Kayıt
Bir bakışta
- Özgün sanatçı adı
- Harmonia 76
- Katılımcılar
- Eno, Rother, Moebius, Roedelius
- Özgün parçalar
- Dokuz
- 2009 baskısı
- On iki parça
- Seans süresi
- On bir gün
- Vokalli parça
- Luneburg Heath
Neden önemli
Efsanevi bir ziyaret yirmi bir yıl sonra albüme dönüşüyor
Tracks & Traces, Harmonia'nın tam üçlüsü ile Brian Eno'nun uzun süreli tek stüdyo buluşmasını belgeler. Kayıtlar Rother, Moebius ve Roedelius'u Harmonia'nın 1970'lerin ortasındaki etkin dönemi neredeyse sona erdikten sonra yakalar; dolayısıyla grup resmen dağılmadan önce bile bu seans fiilen bir yeniden buluşmadır. Dört müzisyenin de yazım, icra ve prodüksiyon kredisi vardır; bu da albümü Eno'nun yapımcılığını üstlendiği bir Harmonia çalışmasından çok ortak bir belge yapar. Grup Forst stüdyosunda on bir gün boyunca, çok az ek kayıtla canlı doğaçlama yaptı; sonraki çalışmalar bantları düzenleyip yayımlanabilir hâle getirmeye odaklandı.
Özgün 1997 sıralaması Vamos Companeros ile aniden başlar ve bir buçuk dakikalık iki parçacıkla biter. 2009 Grönland baskısı başa Welcome ile Atmosphere'i, sona Aubade'ı ekleyerek bu sıralamayı yeniden çerçeveler. Luneburg Heath, Eno'nun vokalini ve sözünü içerir; geri kalanı ağırlıklı olarak sözsüz olsa da albümün bütünüyle enstrümantal sayılmasını engeller. Albüm, Harmonia'nın kırsal elektronik yöntemini Eno'nun sonraki Cluster işbirliklerine bağlarken ses ve tarih bakımından ikisinden de ayrı kalır.
Forst, Eylül 1976
Harmonia neredeyse dağıldıktan sonra Eno Forst'a ulaşıyor
Eno, Harmonia'yı 1974'te Hamburg'da canlı izledi ve üçlüyü Forst'ta ziyaret etme davetini kabul etti. Eylül 1976'da geldiğinde Rother solo çalışmalar geliştiriyor, Roedelius kendi kayıtlarına yöneliyor ve Moebius Liliental ile çalışıyordu. Ziyaret, tamamlanmış bir albüm için resmî plak şirketi siparişinden çok Forst'taki yaşam ve müzik etrafında şekillendi. Eno, Rother, Moebius ve Roedelius Harmonia Studio'da on bir gün birlikte doğaçlama yaptı.
Bantlar grubun özgün etkinlik döneminde yayıma hazırlanmadı. Roedelius daha sonra mühendislerle çalışarak dört kanallı malzemenin bir bölümünü dinlenebilir hâle getirdi ve 1997'de Almanya'da S3, uluslararası alanda Rykodisc aracılığıyla çıkan dokuz parçalık albümü kurdu. Özgün sanatçı adı Harmonia 76, yayımlanma yılını değil seans yılını belirtiyordu. Rother, 2009 Grönland yeniden basımı için elinde kalan bant kopyasından üç parça seçip bunları Harmonia & Eno '76 adına yayımlanan yeni on iki parçalık sıralamaya yerleştirdi.
Harmonia ve Eno
Yazımı, icrayı ve prodüksiyonu paylaşan dört doğaçlamacı
Resmî parça bazlı kayıtta Eno yalnızca Luneburg Heath'te sesini kullanır; başka yerlerdeki enstrümantal varlığı dört yönlü dokunun parçası olarak kalır. Rother'ın gitarı çoğu zaman alışıldık bir solo bölümünden çok uzun melodik bir hat ya da yinelenen bir ızgara gibi belirir. Roedelius lo-fi klavye kalıpları ve samimi, piyano benzeri şekiller getirir; ayrıca yayımlanabilir ilk baskının kurulmasında merkezî rol oynar. Moebius, uzayıp giden yüzeyleri çıtırtılar, sürtünmeler, sentetik sinyaller ve öngörülebilir tekrara direnen ritimlerle deler.
