Kayıt
Bir bakışta
- Sanatçı
- Kaleidoscope (ABD)
- Yayımlandı
- 1969
- Albüm
- Üçüncü stüdyo albümü
- Özgün parçalar
- Yedi
- Plak şirketi
- Epic BN 26467
- Prodüktör
- Jackie Mills
Neden önemli
Değişen beşli Kaleidoscope'un çeşitliliğini yoğunlaştırır
Incredible!, değişmeyen topluluğun üçüncü kaydı değildir. Basta Chris Darrow'ın yerini Stuart Brotman, davul ve perküsyonda John Vidican'ın yerini Paul Lagos alır.
David Lindley, Solomon Feldthouse ve Chester Crill kalır; böylece grubun tel, klavye ve tarz çeşitliliği personel değişimini aşar. Jackie Mills, A Beacon from Mars'ın ardındaki prodüksiyon ekibinin yerine prodüktör rolünü alır.
Özgün LP yedi parçalıdır. Sonraki dijital sürümler Seven-Ate Sweet'ten sonra Sefan'ı ekler; fakat bu single sürümü 1969 albüm sıralamasının parçası değildir.
İlk altı eser kısadır; Seven-Ate Sweet on bir dakikadan uzun sürer ve tüm kayda bilinçli asimetrik profil verir. Killing Floor, Howlin' Wolf'un blues yazımını country şarkısı, geleneksel malzeme ve grup bestelerinin yanına koyar; tek kaynağı tüm albümün temsilcisi yapmaz. Banjo Lindley'ye adlandırılmış enstrümantal merkez verirken Petite Fleur ile The Cuckoo geleneksel şarkıcı-yazar kimliği yerine kolektif düzenlemeyi vurgular.
Albüm önemlidir; çünkü yeniden yapılandırılan grup önceki kayıtların tarz çeşitliliğini tek kesin uzun biçim hedefine sahip daha sıkı programa dönüştürür. Dört/üç yüz bölünmesi ambalajdan fazlasıdır: birinci yüz hızlı tarz değişimini gösterirken ikinci yüz uzun finale varmadan sıradan pop şarkısı beklentilerini giderek kaldırır.
Los Angeles, 1968–69
Brotman ile Lagos özgün ritim bölümünden sonra girer
Chris Darrow ile John Vidican A Beacon from Mars'tan sonra ayrıldı. Brotman ile Lagos, 1968 ve 1969 boyunca yapılan kayıtlar için Lindley, Feldthouse ve Crill'e katıldı. Crill albüm kredisinde Templeton Parcely, armonika için Max Buda adını kullandı; ikisi de aynı müzisyendir. Jackie Mills prodüktör, Bob Breault mühendis oldu.
Epic, Incredible!'ı 1969'da stereo LP BN 26467 olarak yayımladı.
Özgün yüz bölünmesinde Lie to Me'den Petite Fleur'e kadar birinci yüzde; Banjo, The Cuckoo ve Seven-Ate Sweet ikinci yüzdedir. Albüm Billboard albüm listesinde 139 numaraya ulaştı ve bu listeye giren tek Kaleidoscope LP'si oldu.
Aynı beş kişilik çekirdek Bernice için korunmadı; dolayısıyla Incredible! bu kadronun eksiksiz albüm ifadesidir.
Üçüncü albüm beşlisi
Jackie Mills yönetiminde beş çok çalgıcı
Lindley Banjo'ya keskin sınırlı enstrümantal kimlik verir ve kolektif uzun biçim yazımına katkıda bulunur. Feldthouse, özellikle Seven-Ate Sweet'in ölçüsü ve melodik dilinde Orta Doğu tel pratiğine en güçlü bağ olarak kalır. Brotman'ın bası ve sesi ilk iki albümdeki Darrow çalışından farklı alt merkez yaratır. Lagos yalnız yedek davulcu değildir: perküsyonu ve yazım katkısı son parçanın eşitsiz ritmik tasarımının merkezindedir.
Crill'in birkaç takma adı basılı kredileri karmaşıklaştırır; fakat çalgılar tek devam eden üyeye aittir. Mills kısa parçalara sağlam dış hat verir ve finale radyo ölçeğinin dışında gelişecek süre bırakır. Breault'nun mühendisliği hızlı tarz değişimlerinde banjo, keman, elektrik gitar, klavyeler ve perküsyonu anlaşılır tutar. Darrow ile Vidican bu albümde çalmaz ve önceki kadrodan ileri taşınmamalıdır.
