Future Days

Kayıt

Bir bakışta

Sanatçı

Can

Yayımlanma

1 Ağustos 1973

Albüm

Beşinci stüdyo albümü

Özgün parçalar

Dört

Plak şirketi

United Artists UAS 29 505

Prodüktör

Can

Neden önemli

Can stüdyoyu kesintisiz bir müzikal iklime dönüştürüyor

Future Days, Can’ın atmosferi ritmin arkasına yerleştirilmiş fon yerine etkin bir biçim yaptığı yerdir. Başlık parçası ile Bel Air sabırla açılır, yine de Liebezeit’ın nabzı yüzeylerini sürekli hareket hâlinde tutar. Czukay’ın bası ile kurgusu ilan edilmekten çok hissedilen sınırlar sağlar. Schmidt’in klavyeleri ile elektroniği stereo alana yayılırken Karoli’nin gitarı ile kemanı renk çizgileri olarak girer.

Suzuki kayıtta ona egemen olmadan söyler; sesi başka bir değişen katman gibi görünebilir, bulanıklaşabilir ve geri çekilebilir. Moonshake bu genişletilmiş dilin üç dakikalık bir yapıya da sığabildiğini kanıtlar. Bel Air’in bütün yüzü kaplayan konumu ikinci yarıyı ayrı şarkılar derlemesi yerine iç evreleri olan bir ortama dönüştürür. Suzuki’nin son Can stüdyo albümü olarak geriye dönük bir veda gibi duyulmadan üç kayıtlık yayı tamamlar.

Inner Space 1973

Ege Bamyasi’den sonra beşinci albüm ve son Suzuki bölümü

Ege Bamyasi, çıkış single’ı Spoon’u Can’ın Weilerswist’taki Inner Space stüdyosundaki ilk tam albüm çalışmasına bağlamıştı. Devam albümü için aynı beş üye 1973’te dönüştürülmüş bu sinema çalışma alanına döndü. Özgün yayın dört parçanın tümünde Can’ı yazar ve prodüktör olarak kredilendirir. Kayıt mühendisliği kredileri Czukay, Chris Sladdin ve Volker Liedtke’ye aittir; Czukay kurgudan da sorumludur.

Albüm programını Ege Bamyasi’den bile daha fazla sıkıştırır: ilk yüzde üç, ikinci yüzde tek parça. United Artists Alman baskısını UAS 29 505 olarak yayımladı. Resmî Can kataloğu yayını 1 Ağustos 1973’e tarihler. Future Days, Damo Suzuki’nin yer aldığı son Can stüdyo albümü oldu; grup Soon Over Babaluma’da onsuz devam etti.

Bu kronolojideki hiçbir şey kaydın bir veda ifadesi gibi davranmasını gerektirmez. Başlığı ileriye bakar ve azaltılmış parça sayısı dikkati grubun Ege Bamyasi’nin daha keskin karşıtlıklarından sonra süreyi nasıl yeniden düzenleyebildiğine yoğunlaştırır.

Son Suzuki beşlisi

Genişletilmiş enstrümantal rollere sahip beş yazar

Czukay’ın alçak çizgileri alışılmadık ölçüde geniştir; dağınık üst katmanların altındaki hareketi tanımlamak için süre ve yerleşimi kullanır. Karoli’nin kemanı rolünü gitarın ötesine genişletir ve Bel Air’in pastoral lirizmle daha keskin topluluk etkileşimi arasında ilerlemesine yardım eder. Liebezeit her ölçüyü hard rock vurgusuna dönüştürmeden ileri hareketi sürdürür; perküsyon vurduğu kadar kolayca ışıldayabilir. Schmidt’in uzatılmış klavye alanları armonik iklimi kurarken elektronik sesler odanın kenarlarını geçirgen gösterir.

Suzuki’nin sesi özellikle uzun biçimler boyunca bilinçli olarak kesintilidir; böylece yokluk katkısının bir parçası olur. Perküsyonu vokal geri çekilişinin kayboluş yerine katılım olarak kalmasını sağlar. Sladdin ile Liedtke kayıt kredisinde Czukay’a katılır; bu, Ege Bamyasi’nin yalnızca Czukay’a ait mühendislik satırından bir prodüksiyon ayrımıdır. Kolektif yazım temel kalır: beşine kredilendirilen yapıların yazarlığı hiçbir bireye atanmaz.