Resmî yeniden basım kredileri yazımı, icrayı ve prodüksiyonu dört katılımcının tümüne verir. Seanslar doğaçlama olduğu ve parça bazında enstrüman bilgisi eksik kaldığı için duyulan her çizginin tam sahibi açık bırakılmalıdır. Mastering kredileri iki editoryal ana aittir: dokuz parçalık 1997 kurgusu ve Tom Meyer'in genişletilmiş 2009 yeniden kurgusu. Bu müzisyenlerin başka tarihlerinde önemli olan Conny Plank ile Holger Czukay'ın burada icra kredisi yoktur.
Doğaçlama seanslar
Nabız ile atmosfer arasında canlı stüdyo keşfi
Albüm, bant dönerken müzisyenlerin bir biçim keşfetme hissini korur. Ritim bir makine nabzı, yinelenen gitar atağı ya da klavye döngüsü olarak başlayabilir; başka bir katman ölçeği değiştirdiğinde hâkimiyetini yitirebilir. By the Riverside, yinelenen alçak hareketten, çevresel ayrıntılardan ve melodik parıltılardan kurulan neredeyse durağan bir hâl sunar. Luneburg Heath, Eno'nun uyarı vokalini alışıldık şarkı düzeni yerine org nabzı ve elektronik gürültülerle karşı karşıya getirir.
Sometimes in Autumn, sentezleyici katmanları kabarıp sönerek mekanik sesleri açığa çıkarırken Rother'ın gitarına uzun bir yol verir. Weird Dream, Moebius tarzı kesintileri alışılmadık ölçüde öne çıkararak tıklamaları, tok vuruşları ve sinyalleri yapının parçası yapar. Almost, alçalan gitarı ve piyano benzeri melodiyi yumuşak bir çevresel alanla birleştirerek özgün baskının en belirgin duygusal çözülmesini sunar.
Les Demoiselles, mizahı baskın melankoliyi kıran çarpık bir makine çağı dansına yönelir. Kapanıştaki iki parça eksikliği açık eder: When Shade Was Born ile Trace, dünyaları tanınır hâle gelir gelmez neredeyse sona erer. Asgari post prodüksiyon, kaba birleşimleri ve farklı ses düzeylerini tekdüze biçimde tamamlanmış bir 1976 stüdyo albümü gibi gizlemek yerine seans arşivinin kanıtı olarak korur.
Özgün dokuzlu
Özgün dokuz parçalık 1997 sıralaması
Vamos Companeros
1997 albümü hazırlıksız başlar: yinelenen, lokomotif benzeri ritmik şekil ve geveze elektronik sesler anında baskı yaratır. Rother'ın katmanlı gitar atakları sert, geometrik bir kenar eklerken sentezleyici ayrıntıları ızgarayı kararsız tutar. İspanyolca başlık ortak hareket önerir; gücünü, farklılıklarını pürüzsüzleştirmeden bir kalıba kenetlenen dört müzisyenden alan parçaya uyar. 2009 baskısında iki daha yumuşak eklemeden sonra üçüncü sıraya geçer ve işlevi ani girişten ilk büyük hızlanmaya dönüşür. Özgün açılış parçası olarak arşiv albümünün hareket hâlindeyken bulunmuş gibi duyulmasını sağlar.
By the Riverside
By the Riverside, sıralamayı alçaktan yinelenen bir şekil, belli belirsiz metalik ya da kuş benzeri ayrıntılar ve anlık melodik yansımalar çevresinde yavaşlatır. Dokuz buçuk dakikası dramatik olaylarla ilgi istemeden dikkati ödüllendirir. Weser yakınındaki Forst konumu başlığa gerçek bir coğrafi yankı verir, ancak parça belgelenmiş bir sahneyi resmetmez. Bunun yerine katmanlar sabit bir gözlem noktasının önünden sürükleniyor gibidir. Vamos Companeros'tan sonra gelerek albümün sert nabızdan duyusal atalete uzanan aralığını kurar. Sabırlı tasarımı, yalnızca birine ait olmadan sonraki Eno ve Cluster işbirliklerinde duyulacak ilgileri de önceler.
