Plak
Bir bakışta
- Sanatçı
- Procol Harum
- Yayımlanma
- 1969
- Albüm
- Üçüncü stüdyo albümü
- Kayıt
- Including Abbey Road Studios
- Parçalar
- On
- Yapımcı
- Matthew Fisher
Neden önemli
Tek ünlü sesi olan grup en az beşini açığa çıkarır
A Salty Dog önemlidir çünkü Procol Harum hit'le ilişkilendirilen org-piyano görkeminin ötesine genişler. Başlık parçası orkestral ölçek kazanır, fakat albüm bu sesi hemen şablon yapmayı reddeder. Rock itkisi, neredeyse boş akustik yazım, calypso, blues ve oda tınıları kendi alanlarını bulur.
Yazarlık ve icra alışılmadık ölçüde dağılmıştır. Gary Brooker başlıca besteci ve ses olarak kalır; Matthew Fisher beste yapar, söyler ve prodüksiyonu üstlenir; Robin Trower da yazar ve ana vokal söyler. Albüm tek solistin çevresindeki eşlikçileri değil, farklı hayal güçlerine sahip bir grubu gösterir.
Bu genişlik kaydı katalogda önemli bir dönüm noktası yapar. Fisher ile basçı David Knights albümden sonra ayrıldı. Geriye Brooker–Fisher–Trower–Wilson–Knights kadrosunun en eksiksiz stüdyo portresi kaldı: görkemli ve kaba, ciddi ve komik; bazen komşu parçalarda değişen bir eser.
1968–69
Matthew Fisher Abbey Road'da masanın arkasına geçer
Shine On Brightly, In Held 'Twas in I ile LP'nin bütün yüzünü zaten genişletmişti. Grup üçüncü albümde genişliği on kısa esere yaydı. Matthew Fisher yapımcı kredisini aldı; Gary Brooker ile Fisher orkestrasyonları hazırladı.
Arşiv notları Ocak ve Şubat 1969'da Abbey Road'daki önemli oturumları gösterir. Gelişmiş çok kanallı tesis grup ile mühendis Ken Scott'a topluluğu daha ince denetleme olanağı verdi. Daha geniş 1968–69 kayıt döneminden malzeme de kullanıldı; albüm tek kesintisiz oturuma indirgenmemelidir.
Kayıt 1969'da Britanya'da Regal Zonophone, ABD'de A&M tarafından yayımlandı. Klasik beşli değişim eşiğindeydi: Fisher ile Knights yayımın ardından ayrıldı; sonraki Home albümü daha kısa kadroyu tanımladı.
The Salty Dog line-up
Üç yazar, üç ana vokal, alışılmadık ölçüde geniş tek topluluk
Brooker'ın piyanosu ve sesi albümün en tanınabilir ağırlığını verir, fakat enstrüman kredileri düzenlemenin özgürlüğünü gösterir. Blok flüt, armonika, ziller ve üç telli gitar tek üslubun sabit mobilyası değil, ayrı sahneler için seçilmiş renklerdir.
Fisher'ın rolü ses, yazarlık ve örgütlemeyi bağlar. Orgu katedral genişliği yaratabilir; marimba, akustik gitar ve blok flüt müziği hafif dokulara çeker. Yapımcı ve orkestrasyon ortağı olarak bu renklerin rock grubuyla nasıl birlikte olacağını da belirler.
Trower ile Wilson albümün fazla kibarlaşmasını önler. Trower'ın ana gitarı distortion, kaba doku ve blues cümlelemesi getirir; Wilson orkestral dramayı, yuvarlanan rock hareketini, el perküsyonunu veya ani gücü sağlayabilir. Knights'ın bası hızla değişen ortamları dengeleyen melodidir.
Ses ve yapı
Orkestra, org, blues ve çıplak akustik uzam
Başlık parçası albümün en büyük çerçevesini kurar. Orkestra ile piyano geminin yükselip düşüşü gibi hareket eder, Brooker kaydın üstünde değil içinde şarkı söyler. Rock enstrümanları davulun fiziksel dramasını yitirmeden bestelenmiş dalgalara katılır.
