On the Road

Kayıt

Bir bakışta

Sanatçı

Traffic

Yayımlanma

Ekim 1973

Albüm

Traffic'in ikinci canlı albümü

Özgün BK parçaları

Altı

Plak şirketi

Island

Kadro

Yedi müzisyen

Neden önemli

Traffic'in genişletilmiş ritim ve klavye topluluğu eksiksiz bir canlı belgeye kavuşur

On the Road, genel bir kariyer özeti sunmak yerine Shoot Out at the Fantasy Factory çevresinde kurulan topluluğu tam olarak belgeler. Hood, Hawkins ve Beckett, Traffic bestelerinin hareketini esaslı biçimde değiştirir.

Britanya double albümü, uzun Low Spark of High Heeled Boys ile Tragic Magic dâhil altı performansı korur. Daha kısa Amerikan yapılandırması iki parçayı çıkarır ve dolayısıyla konser portresini değiştirir.

Glad ile Freedom Rider yirmi dakikalık bir açılış yolculuğuna dönüşür. Genişleme yalnızca uzatılmış bir gitar solosundan değil, klavye alışverişinden, Wood'un nefeslilerinden, ritim bölümünün sabrından ve geçişlerden gelir.

Albüm dinleyicilerin Traffic repertuvarının üç dönemini tek bir 1973 kadrosunda karşılaştırmasını sağlar: John Barleycorn malzemesi, Low Spark şarkıları ve o sırada güncel olan Shoot Out parçaları.

Grubun ikinci resmî canlı albümü olarak Welcome to the Canteen'den kadro ve ölçek bakımından ayrılır. İkisini birbirinin yerine koymak Traffic'in turne sesindeki hızlı evrimi siler.

Plak, stüdyo eserlerinin dikkatle ayrılmış mikslerin dışında nasıl ayakta kaldığını da sınar. Org, piyano, saksafon, bas ve üç ritmik katman aynı sahne alanını doldurur; bu da düzenlemeleri register ve zamanlama yoluyla açıklık yaratmaya zorlar.

Britanya yapılandırması Wood'a enstrümantal bir merkez verir ve grubun en ünlü uzun bestesini final olarak geri getirir. Bunlar yalnızca iki ek seçim değil, yapısal işlevlerdir.

Almanya, 1973

Jamaika stüdyo grubu Avrupa sahnelerine taşınıyor

Traffic, Shoot Out at the Fantasy Factory'yi Jamaika'da tamamladıktan sonra o oturum grubunun çekirdeğiyle ve klavyeci Barry Beckett'la turneye çıktı.

Yedi kişilik kadro Winwood, Capaldi, Wood, Hood, Hawkins, Kwaku Baah ve Beckett'ı bir araya getirdi. Traffic'in kredilerde yer alan en geniş sahne topluluklarından biriydi.

Kayıtlar Nisan 1973'te Almanya'da yapıldı. Albüm tek, eksiksiz ve kurgulanmamış bir konseri yeniden kurmak yerine altı uzun performans seçer.

Repertuvar John Barleycorn Must Die ile The Low Spark of High Heeled Boys'a kadar uzanırken üç Shoot Out bestesini öne çıkarır.

Island Britanya yayımını double LP olarak yapılandırdı. United Artists yalnızca dört indeksli performans içeren kısaltılmış bir Amerikan tekli albümü yayımladı.

On the Road, Ekim 1973'te Shoot Out ile Traffic'in 1970'lerdeki son stüdyo albümü When the Eagle Flies arasında yayımlandı.

Dört yüzlü biçim, birbirine eşit altı şarkıya düzenli biçimde bölünmez. Uzatılmış performanslar bir yüzün büyük kısmını kaplar; fiziksel plağın zorunlu çevirmeler ve duraklarla dikkatin temposunu belirlemesine izin verir.