Ambient hareket

Su, hava ve elektrikli pus altında süzülen ritim

Future Days bas, perküsyon ve org hiçbir zaman riffe sertleşmeyen akıcı nabza yerleşmeden önce soyut sesten doğar. Suzuki’nin vokal cümleleri dokunun içinde gelir ve başlık parçası kıta karşıtlığı yerine yoğunluktaki kademeli değişimlerle biçim kazanır. Spray perküsyonu yüzeye yaklaştırır; hızlı alışverişler ile parçalı vurgular aksi hâlde canlı olan alanı tekrar tekrar bozar. Moonshake kuru, özlü ve hook merkezlidir; albümün dilinin uzun süreye bağlı olmadığını kanıtlamak için kesik gitar-klavye etkileşimi kullanır.

Bel Air çevresel ses ve nazik enstrümantal örtüşmeyle başlar, ardından belirgin ritmik ve dokusal bölgelerden geçer. Karoli’nin kemanı süiti alışılmış solo gösterisine dönüştürmeden şarkı söyleyen bir çizgi sağlar. Bas, davul ve klavyeler ikinci yüz boyunca sesin altındaki zemini tekrar tekrar yeniden kurar. Prodüksiyonun başarısı derinliktir: olaylar hareketsizleşmeden sessiz ya da uzak olabilir.

Sessizlik hiçbir zaman mutlak değildir. Soluk uzatılmış tonlar, küçük perküsyon, oda benzeri gürültü ve kalıntı sönüm daha belirgin enstrümantal girişler arasında alanı canlı tutar.

İlk yüz ayrıca üç farklı oran kurar: başlık parçası atmosfer ile groove’un yavaşça birleşmesine izin verir, Spray hızlı ritmik alışverişi öne çıkarır ve Moonshake aynı topluluk ekonomisini single uzunluğunda sınar.

Bu yelpaze ambient sözcüğünün tekdüze sakinliğin eş anlamlısı olmasını önler. Genel ses yüksekliği ölçülü kalsa bile icracılar yüzeyi, ses alanını ve ritmik tanımı sürekli değiştirir.

Parça rehberi

İlk yüzde üç parça ve bütün yüzü kaplayan Bel Air

Gelecek manzaraları

Zaman, hava ve istikrarsız ufuklar

Future Days’in belgelenmiş doğrusal bir öyküsü yoktur, fakat başlıkları zaman, madde ve hayal edilen mekân alanını düzenler. Başlık ileri bakarken müzik genellikle fütürizme bağlanan parlak kesinlikten kaçınır. Spray maddeyi dağılmış harekete dönüştürerek saçılmış noktalarda görünen perküsyonla eşleşir. Moonshake programın en küçük biçiminde göksel bir cismi titreşimle birleştirir.

Bel Air hem hava hem mekân olarak okunabilir ve çevresel açılışı bu belirsizliği korur. Suzuki’nin kısmi, yumuşak odaklı dili bu sözcükleri açıklayıcı değil, çağrıştırıcı tutar. Albüm sabit nesneleri tekrar tekrar durumlarla değiştirir: ışıltı, akış, nabız, sürüklenme ve dönüş. Tutarlılığı anlatısal değil, atmosferiktir; dört başlık topluluğun sonra yerleştiği alanlar açar.

United Artists 29 505

İşaretler, halkalar ve küçük yazı çevresinde mavi alan

Özgün Alman United Artists baskısı UAS 29 505 katalog numarasını taşır.

Özgün görsel çalışma ve tasarım kredisi Ingo Trauer ile Richard J. Rudow’a verilir.

Baskın mavi alan, dairesel biçimler ve küçük işaretler Ege Bamyasi konservesinin gerçek nesne imgesinden kaçınır. Artan bu görsel alan, müzikal olayları çoğu kez farklı derinliklerde askıda görünen albüme uyar. Future Days, Spray ve Moonshake ilk yüzde yer alır. Bel Air ikinci yüzde neredeyse yirmi dakika tek başına durur.

Dört parçalık program

Ağustos 1973’te yayımlanan dört parça

Future Days, United Artists tarafından 1 Ağustos 1973’te yayımlandı. Alman LP’si dört eserin tamamını Can besteleri ve Can prodüksiyonları olarak tanımlar. Başlık parçası ile Moonshake kurgulanmış single biçiminde de vardı, fakat albüm tam program sürümlerini sunar.