Karşıt yedi biçim
Kısa biçimler on bir dakikalık sonuç çevresinde döner
Lie to Me topluluk yazımı, kısa ritim ve doğrudan vokal suçlamayla açılır. Let the Good Love Flow country cümlelemesini rahat iki dakikalık biçime taşır. Killing Floor, Howlin' Wolf'un blues'unu yeni ritim bölümü çevresinde sıkılaştırır.
Petite Fleur aynı adlı Sidney Bechet standardı değil, kolektif enstrümantal minyatürdür. Banjo mızraplı artikülasyonu, tempo denetimini ve Lindley'nin eski zaman çalgısına hâkimiyetini ayırır. The Cuckoo geleneksel malzemeyi sesler ve grubun çok çalgılı rengiyle yeniden biçimlendirir.
Seven-Ate Sweet başlığını ölçüye dönüştürerek yinelenen asimetriyi, makamsal melodiyi ve katmanlı perküsyonu biçim olarak kullanır. Petite Fleur ile Banjo değiştirilebilir enstrümantal vitrinler değildir: ilki dikkati gruba dağıtırken ikincisi tek çalgının atağı ve iç nabzına odaklanır. The Cuckoo bu enstrümantallerle Seven-Ate Sweet arasında köprü kurar; çevresindeki renkler gelenek dışına çıkarken tekrar folk pratiği olarak tanınır kalır.
Parça rehberi
Lie to Me'den Seven-Ate Sweet'e yedi eser
Lie to Me
Beş üye yazım kredisini paylaşır ve sonuç kadro bildirisi gibi işler. Bas ve davul daha sıkı hatlar kurarken sesler, gitar ve klavye aldatmayı kısa topluluk talebine dönüştürür.
Let the Good Love Flow
Country etkili kısa şarkı baskıyı düşürür. Lindley ile Carl Smith'in yazımı kolay melodik akıntıda hareket ederek yeni grubun her ölçüyü psikedelik ayrıntıyla yüklemeden yalın sevgiyi taşıyabildiğini gösterir.
Killing Floor
Howlin' Wolf bestesi kısa elektrikli yorum alır. Lagos ile Brotman blues'a fiziksel ağırlık verirken Lindley'nin gitarı uzun solo alanı açmak yerine şarkının yinelenen tehlikesi içinde çalışır.
Petite Fleur
Kolektif enstrümantal dikkatle ölçeklenen melodi ve değişen tınıyla birinci yüzü kapatır. Daha bilinen caz standardının cover'ı değil, özgün grup eseridir ve ikinci yüz öncesinde sözsüz sıfırlama işlevi görür.
Banjo
Lindley adlandırılmış çalgıyı eksiksiz konu yapar. Mızrap örüntüsü, vurgu ve hız sözsüz dram sağlar; virtüözlük melodinin mimarisine bağlı kalır, ondan kopuk gösteriye dönüşmez.
The Cuckoo
Geleneksel malzeme daha karanlık vokal ve enstrümantal çerçeveye dönüşür. Tanıdık kuş folk belleğini taşır; fakat Kaleidoscope düzenlemesi kesin sürüm iddiası yerine tekrarı ve değişen topluluk rengini vurgular.
Seven-Ate Sweet
Final yedi vuruşlu hareketi on bir dakikalık yapısal motora dönüştürür. Feldthouse'un makamsal tel dili, Lagos'un perküsyonu ve Lindley'nin çizgileri bölümleri yinelenen dengesizlikle kurarak LP'yi geleneksel şarkı reprise'ı değil, kolektif yoğunlaşmayla kapatır.
Sevgi ve dengesizlik
Hakikat, şefkat, tehlike, folk belleği ve asimetri
Hakikat ile gizlenme Lie to Me üzerinden girerken şefkat Let the Good Love Flow ile yanıt verir. Killing Floor tehlikeyi mecazi psikedeliklik yerine bedensel ve dolaysız kılar. Petite Fleur ile Banjo sözleri kaldırır ve enstrümantal kimliğin anlam taşımasına izin verir. The Cuckoo albümü folk aktarımına ve yinelenen doğal imgeye bağlar.
Seven-Ate Sweet ritmik dengesizliği düzeltilmesi gereken istikrarsızlık değil, haz olarak ele alır. Kısa ve uzun süre albümün en güçlü kavramsal karşıtlığı olur. Program doğrudan kişilerarası dilden giderek sözsüz örgütlenmeye ilerler. Anlatısal olay örgüsü yoktur; yedi parça değişen grubun ayrı biçimler arasında yazarlığı nasıl paylaşabildiğini araştırır.