Amerikan kurgusu yeni kaydedilmiş bir albümü değil, farklı bir pazar kararını yansıtır. Bu nedenle aynı proje başlığı, bölgeye göre belirgin biçimde farklı repertuvarı ifade eder.

Genişletilmiş Traffic canlı

Yedi müzisyen, iki klavye merkezi ve katmanlı ritim

Beckett ikinci bir klavye temeli sağladığı için Winwood org, piyano ve gitar arasında geçiş yapabilir. Enstrüman değişiklikleri artık armonik merkezi boş bırakmaz.

Capaldi ile Hawkins davul işlevlerini paylaşıp örtüştürürken Kwaku Baah bağımsız bir perküsyon katmanı yaratır. Sonuç basit bir ikiye katlama değil, ritmik derinliktir.

Hood en uzun biçimleri yinelenen bas hücreleriyle temellendirir; üst enstrümanların armonik yönü kaybetmeden genişlemesine izin verir.

Wood'un flütü ve saksafonu geçişleri sık sık haber verir. Bir nefesli girişi, yeni bölümü resmî bir akor değişikliği duyurmadan önce yoğunluğu ya da register'ı değiştirebilir.

Beckett'ın varlığı önemlidir ama bu albüme özgüdür. Bu turnedeki rolü geriye doğru John Barleycorn üçlüsüne yansıtılmamalıdır.

Canlı grup ortak sabırla işler: sololar önemlidir, fakat eşlik yoğunluktaki küçük değişimlerle onların yönünü sürekli yeniden düzenler.

Beckett, Winwood'u gitar çalmak için serbest bırakmaktan fazlasını yapar. İki klavyeci kesintisiz orgu, vurmalı piyano tınısını ve armonik dolguları ayırabilir; böylece grup groove'u durdurmadan dokuyu değiştirebilir.

Hawkins disiplinli bir davul seti temeli sağlarken Capaldi onu güçlendirebilir, yanıtlayabilir ya da perküsyona yönelebilir. Kwaku Baah bu ritmik ızgaranın üzerine yalnızca renk eklemek yerine onun içinde çalışır.

Wood'un ritim bölümüne göre fiziksel uzaklığı miksin bir parçası olur: flüt ve saksafon, kalabalık orta register'ı yeniden düzenleyen parlak ya da pürtüklü çizgiler olarak girer.

Konser mimarisi

Süre ve geçişle yeniden açılan stüdyo besteleri

Konser sesi stüdyo albümlerine göre daha sıcak ve daha az ayrıştırılmıştır. Klavyeler örtüşür, perküsyon geniş bir alan kaplar ve Wood'un nefeslileri register farkıyla aradan sıyrılır.

Glad/Freedom Rider özgün geçişi başlangıç noktası olarak kullanır, sonra piyano, org ve saksafon alışverişlerini iki beste tek büyük hareket gibi hissedilene kadar uzatır. Tragic Magic, yinelenen nefesli cümleleri ve daha açıkta bir ritmik temelle stüdyo enstrümantalinin ötesine büyür. Sometimes I Feel So Uninspired özel bir stüdyo itirafını uzun bir kamusal boşalmaya dönüştürür; Winwood'un vokali yerini enstrümantal ısrara bırakır.

Light Up or Leave Me Alone, Capaldi'nin daha sert ana vokal kimliğini korurken genişlemiş grup doğrudan talebini on dakikalık groove'a dönüştürür. Low Spark'ın başlık parçası Britanya baskısını stüdyo master'ından daha uzun bir süreyle ve farklı klavye, saksafon ve ritim dengesiyle kapatır.

Seyirci sesi kamusal ortamı doğrular ama dengelere hâkim olmaz. Albüm, dinleyicinin salonda tek bir sabit noktada duruşunu taklit etmek yerine topluluk içindeki hareketi okunabilir kılacak biçimde mikslenmiştir.