The Milk of Human Kindness doğrudan grup itkisiyle yanıt verir. Ardından Too Much Between Us ağırlığı neredeyse tamamen kaldırıp seyrek akustik renk ve yakın vokal alanı kullanır. İlk üç parçada bile süreklilik benzerlikten çok karşıtlığa dayanır.
Boredom ile Juicy John Pink ritme karşıt yönlerden yaklaşır. İlki hafif sallanan perküsyon ve marimbayla sıkıntıyı oyuncu kılar; ikincisi grubu kısa bir blues'a kadar soyar. İkisi de ölçeği değiştirdiğinden komik dolgu değildir.
Fisher'ın ikinci yüz şarkıları başka bir vokal kimlik getirir. Wreck of the Hesperus orkestral renk ile daha serin ana vokali dengeler; Pilgrim's Progress org merkezli düşünceyle biter. Aralarında Trower'ın Crucifiction Lane'i daha kaba, yere yakın bir ses sunar.
Prodüksiyon değişimleri okunur tutar. Enstrümanlar kredi listesini uzatmak için değil, şarkı belirli doku istediği için girer. Albüm senfonik, tropik, adanmış veya kaba duyulabilir; ritim bölümü ve Reid'in sözel atmosferi akrabalığı korur.
Parça rehberi
Tek yolu reddeden on şarkı
A Salty Dog
Keith Reid'in sözü denizci tanıklığı biçimini kullanıp ayrılış ve hayretten yoksunluk, kayıp ve tuhaf dönüşe gider. Yolculuk fiziksel hissedilecek kadar somut, basit haritaya direnecek kadar yabancıdır.
Brooker'ın melodisi ve orkestrasyon uzun yaylarla yükselir; Wilson'ın davulu hava ile çarpışmanın şiddetini sağlar. İcra kırılgan insan sesini merkeze koyarak görkem kazanır.
The Milk of Human Kindness
Başlık merhamet dilini ödünç alır, fakat şarkı sabırsızlıkla ilerler. Reid ahlaki söz dağarcığını dünyevi kuşkunun yanına koyar; cömertlik duygusal değil, zor ve gerekli duyulur.
Piyano, org, gitar ve davul sıkıştırılmış rock motoru gibi çalışır. Doğrudan güç açılıştaki orkestral sisi dağıtıp albümün tek deniz havasını sürdürmeyeceğini bildirir.
Too Much Between Us
Mesafe tek dramatik kopuş değil, birikim olarak ele alınır. Söz insanlar arasında aşılamayanı ölçer; düzenleme vokal çevresinde alışılmadık ölçüde geniş boşluk bırakır.
Akustik gitar, blok flüt benzeri renk ve ölçülü perküsyon yokluğu yapıya çevirir. Grubun alanı doldurmama seçimi icranın belirleyici eylemidir.
The Devil Came From Kansas
Reid'in şeytanı Amerikan coğrafyası ve istikrarsız ahlaki imgelerle gelir; şarkı tek sabit alegoriyi açıklamaz. Ayartı, hüküm ve öz farkındalık yer değiştirir.
Grup albümün en güçlü rock düzenlemelerinden biriyle yanıt verir. Trower'ın gitarı Brooker'ın resmî ağırlığına kaba sürtünme ekler; Wilson her dönüşü öncekinden daha güvensiz hissettirir.
Boredom
Boredom memnuniyetsizliği hafif sallanan icraya çevirir. Karşıtlık bilinçlidir: sözler duygusal boşluktan yakınırken marimba ve perküsyon hareket içinde küçük hazlar bulur.
Brooker ile Fisher besteyi paylaşır; düzenleme iki içgüdünün buluşması gibi duyulur. Klavye armonisi kesin kalırken şarkının bedeni rahat ve kurudur.
Juicy John Pink
En kısa parça grubu yoğun bir blues karakter etüdüne indirger. İmgeler komik, dünyevi ve hafif grotesktir; başlık parçasının soylu tanıklığından uzaktır.