Epic BN 26467
Epic BN 26467 ve yedi parçalık sınır
Epic, Incredible!'ı 1969'da BN 26467 olarak yayımladı.
Özgün LP dört/üç yüz bölünmesinde yedi parça içerir. Ünlem işareti albüm başlığına aittir; kataloglar bazen Incredible olarak kısaltır. Seven-Ate Sweet bonus jam değil, son ve en uzun konumdadır. Genişletilmiş sürümler özgün kapanıştan sonra Sefan'ı ekler ve 1969 sıralamasını yeniden tanımlamak için kullanılmamalıdır.
1969
Grubun Billboard listesine giren tek albümü
Albüm 1969'da Kaleidoscope'un üçüncü Epic LP'si olarak çıktı. Billboard albüm listesinde 139 numaraya ulaştı. Bu mütevazı sıra yine de onu grubun listeye giren tek albümü yapar.
Kısa birinci yüz ve uzun final hem erişilebilir parçalar hem grubun deneysel kimliğinin yoğun sürümünü sundu. Geriye dönük tartışma Seven-Ate Sweet'i çoğu kez Taxim ile birlikte belirleyici füzyon icrası olarak seçer. Liste sonucu kadroyu istikrara kavuşturmadı veya kalıcı ticari başarıya yol açmadı.
Üçüncü albüm
Yeni kadronun tek eksiksiz ifadesi
Incredible!, Lindley-Feldthouse-Crill-Brotman-Lagos kadrosunun tek tam albümünü korur.
Seven-Ate Sweet grubun makamsal ve ritmik hırslarının en açık belgelerinden biri oldu. Taxim'in geniş makamsal açılımından veya Beacon from Mars'ın amplifikasyonlu blues baskısından farklı olarak Seven-Ate Sweet süresini yinelenen asimetrik sayım çevresinde örgütler. Banjo, Lindley'nin çeşitliliğinin yalnız elektrik gitarla özetlenemeyeceğini gösterir. Brotman ile Lagos boş ritim bölümü rollerini doldurmak yerine topluluğu maddi olarak değiştirir.
Kaydın yedi parçalık ekonomisi onu hem sıkıştırılmış ilk albümden hem A Beacon from Mars'ın sekiz parçalı uzun biçim mimarisinden ayırır. Geleneksel ve dışarıdan malzeme belirsiz roots kategorisine emilmek yerine düzenleme tercihleriyle ayrılır. Bernice, yeni personel hareketiyle gitar ve R&B odaklı programa geçecekti. Dolayısıyla üçüncü albüm hem yöntem sürekliliğini hem belirli dengenin sonunu işaretler.
Özgün program
Sefan özgün sondan sonra gelir
Özgün albüm yedi parça içerir. Petite Fleur birinci yüzü kapatır. Seven-Ate Sweet ikinci yüzü ve albümü kapatır. Sefan özgün LP parçası değil, sonraki sürüm ekidir.
Templeton Parcely, Max Buda ve Chester Crill tek kişidir. Darrow ile Vidican bu kadronun parçası değildir. Petite Fleur, Sidney Bechet'ye değil Kaleidoscope'a kredilendirilir. Genişletilmiş program metadata'sını özgün yedi parçalık tarihçenin dışında tutun.
Dinleme yolu
İkinci yüz genişlemesini sırayla dinleyin
- Yeni bas-davul ilişkisini duymak için Lie to Me'yi kullanın.
- Country rahatlığını sıkıştırılmış Killing Floor ile karşılaştırın.
- Petite Fleur'ün özgün birinci yüzü kapatmasına izin verin.
- Enstrümantal yakın çekim olarak Banjo ile yeniden başlayın.
- The Cuckoo'yu düzenlenmiş gelenek olarak dinleyin.
- Seven-Ate Sweet'e eksiksiz on bir dakikalık yayını verin.
- Sefan'ı sonra ek olarak çalın.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ileri okuma
- Incredible! albümü, parça listesi, kadro ve inceleme — AllMusic
- Sony genişletilmiş programı ve parça kredileri — Qobuz
- Amerikan Kaleidoscope katalog tarihçesi — AllMusic
- Özgün Epic katalog kaydı — Billboard arşivi
- Sony genişletilmiş program yansısı — Shazam
- Epic kataloğu ve özgün albüm kimliği — Collector Records arşivi
- Grup kronolojisi ve Billboard zirvesi — Bruno Ceriotti rock tarihçesi arşivi