Eski Glad/Freedom Rider en büyük yeniden düzenlemeyi biriktirmiştir. Güncel basçı, ek davulcu, perküsyoncu ve ikinci klavyeci, üçlü dönemi yapısını orkestra kullanmadan katmanlı, orkestral bir groove'a dönüştürür.

İki Shoot Out şarkısı güncel stüdyo grubunun diline daha yakın kalır; bu da canlı değişikliklerini daha incelikli kılar: daha uzun geçişler, daha kaba kenarlar ve vokal ile enstrümantal pasajlar arasında daha belirgin bir nefes duygusu.

Parça rehberi

Dört Britanya LP yüzüne yayılan altı performans

Altı yeniden açılış

Özgürlük, emek, yorgunluk ve devam etme eylemi

Albümün yeni bir anlatı kavramı yoktur; birliği, turne grubunun Traffic kataloğunda zaten bulunan temaları yeniden yorumlamasından gelir. Özgürlük hareket yoluyla aranır, fakat emek, sömürü ve yorgunluk yapılarıyla tekrar tekrar karşılaşır. Fantezi eğlence endüstrisi, yaratıcı çalışma ve kamusal alanda sanatçılara yöneltilen talep olarak belirir.

Uzun süreler devamın kendisini duyulur kılar. Müzisyenler bir söz ya da ana motif sona erdikten sonra dikkati nasıl sürdüreceklerine karar vermelidir.

Bu nedenle On the Road hem başlık hem durumdur: bu performanslar şarkıların stüdyo nesneleri olarak dondurulmak yerine çalışan bir topluluk tarafından sürdürüldüğünü gösterir.

Set özgürlük vaadinden yaratıcı tükenmişliğe, endüstriyel fanteziye, yüzleşmeye ve taviz verilmiş cazibeye ilerler. Sıralaması yolculuğu giderek daha çok iş gibi hissettirir.

Enstrümantal süre de topluluk yaratır. Hiçbir müzisyen bu biçimleri tek başına sürdüremez; her uzun pasaj başkalarının ortak nabzı korumasına ya da ona meydan okumasına dayanır.

Island ISLD 2

Double albüm ölçeğinde sunulan bir yol plağı

Britanya double paketi altı uzun performansa dört fiziksel LP yüzü vererek ölçeklerini korur. Yol imgeleri, sıralamanın tek bir gecenin kesin düzenini yeniden ürettiğini iddia etmeden bir turne belgesini tanımlar. Amerikan tekli LP paketi Tragic Magic ile Low Spark'ı çıkarırken oldukça benzer görünebilir; bu nedenle parça sayısı önemlidir. Sonraki CD'ler sık sık Britanya'nın altı parçalık programını geri getirir, ancak dinleyiciler yapılandırmayı başlıktan çıkarmak yerine doğrulamalıdır.

Ekim 1973

Island, Ekim 1973

Island, On the Road'u Ekim 1973'te Britanya'da altı parçalık canlı double albüm olarak yayımladı. Amerika Birleşik Devletleri yayımı tek LP'de dört parçaya kısaltıldı ve esaslı biçimde farklı bir editoryal seçki oluşturdu. Albüm ABD'de ilk otuza girerek Traffic'in yerleşik Kuzey Amerika konser kitlesini yansıttı.

Dönemin ve sonraki yılların tepkileri uzunluk konusunda sık sık ayrılır; fakat yapılandırma bu anlaşmazlığın bir bölümünü açıklar: Britanya ve Amerikan albümleri aynı portreyi sunmaz. Kayıtlar stüdyo tamamlanmasını değil performansı belgeler, ancak aracısız bir konser arşivi değil, kurgulanmış albüm seçkileridir.

Tragic Magic'i çıkarmak Chris Wood'un programdaki tek solo enstrümantal merkezini azaltır. Low Spark'ı çıkarmak da kapanış savını sabırlı hayal kırıklığından Capaldi'nin daha doğrudan talebine dönüştürür.