Dönemsel Britanya yayın haberleri Alman baskısından sonra geldi; bu, tek bir eleştiri tarihini evrensel yayın tarihi saymamak için nedendir. Geriye dönük plak şirketi yazısı kaydı Ege Bamyasi’de duyulan ambient yönüne daha derin bir ilerleme olarak tanımlar. Ünü sakinleştirici yüzeylerle karmaşık topluluk etkinliği arasındaki gerilim çevresinde büyüdü.

Çıkıştan sonra

Suzuki döneminin atmosferik zirvesi

Future Days yaygın biçimde Can’ın Damo Suzuki döneminin atmosferik son noktası sayılır. Bel Air bir yüz uzunluğundaki eserin anıtsal olmak yerine hafif, hareketli ve episodik kalabileceğini gösterir. Moonshake aynı program içinde özlü bir karşı örnek sağlar. Albümün ritmik inceliği onu sonraki elektronik, post-rock ve ambient odaklı dinleyiciler için referans noktası yapmaya yardım etti.

Etkisi belirli prodüksiyon yöntemini gölgelememelidir: Inner Space’te performans, kayıt ve kurgu yoluyla çalışan beş kolektif yazar. Soon Over Babaluma temel enstrümantal dörtlüyü korudu, fakat Suzuki’nin ayrılışından sonra vokal dengesini değiştirdi. Bu Future Days’i Can için değil, kadro açısından bir son yapar. Özgün dört parçalık dizi ölçeğinin ilk yüzdeki üç dünyadan kesintisiz tek ikinci yüze ilerleyişini duymanın en açık yolu olmayı sürdürür.

Ölçülülüğü özellikle Ege Bamyasi’nin yanında açıklayıcıdır. Önceki albüm özlü şarkılarla bozucu doğaçlamaları çarpıştırır; Future Days karşıt durumların daha az görünür çerçevelemeyle birbirine geçmesine izin verir.

Bu fark iki albüme ayrı editoryal kimlikler verir. Biri sıkıştırma ve gerilimi gösterirken diğeri görünüşte kesintisiz akış içinde ne kadar yapısal değişim gerçekleşebileceğini sorar.

Özgün program

Bel Air’i bütün, yüzleri ayrı tutun

Özgün albüm dört parça içerir. İlk yüzde üç parça bulunur. İlk yüzün sonu Moonshake’tir. Bel Air ikinci yüzün tamamını kaplar.

Dört eserin tamamı beş üyeye kredilendirilir. Albümü Can üretti. Kayıt kredileri Czukay, Sladdin ve Liedtke’ye aittir.

Vokaller albüm dokusunun temel parçası olmayı sürdürür. Sonraki dijital süreler resmî arşiv diskografisinden birkaç saniye farklıdır, fakat aynı dört performansı tanımlar. Streaming fiziksel çevirmeyi kaldırsa bile yüz ayrımı müzikal anlamını korur: Moonshake bir dinleme ölçeğini kapatır, Bel Air diğerini başlatır.

Bir dinleme rotası

Şarkıdan önce dokuyu, doruktan önce süreyi izleyin

1. Başlık parçasının açılış pusunun yavaş yavaş ritme dönüşmesine izin verin.
2. Spray’de tek sabit vuruş yerine perküsyonun değişen konumunu izleyin.
3. Moonshake’i yüz çevrilmeden önce bilinçli sıkıştırma olarak dinleyin.
4. Bel Air’in açılış çevre seslerini mimarisinin parçası sayın.
5. Keman, ses ve klavyelerin ön plan konumunu ne zaman değiş tokuş ettiğine dikkat edin.
6. Tek bir doruk beklemek yerine çözünen ve dönen groove’ları dinleyin.
7. Süitin son durumunu sessiz girişiyle karşılaştırarak bitirin.

Araştırma izi

Kaynaklar ve ileri okumalar

• Resmî dört parçalık program, yayın tarihi ve albüm notu — CAN / Spoon Records
• Resmî diskografi, yazarlar, kadro ve Inner Space kredileri — Spoon Records
• Güncel plak şirketi baskısı, beşinci albüm statüsü ve Suzuki kronolojisi — Mute Records
• Özgün Alman yayını, yüzler, stüdyo ve kayıt kredileri — MusicBrainz
• Özgün katalog numarası ve dört parçalık liste — Bertelsmann Vinyl Collection
• Başlık parçasının resmî dijital kredileri — Apple Music / Spoon Records