenler.
Angels and Sailors
Morrison, askıda kalma ile nabız arasında gidip gelen bir ortam üzerinde yolculuk, arzu ve icra figürleri arasında ilerler. Krieger'in rengi ile Manzarek'in armonisi sesin çevresinde mesafe yaratırken Densmore şiiri tekdüze yürütmekten kaçınır. Özgün LP'de Angels and Sailors, Stoned Immaculate ile eşleştirilerek özel ve kamusal kişiliklerin üst üste binmesine izin verir. İmgeleri bilinçli biçimde kesintilidir; müzik onları kurgulu bir yolculuğa dönüştürmeden süreklilik sağlar.
Stoned Immaculate
Tanınabilir bir Morrison ifadesi ikinci bölümün sonunda kısa bir beyana dönüşür. Eşlik ona nakaratı andıracak kadar ritmik kimlik kazandırsa da eser kayıp bir 1970 single'ı değil, sözlü anlatım kurgusu olarak kalır. Başlığın çelişkisi—değişmişlik ile saflığın birleşmesi—albümün kararsız kamusal kimliğe duyduğu ilgiyi özetler. To Come of Age'i burada bitirmek, yetişkinliği bir varış noktasından çok bellek, üslup, risk ve beyandan kurulmuş, icra edilen bir durum yapar.
The Movie
The Poet's Dreams bölümü, gerçekliği sinema ve konuşmacıyı hem izleyici hem katılımcı gibi ele alarak başlar. Seyrek prodüksiyon Morrison'ın zamanlamasının çevresinde alan bırakarak kesmeleri ve duraklamaları film kurgusuna benzetir. Morrison ile Manzarek'in sinema okulunda bulunmuş olması imgeleri belgelenmiş bir yaratıcı bağlama yerleştirir, ancak parça algı üzerine bağımsız bir sav olarak ayakta durur. Kısa süresi, Curses, Invocations daha açık bir yakarış sesine yönelmeden önce albümün sinemasal yöntemini yoğunlaştırır.
Curses, Invocations
Ses törensel bir hitaba dönüşürken karanlık enstrümantal renk ve stüdyo alanı ton değişimini güçlendirir. Prodüksiyon düzenli bir rock ritmine direnir; gerilim, biriken ifadelerden ve kimin çağrıldığı ya da reddedildiğine dair belirsizlikten doğar. The Poet's Dreams'i kapatırken sinemayı, aralarındaki ilişkiyi açıklamadan yakarışa dönüştürür. Bu çözümsüz kurgu projenin tipik özelliğidir: yapımcılar ayrı kaydedilmiş dilin kesintili niteliğini korurken şiirler arasında anlamlı yakınlık yaratır.
American Night
Çok kısa bir sözlü eşik, ikinci plak yüzündeki World on Fire bölümünü açar. Başlığı alanı özel düşten ulusal bir gece manzarasına genişleterek canlı bir Doors icrasının ani gelişine hazırlar. Kesit kendi başına bir şiir-şarkıdan çok çerçeveleme aracıdır. Dijital indeksleme küçük ölçeğini, vinil sıralaması ise işlevini daha açık gösterir. Grup tarihinin, yol imgelerinin ve Morrison'ın sözlü kişiliklerinin birlikte yerleştirilebileceği kamusal bir alan açar.
Roadhouse Blues
Canlı bir icra, 1978'de yeni kaydedilen eşliği Doors ile Morrison'ın aynı olayda bulunduğu sesle keser. Bu tarihsel birlik Roadhouse Blues'u kritik bir karşıtlık hâline getirir, ancak çevresindeki şiirlerin de grupla kaydedildiğini ima etmek için kullanılmamalıdır. Seyirci, yükseltilmiş oda sesi ve tam şarkı biçimi albümün zaman ölçeğini sıfırlar. Kolaj yeniden başladığında dinleyiciye gerçek bir dönemdaş grup icrasının nasıl duyulduğu hatırlatılmıştır.
The World on Fire
Sözlü aciliyet Roadhouse Blues'un ardından geri döner; yeni eşlik arşiv sesini 1978 yapısına yeniden bağlar. Başlık hem büyük bölümün hem de bu sonraki dijital kesitin adıdır, dolayısıyla kesin sınırı baskıya göre değişir. Morrison'ın dili yol evi enerjisini toplumsal ve kıyametvari bir baskıya genişletir. Müzik sabit bir anlatı iddiasında bulunmadan hızlanmayı destekler. Başlıca işlevi yeniden giriştir: canlı grup tarihi yerini yeniden sonradan biçimlendirilmiş şiire bırakır.
Lament
Tempo yavaşlar ve ses daha düşünceli hâle gelir. Kesit ağıtı tek bir sabit kayıp gibi ele almak yerine yokluk ile ölümlülüğü geniş bir ağıtsal tona toplar. Klavyeler ile gitar bilinçli açık alan bırakarak arşiv hışırtısı ve vokal uzaklığının deneyimin parçası kalmasını sağlar. Morrison'ın ölümüne dair sonraki bilgi kaçınılmaz olarak alımlamayı etkiler, ancak şiir bu olaydan önce kaydedilmiştir. Anıtsal anlamı prodüksiyon yaratır; ölüm sonrası bir öz yorumu kaydetmemiştir.