Trower'ın gitar dili merkeze gelir, grup çevresinde alan bırakır. Eser bir menteşedir: ikinci yüz orkestral ölçek dönmeden önce yerde başlar.
Wreck of the Hesperus
Fisher'ın bestesi ve ana vokali deniz felaketini başka açıdan ele alır. Başlık parçasının birinci tekil seyir defterinden farklı olarak hatırlanan öykünün mesafesini kullanır ve kaybı biçimsel güzellikle sarar.
Orkestral yazım ve org A Salty Dog'u kopyalamadan genişlik yaratır. Fisher'ın serin aktarımı duygusal merkezi değiştirir; aynı genel imgenin başka şarkıcıyla ne kadar değişebildiğini gösterir.
All This and More
Brooker adanmışlık, fedakârlık ve kuşkunun aynı yüksek tonda bulunduğu sözü taşır. Şarkı basit teselli vermeden ilahi gibi hissedilir.
Piyano ile org törensel çerçeve kurar; Wilson'ın davulu ifadeyi insani ve acil tutar. Parça albümün görkemli renklerinin birkaçını kısa biçimde toplar.
Crucifiction Lane
Trower'ın yazdığı ve daha kaba sesiyle söylediği Crucifiction Lane, dinî ve cezalandırıcı imgeleri blues ağırlığından geçirir. Bilerek değiştirilmiş başlık manzarayı doktrinerden çok icat edilmiş hissettirir.
Gitar tonu, vokal dokusu ve Wilson'ın ağır nabzı önceki parçanın törenini reddeder. Trower yalnız solo özelliği eklemez, albüm içinde başka bir beste merkezi kurar.
Pilgrim's Progress
Fisher kaydı ruhsal, belirsiz ve hafif absürt bir yolculuktaki hacı figürüyle kapatır. Düşünceli yüzeyde özlem ve öz kuşku birlikte bulunur.
Org, ses ve topluluk dönüşleri ölçülü veda yaratır. Hızla değişen on ortamdan sonra albüm varışla değil, yürüyüşle biter.
Not one sea story
Tek öykü olmadan yolculuk, yalıtılmışlık ve ahlaki belirsizlik
A Salty Dog kesintisiz deniz konsept albümü değildir. İki önemli şarkı deniz felaketiyle ilgilidir; program ayrıca insanlar arası mesafe, ahlaki ayartı, sıkıntı, blues portresi, adanmışlık ve hac içerir.
Daha geniş bağ yolculuktur. Denizciler düşman suyu geçer, insanlar duygusal mesafeyi aşamaz, şeytan Kansas'tan gelir ve hacı ilerleme arar. Hareket anlayışı nadiren garanti eder; varış ayrılıştan daha yabancı olabilir.
Reid'in sözleri yüksek dili bedensel veya komik ayrıntıyla yan yana koyar. Bu gerilim orkestral görkemin marimba, blues ve grotesk karakterle birlikte yaşamasını sağlar. Birlik tınıdadır: ciddiyet her zaman dünyevi olanla sarsılır.
The Dickinson sleeve
Tütün denizcisi yorgun albüm maskotuna dönüşür
Dickinson'ın kapağı Player's Navy Cut tütün ambalajındaki tanıdık denizciyi yeniden işler. Tanınan duruş hava koşullarından aşınmış, kan çanağı gözlü ve hafif komik hâle gelir; ticari deniz güvenini Reid'in yolculuğundan sağ çıkmış bir yüze çevirir.
Parodi başlığa özgüdür ve on parçanın aynı öyküyü paylaştığını yanlış söylemez. İç sıra denizden sürekli uzaklaşırken güçlü bir giriş olur.
Farklı baskılar ve sonraki edisyonlar ayrıntıda değişir, fakat denizci kalıcı görsel kimliktir. Müzik gibi imge de ustalığı, ciddiyeti ve kara mizahın alt akıntısını dengeler.