Luneburg Heath
Luneburg Heath, özgün programda vokali güvenilir biçimde belgelenmiş tek parçadır. Eno, hızı değiştirilmiş org benzeri nabız, vızıltılar, ıslıklar ve küçük elektronik bozulmalar üzerinde yinelenen bir uyarı söyler. Ses açık bir coğrafya ve tehlike getirir, fakat düzenleme alışıldık anlatı gelişimini reddeder. Kısa süresi vokali daha geniş enstrümantal arşivden geçen bir yayın gibi hissettirir. Resmî 2009 kredileri bu parçada Eno'yu vokalist ve söz yazarı olarak belirtir. Bu sınırlı gerçek, albümün geri kalanına kredilendirilmemiş şarkı söyleme atfetmeden 'Enstrümantal' etiketini reddetmeye yeter.
Sometimes in Autumn
Yaklaşık on altı dakikalık Sometimes in Autumn, özgün baskının kesintisiz en uzun alanıdır. Tıkırdayan gitar kalıbı ve uzun melodik çizgi Rother'a görünür bir yapısal rol verirken sentezleyici yaylıları, endüstriyel gürültüler ve değişen elektronik yoğunluk rotayı sürekli değiştirir. Başlığın mevsimlik melankolisi, müziğin sabit bir bölüme yerleşmeden açıp solma eğilimine uyar. Hareket sabit kalır, fakat neredeyse başka hiçbir şey kalmaz. Ölçeği dört kişilik doğaçlamayı okunur kılar: tekrar ortak zemin yaratır ve her katılımcı bu zemini bozmadan çevreyi değiştirebilir.
Weird Dream
Weird Dream, Sometimes in Autumn'ın belirgin yolunu geri çeker. Patlamalar, tıklamalar, sürtünmeler, tok sesler ve kısa elektronik sinyaller neden ile tepkinin bulunmasının zor olduğu biçimsiz bir alana girer. Ortak kredi her sesin mutlak sahibini belirlemeyi engellese de parça Moebius'un bozucu ayrıntı zevkini özellikle duyulur kılar. Rüya mantığı anlatılan bir rüyadan değil, ani ölçek değişikliklerinden doğar. Altı buçuk dakikası özgün sıralamanın karanlık merkezini kaplar. Solduğunda dinleyici, Almost'ın daha sade ve sıcak malzemelerden melodiyi yeniden kurmasına hazırlanır.
Almost
Almost, sessiz elektronik havayla çevrili alçalan gitarı ve piyano benzeri melodiyi merkeze alır. Başlık, tamamlanmış bir şarkı biçimine katılaşmadan tekrar tekrar çözüme yaklaşan parçayı yakalar. Rother'ın melodik berraklığı ile Roedelius'un samimi klavye dili burada özellikle uyumlu görünür; Eno ve Moebius ise ortamı açık ve biraz yabancı tutmaya yardım eder. Weird Dream'in biçimsiz sinyallerinden sonra parça alışıldıklaşmadan duygusal olarak doğrudan gelir. Beş buçuk dakikalık yayı özgün albümün en bağımsız biçimlerinden biridir, ancak son etki geçicidir: güzelliğe ulaşılır, bir an tutulur ve geçmesine izin verilir.
Les Demoiselles
Les Demoiselles, çarpık ve neredeyse barok bir elektronik dans aracılığıyla mizah ve tarihsel üsluplaştırma getirir. Ani birleşimler ve kasıtlı olarak sade kalıplar geleneği kusurlu makinelerce yeniden kurulmuş gibi duyurur. Fransızca başlık, düzenlemenin hem onurlandırdığı hem de huzursuz ettiği bir zarafet ekler. Dört dakikada albümün daha geniş ortamlarından sonra sıkı biçimi geri getirir. Rolü sıralamaya bağlı olduğu için parça albüme özgüdür: Almost'tan sonra yerleştirildiğinde ikisini de reddetmeden içtenliği oyuna çevirir. Dans dürtüsü de dörtlünün tanıdık müzikal belleği doğaçlamanın hammaddesi olarak nasıl kullanabildiğini gösterir.