Bu nedenle Britanya double albümü, Amerikan tekli LP'si resmî bir dönem yayımı olsa da yedi kişilik grubun daha eksiksiz tarihsel belgesidir.

Traffic sahnede

Geç dönem Traffic'in sahnedeki en geniş resmî görünümü

On the Road, Hood-Hawkins-Beckett turne kadrosunun başlıca resmî belgesi olmayı sürdürür. Glad/Freedom Rider, Traffic'in tek bir yıldız performansı yerine topluluk alışverişiyle bir geçişi nasıl genişletebildiğini gösterir. Britanya Low Spark'ı, stüdyo sürümünün daha denetimli elektronik ve mekânsal tasarımıyla değerli bir karşılaştırma sunar. Capaldi'nin Light Up or Leave Me Alone'ı, bunun dışında Winwood merkezli olan sette vokal çoğulluğunu korur.

Albümün mirası altı parçalık biçimin geri getirilmesine dayanır; kısaltılmış Amerikan sıralaması Wood'u eksik temsil eder ve büyük kapanış eserini kaldırır. Barry Beckett'ın katılımı Traffic'in Britanyalı yazarlık çekirdeğini, Muscle Shoals müzisyenlerini ve Jamaika stüdyo dönemini tek turne topluluğunda birleştirir. Sonraki canlı arşivler tek konserler için daha temiz köken bilgisi sunabilir; fakat On the Road grup ile plak şirketinin kataloğa koyduğu, dönemde oluşturulmuş seçki olarak kalır. En iyi anları düzenlemenin süren bir pratik olduğunu gösterir: tanıdık motifler korunurken kadro, süre ve sahne akustiği çevrelerinde yeni bir eser yaratır.

Yapılandırma rehberi

Britanya altılısına karşı kısaltılmış Amerikan dörtlüsü

Eksiksiz özgün rehber olarak Britanya'nın altı parçalık sıralamasını kullanın. Amerikan dört parçalık baskısına yalnızca daha kısa bir basım demeyin; repertuvar dengesini değiştirir. Bunları kesintisiz tek bir gece değil, Alman konserlerinden seçkiler olarak ele alın. Stüdyo sürümlerini ancak her canlı yayı kesintisiz dinledikten sonra karşılaştırın.

İyi bir mastering Hood'un basını, ayrı klavye register'larını ve üç ritmik katmanın tümünü korur. Britanya double albümünün gerektirdiği yüz ölçeğindeki duraklamaları koruyun. Sonraki arşiv konserlerini 1973 albümüne katmayın.

Bir kopyada yalnızca dört parça varsa onu Britanya double setinin eksik rip'i değil, Amerikan tekli LP yapılandırması olarak tanımlayın. Low Spark'tan önce fiziksel ya da sanal duraklamaya izin verin; parça Light Up or Leave Me Alone'dan sonra gelen bonus değil, son yüz işlevi görür. Konser ve stüdyo sürümlerini aynı süreleri ya da solo sırasını beklemek yerine motif, kadro ve dinamik plan üzerinden karşılaştırın.

Bir dinleme yolu

Yalnızca soloları değil, topluluğu izleyin

1. Glad/Freedom Rider geçişinin tamamını izleyin.
2. Tragic Magic'i Wood'un melodik merkezi olarak dinleyin.
3. İtiraf ile endüstriyel itki açısından iki Shoot Out şarkısını karşılaştırın.
4. İkinci yarıyı yeniden başlatmak için Capaldi'nin vokalini kullanın.
5. Britanya sıralamasında Low Spark ile bitirin.

Araştırma izi

Kaynaklar ve ek okuma

• On the Road parçaları ve eleştirisi — AllMusic
• Traffic sanatçı ve turne tarihi — AllMusic
• Traffic kurumsal diskografisi — MusicBrainz
• On the Road dijital kataloğu — Apple Music / Island
• On the Road yayım kaydı — AllMusic
• Shoot Out dönemi kredileri — AllMusic