Yayım tarihçesi
Uzun sonraki yaşama sahip Atlantik ötesi liste kaydı
A Salty Dog 1969'da Regal Zonophone ve A&M tarafından yayımlandı. ABD baskısı Billboard albüm listesinde 32 numaraya çıktı; Official Charts Temmuz 1969'da iki hafta Britanya zirvesini 27 olarak kaydeder.
Bu sıralar ABD'de daha güçlü albüm tanınırlığı gösterir; başlık şarkısı da ilk single başarısının ötesinde kalıcı yaşam kazandı. Orkestral anlatıyı basit pop biçimine sıkıştırmayı reddetmesi kimliğinin parçası oldu.
Dönem eleştirileri kaydın genişliğine ve hırsına odaklandı. Başlık parçasının sonraki orkestral ve canlı ortamlarda sürmesi, özgün LP'nin çevresine bilerek daha küçük ve kaba biçimler koyduğunu gizlememelidir.
1969'dan sonra
Başlık şarkısı kalıcıdır, fakat albüm daha büyüktür
Başlık şarkısı Procol Harum'u tanımlayan eserlerden biri ve sonraki orkestral icralar için doğal seçim oldu. Konumu Reid'in yazısını, Brooker'ın melodisini, Fisher ile Brooker'ın düzenlemesini ve Wilson'ın dramatik perküsyonunu bütünleştirmesinden gelir.
Albümün daha derin mirası çoğul yazarlıktır. Fisher ile Trower yalnız renkçi değildir; ikisi de yazar, söyler ve ağırlık merkezini değiştirir. Albümün ardından ayrılmalarıyla bu denge aynı biçimde tekrarlanamadı.
Home, geri dönen Chris Copping'le daha karanlık ve gitar merkezli olacaktı. A Salty Dog bir kadronun sonunda ve Procol Harum'un tek albüm içinde ölçeği keskin biçimde değiştirirken kimliğini koruyabildiğini kanıtladığı noktada durur.
Hangi baskı?
Arşivi eklemeden önce on parçalık karşıtlıkları koruyun
Önce özgün on parçayı dinleyin. Albümün savı ani değişimlere dayanır: orkestradan rock'a, neredeyse sessizlikten ahlaki dramaya, calypso'dan blues'a, Fisher vokalinden Trower vokaline.
Genişletilmiş baskılar şarkıların take'ler ve ilgili oturumlarla nasıl değiştiğini izlemek için değerlidir. Juicy John Pink'in ölçeği sıfırladığı özgün yüz geçişini bozmadan sonra dinlenmelidir.
Master'ları karşılaştırırken orkestranın altındaki Wilson zil ve davul transient'larını, Too Much Between Us'ın düşük ses ayrıntılarını ve Boredom'ın marimbasını dinleyin. Karşıtlık baskının genişliği koruyup korumadığını gösterir.
Bir dinleme rotası
Şarkıcıları, ölçekleri ve iklimleri değiştirin
- İlk geçiş: Kapaktaki denizcinin bütün albümü anlattığını varsaymadan on parçalık sırayı izleyin.
- İkinci geçiş: Şarkıları ana vokale göre gruplayın: Brooker, Fisher ve Trower ayrı duygusal merkezler yaratır.
- Üçüncü geçiş: Orkestral başlık parçasını seyrek Too Much Between Us ve blues merkezli Juicy John Pink ile karşılaştırın.
- Ardından devam edin: Home'a geçip Fisher ve Knights sonrası kadronun grubun daha karanlık rock ağırlığını nasıl yoğunlaştırdığını dinleyin.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ileri okuma
- A Salty Dog albüm ve kredi arşivi — Beyond the Pale: Procol Harum
- A Salty Dog genişletilmiş baskı tarihi — Beyond the Pale: Procol Harum
- A Salty Dog ABD yayım kaydı — On A&M Records
- A Salty Dog resmî Birleşik Krallık liste geçmişi — Official Charts
- A Salty Dog genişletilmiş yayım kaydı — MusicBrainz