When Shade Was Born
When Shade Was Born yalnızca bir buçuk dakika sürer, fakat yumuşak tonal dünyası bir geçişten çok eksiksiz bir olasılıktan kalan parçacık gibi gelir. Başlık, hikâye sunmadan minyatüre bir köken miti verir. Seyrek melodi, sönüş ve çevredeki sessizlik ortaya çıkışın kendisini duyulur kılar. 1997 sıralamasında Les Demoiselles'ten sonra iki parçalı kapanış daralmasını başlatır. Kısalık abartılı yorumla gizlenmemelidir: değer, müzisyenlerin narin bir hâli fark edip tekrar onu daha büyük bir besteye çevirmeden bırakmalarını duymaktadır.
Trace
Trace, özgün albümü doksan saniyelik başka bir kesitle kapatır. Başlığı 1997 projesini doğru tanımlar: bir kalıntı, bütünüyle geliştirilmiş şarkıymış gibi davranılmadan korunur. Küçük klavye ve elektronik hareketler belirir, bir atmosfer kurar ve çekilir. Böyle bitiş dokuz parçalık baskıyı arşivsel ve kasıtlı olarak çözümsüz hissettirir. 2009 sürümü Trace'in ardından daha uzun ve uzlaştırıcı bir son olan Aubade'ı getirerek bu etkiyi değiştirir. Özgün yerinde dinlenen Trace, geriye dönük görkemi reddeder ve 1976 buluşmasını sürebilecek bir sürecin kanıtı olarak bırakır.
Parçalar ve izler
Nehir, fundalık, sonbahar ve eksik bellek
Tracks & Traces başlığı, albümün tamamlanmış bir 1976 yayımı olarak tasarlanmak yerine seanslardan kurulduğunu kabul eder. Vamos Companeros özgün girişte yoldaşlık ve hareket önerir. By the Riverside ile Luneburg Heath müziği daha geniş Alman ortamına bağlı manzaralara sabitler. Sometimes in Autumn, parçayı kelimesi kelimesine bir programa çevirmeden mevsimi ve değişimi merkeze alır.
Weird Dream içe yönelir ve coğrafyanın yerine kararsız algıyı koyar. Almost eksikliği duygusal bir durum olarak adlandırır. Les Demoiselles kültürel bellek ve oyuncu yeniden kurma getirir. When Shade Was Born ile Trace, parçalar hâlinde hayatta kalmayı özgün sonun açık konusu yapar.
1997 ve 2009
Harmonia 76'dan Harmonia & Eno '76'ya
İlk baskı 1997'de Harmonia 76 sanatçı adıyla çıktı. Almanya'daki S3 ve uluslararası Rykodisc baskıları dokuz parçalık sıralamayı taşıdı. Başlık arşivi dürüstçe tanımlamak için hem görece biçimlenmiş parçalar anlamındaki 'tracks'i hem de kısa ya da eksik kalıntılar anlamındaki 'traces'i kullanır. 2009 Grönland baskısı krediyi Harmonia & Eno '76 olarak değiştirdi ve farklı kapak görseli getirdi.
Resmî yeniden basım kaydında Christine Roedelius fotoğraf kredisi alır. Juliane Sonntag ile Julian Roedelius 2009 kapak görseli kredisine sahiptir. Yeniden basım yalnızca bonus parçalar eklemez: iki ek parça özgün açılışın önüne, biri özgün kapanışın ardına gelir. İki paket de aynı Eylül 1976 seanslarının meşru editoryal kurgularıdır.
Geciken yayım
İki baskı iki farklı albüm kuruyor
Tracks & Traces, kayıt seansından yirmi bir yıl sonra, ilk kez 1997'de yayımlandı. Özgün albüm dokuz parça içerir ve yaklaşık elli dört dakika sürer. Ani başlangıcı ve parçalı sonu, Roedelius'un o sırada dinleyiciye hazırlanabilen bantları birleştirme biçimini yansıtır. Eleştirel değerlendirmeler müziğin tarihsel açıdan açıklayıcı olduğunu kabul ederken seanslardan türemiş daha pürüzlü biçimine de dikkat çekti.