The Hitchhiker
Dramatik bir yol anlatısı, Riders on the Storm ile ilişkilendirilen müzik üzerinde gelişerek bu sözlü figürü tanıdık bir Doors atmosferine bağlar. Yeniden kullanım editoryal ve tematiktir; L.A. Woman ana kaydından yeni keşfedilmiş bir vokal bölümü değildir. Morrison'ın sakin sunumu teatral bağırıştan kaçındığı için anlatının tehdidini artırır. World on Fire'ı kapatan kesit, Dawn's Highway'de tanıtılan yol imgelerine çok farklı bir ahlaki konumdan dönerek yolculuğu tehlike ve anonimlik hâline getirir.
An American Prayer
Son bölüm başlık şiiri ve geniş bir müzikal alanla başlar. Morrison'ın kamusal sesi ulus, beden, özgürlük ve icra arasında ilerlerken grup sözleri vatansever bir onaya indirgemekten kaçınır. An American Prayer ifadesi hem bu kesite hem tüm plağa adını vererek onu projenin yorum merkezine dönüştürür. Yine de dua kararsız kalır: yakarış, eleştiri ve öz dramatizasyon birlikte bulunur. 1978 düzenlemesi bu belirsizliği çözmeden törenselleştirir.
Hour for Magic
Kapanış bölümü yüklü bir dönüşüm aralığına daralır. Müzikal renk ritmi yakından izleyerek parçayı kıtalı bir şarkıya çevirmeden yükselme duygusu yaratır. Hour for Magic, daha geniş başlık şiiri ile yoğun Freedom Exists arasında bağlantı dokusu görevi görür, ancak kendine ait bir zaman fikri vardır: aydınlanma sınırlıdır ve içine girilmelidir. Sonraki ayrı indekslemesi kullanışlı olsa da özgün LP onu kesintisiz bir finaldeki evre olarak dinlemeyi teşvik eder.
Freedom Exists
Yalnızca birkaç saniye süren Freedom Exists, beyanı bir parçacıkta yoğunlaştırır. İfade, daha uzun ve daha belirsiz pasajların arasındaki yerinden karmaşıklık kazanır; kanıtlanmış değil, ileri sürülmüş gibi duyulur. Asgari eşlik prodüksiyonun onu bir slogana şişirmesini engeller. Kesit ayrıca dijital parça sayısının albüm ölçeğini neden yanlış temsil edebileceğini gösterir: numaralı bir öğe bağımsız dinleme veya çalma listesine çıkarma için tasarlanmış şarkı değil, bir bölüm içindeki an olabilir.
A Feast of Friends
Ana program, Morrison'ın Manzarek, Krieger ve Densmore'un müziğiyle çevrili sözleriyle kapanır; belgelenmiş katkıcılar arasında Jerry Scheff de vardır. Başlık grubun sinema çalışmalarını ve topluluğunu hatırlatırken ton ağıtsal kalır. Özgün LP'de final, An American Prayer bölümü içinde tanıdık Doors ve klasik müzik malzemesini de içerir. Böylece A Feast of Friends katmanlı anımsamayla kapanır: şair, hayatta kalan müzisyenler, katalog tarihi ve ölüm sonrası kurgu, tek bir kayıt tarihine dönüşmeden son alanı paylaşır.
Bir araya getirilmiş beş bölüm
Sinema, yol, beden, kent ve kamusal şair
Albümün beş bölümü, tek bir gerçek anlatı olmadan tematik ilerleme yaratır. Uyanış, yaş, düş, kamusal kriz ve dua, çok sayıdaki kısa metnin çevresindeki editoryal gruplamalardır.
Yollar ve sinema algıyı düzenler: konuşmacılar izler, yolculuk eder, roller üstlenir ve anıları güvenilirliği açık kalan sahnelere dönüştürür.
Bedenler, kentler, şiddet, özgürlük ve ritüel farklı seslerde yinelenir. Ayrı okumalar arasındaki tekrar, 1978'deki seçim sürecinin parçasına dönüşür.
Amerika sabit bir vatansever konu olarak ele alınmaz. Gece, gösteri, tehlike, kültürel karışım, vaat ve yakarış olarak belirir.
En derin gerilim zamansaldır. Morrison'ın 1971 öncesi sesi ile hayatta kalan müzisyenlerin 1978 tarihli karşılıkları, tarihsel olarak etkileşmeleri imkânsız kalırken yakınmış gibi duyulabilir.