Grönland 2009'da yaklaşık altmış dört dakikalık, on iki parçalı bir sürüm yayımladı. Rother, elinde kalan banttaki yirmi yedi parçacıktan Welcome, Atmosphere ve Aubade'ı seçti ve bunların sıralamaya yerleştirileceği konumları önerdi. Bu değişiklik katılımcıların onayını aldı ve yaygın olarak dinlenen sürüm oldu. Liste iddiasına ya da uydurma bir 1976 reddedilme öyküsüne gerek yoktur: belgelenmiş nokta, seansların başlangıçta endüstriyel bir ürün olarak sürdürülmemiş olmasıdır.
Dört yönlü alışveriş
Birbiriyle bağlantılı dört katalogda gecikmiş bir kavşak
Albüm, Harmonia'nın özgün stüdyo çalışmaları ile Eno'nun Cluster'la yaptığı 1977 seansları arasındaki kronolojik boşluğu doldurur. Eno'nun Alman üçlüye geniş elektronik müzik yapmayı öğretmek yerine var olan bir doğaçlama ortamına girdiğini gösterir. Aynı zamanda vokali, bas odaklı duyarlılığı ve sade, uzayan biçimlere ilgisi bu alışverişe duyulur katkılardır. Sometimes in Autumn, Almost ve By the Riverside işbirliğinin kapsamını gösteren başlıca örnekler olmuştur.
İki baskı, arşiv sıralamasının temel kayıtları değiştirmeden anlamı nasıl değiştirebildiğini gösterir. Gecikmiş yayımlanışı kısa bir kırsal ziyareti Harmonia çevresindeki mitolojinin önemli bölümüne dönüştürmeye yardım etti. Pürüzler ve parçacıklar, cilalanmış kayıp bir başyapıtı taklit etmek yerine keşfi açığa çıkardıkları için değerini korur. Tracks & Traces, tarihsel önemi 1976'da çıksaydı ne olacağına dair karşı-olgusal iddialardan değil müzikten doğan bir buluşma belgesi olarak kalıcıdır.
Baskı haritası
2009 genişletmesi sona eklenmedi, sıralamaya yerleştirildi
Özgün dokuz parçalık program 1997 albümünün tarihsel temelidir. 2009 sıralaması on iki parça içerir ve yaklaşık on dakika daha uzundur. Welcome, Atmosphere ve Aubade, Rother'ın bant arşivinden seçilen eklemelerdir. Birlikte sona eklenmek yerine birinci, ikinci ve on ikinci konumlara yerleştirilmiştir.
Bu nedenle özgün parçalar kendi aralarındaki sırayı korurken 2009'da iki konum geriye gider. Sanatçı kredisi Harmonia 76'dan Harmonia & Eno '76'ya değişir. Luneburg Heath belgelenmiş bir Eno vokali içerdiğinden albüm bütünüyle enstrümantal değildir. İlk yayımı anlamak için 1997 sırasını, daha sonra onaylanan yeniden kurguyu duymak için 2009 sırasını seçin.
Bir dinleme yolu
Sonraki yeniden kurgudan önce 1997 nesnesini dinleyin
- Dokuz parçalık sırayla başlayın ve Vamos Companeros'u ani bir giriş olarak deneyimleyin.
- By the Riverside'ın durağanlığın karşı kutbunu kurmasına izin verin.
- Luneburg Heath'i sınırları belirli vokal istisnası olarak dinleyin.
- Sometimes in Autumn boyunca Rother'ın uzun gitar yolunu izleyin.
- Weird Dream'in bozulmasını Almost'ın melodik dönüşüyle karşılaştırın.
- Kapanıştaki iki minyatürü amaçlanan 1997 sonu olarak değerlendirin.
- Ardından Welcome, Atmosphere ve Aubade'ı 2009'daki konumlarında ekleyip bütün yayın nasıl değiştiğini fark edin.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ek okuma
- Resmî yeniden basım programı, ortak krediler, seans tarihi ve mastering geçmişi — Michael Rother
- Sanatçı onaylı özgün sıralama ve Grönland kapak yazısı — Hans-Joachim Roedelius
- Bantların ve sıralamaya yerleştirilen 2009 eklemelerinin resmî plak şirketi geçmişi — Grönland Records
- Yapılandırılmış 1997 yayım bilgisi, dokuz parçalık sıra, seans ve vokal kredisi — MusicBrainz
- Özgün yayım kredileri ve eleştirel çözümleme — AllMusic