Elektra 5E-502
Morrison merkezli edebî albüm nesnesi
Paket, çağdaş bir dört üyeli grup portresi sunmak yerine Morrison'ı, şiiri ve arşiv görüntülerini merkeze yerleştirir. Ron Coro ile John veya Johnny Lee sanat yönetmenliği görevlerini üstlenmiş; fotoğraflar Joel Brodsky, Paul Ferrara, Art Kane ve Edmond Teske'ye atfedilmiştir. Morrison'ın kendi çizimleri edebî nesneye katkıda bulunurken özgün açılır kapak ve kitapçık standart bir şarkı sözü iç kapağından daha fazla bağlam sağlar. Tasarım, projeyi olağan bir birleşme fotoğrafı gibi göstermeden doğru sanatçı kimliğini—Jim Morrison, müzik Doors tarafından—destekler.
Kasım 1978
Platin ödüllü bir sözlü anlatım istisnası
Elektra, An American Prayer'ı Morrison'ın ölümünden yedi yılı aşkın süre sonra, 17 Kasım 1978'de yayımladı. Özgün LP malzemesini, içlerinde daha küçük parçaların basılıp bantlandığı beş adlandırılmış bölüm hâlinde düzenledi. Sözlü anlatım, yeni müzik ve eski Doors kayıtlarını birleştirmesi nedeniyle sözlü anlatım albümü veya ölüm sonrası müzik kolajı, geleneksel stüdyo rock sınıflandırmasından daha doğrudur.
Plak sonunda platin sertifikası aldı; bu, şiir ağırlıklı bir yayım için sıra dışı bir ticari sonuçtu. Ona son Doors albümü demek katalog kısaltması olarak anlaşılırdır, ancak iki kayıt dönemi ve hayatta dört kişinin ortak çalışmasının yokluğu açıkça belirtilmelidir.
Edebî bir sonsöz
Koruma, yorum ve grup mitolojisi arasında
An American Prayer, Morrison'ın şiir kayıtlarının Doors'un 1970'ler sonrası kamusal kimliğinin önemli bir parçası olmasına yardımcı oldu. Ghost Song ile birkaç sözlü pasaj, kimi zaman beş bölümlü LP bağlamından kopuk biçimde derlemelere, filmlere ve sonraki arşiv sunumlarına girdi. Albüm tartışılmayı sürdürür; çünkü ölüm sonrası eşlik, anlayışlı bir yorum veya Morrison'ın onaylayamayacağı bir dönüşüm olarak duyulabilir.
En güçlü tarihsel değeri iki katmanı da işitilebilir kılmasında yatar: Morrison'ın kaydedilmiş ritmi ve hayatta kalan Doors üyelerinin müziğin onu nasıl çevreleyebileceğine dair sonraki anlayışı. En iyi, Morrison dönemindeki altı stüdyo albümünün ardından ele alınır; hırsı eksik olduğu için değil, özgün dörtlüye ilişkin bilgi bu 1978 projesinin tam olarak neyi yeniden kurduğunu açıkladığı için.
1978 ve 1995
Özgün LP mimarisi ve 1995 genişletmesi
İlk dinlemede, bir akış hizmeti yirmi veya 23 ayrı öğe gösterse bile özgün beş bölümü izleyin. 1995 indekslemesi başvuru için yararlıdır, ancak 21-23. parçalar 1978 LP'sinin sonu değil, sonraki eklemelerdir. Roadhouse Blues araya eklenmiş canlı bir Doors icrasıdır; çevresindeki ses-ve-müzik kolajlarının prodüksiyon geçmişi farklıdır.
The Hitchhiker'daki Riders on the Storm atmosferini veya başka yerlerdeki katalog parçalarını Morrison ile yeni icra edilmiş ortak çalışmalar olarak tanımlamayın. Açıklayıcı bir baskı, her dönemi tek dokuya pürüzsüzleştirmek yerine şiir odası tonu, yeni kaydedilmiş müzik, canlı ortam ve geçişlerdeki farkları korumalıdır.
Bir dinleme yolu
Ayrı ses tarihi, müzik tarihi ve editoryal birleştirme
- Awake bölümünün tamamını dinleyin ve kuru sesin nerede tam 1978 topluluğuna dönüştüğünü belirleyin.
- Black Polished Chrome, Latino Chrome ve Stoned Immaculate boyunca kent ve icra imgelerini izleyin.
- Morrison ile gerçek bir dönemdaş Doors icrası için Roadhouse Blues'u kontrol örneği olarak kullanın.
- The Hitchhiker'ın ayrı kaydedilmiş bir anlatının çevresinde tanıdık müzikal atmosferi nasıl yeniden kullandığını izleyin.
- Kesintisiz başlık bölümüyle bitirin, ardından 1995 bonus parçalarını devam değil, ek olarak karşılaştırın.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ek okuma
- An American Prayer resmî diskografisi — The Doors
- An American Prayer 40. Yıldönümü — Resmî Doors arşivi
- An American Prayer albüm geçmişi — Rhino Records
- An American Prayer yayım grubu — MusicBrainz kurumsal veri tabanı
- An American Prayer genişletilmiş parça kaydı — MusicBrainz kurumsal veri tabanı
- An American Prayer parçaları ve katkı bilgileri — AllMusic
- An American Prayer dijital kataloğu — Apple Music / Elektra