Płyta
W skrócie
- Artysta
- Kaleidoscope (USA)
- Wydany
- 1969
- Album
- Trzeci album studyjny
- Oryginalne utwory
- Siedem
- Wytwórnia
- Epic BN 26467
- Producent
- Jackie Mills
Dlaczego to ważne
Zmieniony kwintet koncentruje zakres Kaleidoscope
Incredible! nie jest trzecią płytą niezmienionego zespołu. Stuart Brotman zastępuje Chrisa Darrowa na basie, a Paul Lagos Johna Vidicana na perkusji i instrumentach perkusyjnych.
David Lindley, Solomon Feldthouse i Chester Crill pozostają, więc strunowa, klawiszowa i stylistyczna szerokość grupy przetrwała zmianę personalną. Jackie Mills przejmuje rolę producenta, zastępując zespół produkcyjny stojący za A Beacon from Mars.
Pierwotna LP ma siedem utworów. Późniejsze wydania cyfrowe dodają Sefan po Seven-Ate Sweet, lecz ta wersja singlowa nie jest częścią sekwencji albumu z 1969 roku.
Pierwsze sześć utworów jest zwartych; Seven-Ate Sweet trwa ponad jedenaście minut i nadaje całej płycie celowo asymetryczny profil. Killing Floor stawia bluesowe pisarstwo Howlin' Wolfa obok piosenki country, materiału tradycyjnego i kompozycji grupowych, nie czyniąc jednego źródła reprezentacją całego albumu. Banjo daje Lindleyowi nazwane centrum instrumentalne, a Petite Fleur i The Cuckoo podkreślają zbiorową aranżację zamiast konwencjonalnej tożsamości singer-songwritera.
Album jest ważny, ponieważ przeorganizowany zespół zmienia stylistyczny zakres wcześniejszych płyt w ciaśniejszy program z jednym zdecydowanym celem długiej formy. Podział stron cztery/trzy jest czymś więcej niż oprawą: strona pierwsza demonstruje szybkie przełączanie stylów, a druga stopniowo usuwa zwykłe oczekiwania wobec piosenki pop przed rozbudowanym finałem.
Los Angeles, 1968–69
Brotman i Lagos wchodzą po pierwotnej sekcji rytmicznej
Chris Darrow i John Vidican odeszli po A Beacon from Mars. Brotman i Lagos dołączyli do Lindleya, Feldthouse’a i Crilla na nagraniach powstałych w 1968 i 1969 roku. Crill używał Templeton Parcely jako nazwiska albumowego, a Max Buda przy harmonijce; oba odnoszą się do tego samego muzyka. Jackie Mills wyprodukował płytę, a Bob Breault był realizatorem.
Epic wydał Incredible! w 1969 roku jako stereofoniczną LP BN 26467.
Pierwotny podział stron umieszcza utwory od Lie to Me do Petite Fleur na stronie pierwszej, a Banjo, The Cuckoo i Seven-Ate Sweet na drugiej. Album dotarł do miejsca 139. na albumowej liście Billboardu jako jedyna LP Kaleidoscope, która weszła do tego zestawienia.
Ten sam pięcioosobowy rdzeń nie pozostał nienaruszony na Bernice, co czyni Incredible! pełną albumową wypowiedzią tego składu.
Piątka z trzeciego albumu
Pięciu multiinstrumentalistów pod kierunkiem Jackie’ego Millsa
Lindley nadaje Banjo wyraźnie ograniczoną tożsamość instrumentalną i uczestniczy w zbiorowym pisarstwie długiej formy. Feldthouse pozostaje najsilniejszym łącznikiem z bliskowschodnią praktyką strunową, szczególnie w metrum i języku melodycznym Seven-Ate Sweet. Bas i głos Brotmana tworzą inne niskie centrum niż gra Darrowa na pierwszych dwóch albumach. Lagos nie jest jedynie zastępczym perkusistą: jego perkusja i udział autorski są centralne dla nierównej konstrukcji rytmicznej finałowego utworu.
Kilka pseudonimów Crilla komplikuje drukowane kredyty, lecz instrumenty należą do jednego stałego członka. Mills nadaje krótkim utworom mocne kontury i pozostawia finałowi dość czasu na rozwój poza skalą radiową. Realizacja Breaulta utrzymuje czytelność banjo, skrzypiec, gitary elektrycznej, klawiszy i perkusji podczas szybkich zmian stylu. Darrow i Vidican nie grają na tym albumie i nie należy przenosić ich z poprzedniego składu.
Siedem kontrastujących form
Krótkie formy krążą wokół jednego jedenastominutowego finału
Lie to Me otwiera się zbiorowym pisarstwem, zwartym rytmem i bezpośrednim wokalnym oskarżeniem. Let the Good Love Flow wnosi frazowanie country do odprężonej dwuminutowej formy. Killing Floor zacieśnia blues Howlin' Wolfa wokół nowej sekcji rytmicznej.
Petite Fleur jest zbiorową miniaturą instrumentalną, nie standardem Sidneya Becheta o tym samym tytule. Banjo izoluje szarpaną artykulację, kontrolę tempa i panowanie Lindleya nad instrumentem old-time. The Cuckoo przekształca materiał tradycyjny poprzez głosy i multiinstrumentalną barwę zespołu.
Seven-Ate Sweet wbudowuje swój tytuł w metrum, używając powracającej asymetrii, modalnej melodii i warstwowej perkusji jako formy. Petite Fleur i Banjo nie są wymiennymi pokazami instrumentalnymi: pierwszy rozdziela uwagę po grupie, a drugi zawęża ją do ataku jednego instrumentu i jego wewnętrznego pulsu. The Cuckoo tworzy most między tymi instrumentami a Seven-Ate Sweet, ponieważ powtórzenie pozostaje rozpoznawalne jako praktyka folkowa, nawet gdy otaczające barwy stają się mniej konwencjonalne.
Przewodnik po utworach
Siedem utworów od Lie to Me do Seven-Ate Sweet
Lie to Me
Pięciu członków dzieli kredyt autorski, a rezultat działa jako deklaracja składu. Bas i perkusja ustanawiają mocniejsze kontury, podczas gdy głosy, gitara i klawisze zmieniają oszustwo w zwarte żądanie zespołu.
Let the Good Love Flow
Krótka piosenka zabarwiona country obniża napięcie. Pisarstwo Lindleya i Carla Smitha płynie łatwym nurtem melodycznym, pokazując, że nowa grupa potrafi zamieszkać prostą czułość bez obciążania każdego taktu psychodelicznym detalem.
Killing Floor
Kompozycja Howlin' Wolfa otrzymuje zwięzłe elektryczne odczytanie. Lagos i Brotman nadają bluesowi fizyczny ciężar, a gitara Lindleya działa wewnątrz powtarzanego niebezpieczeństwa piosenki, zamiast otwierać długie pole solowe.
Petite Fleur
Zbiorowa kompozycja instrumentalna zamyka stronę pierwszą starannie wyskalowaną melodią i zmienną barwą. To oryginalny utwór grupy, nie cover lepiej znanego standardu jazzowego, działający jako bezsłowny reset przed stroną drugą.
Banjo
Lindley czyni nazwany instrument pełnym tematem. Wzór szarpania, akcent i prędkość dostarczają dramatu bez słów; wirtuozeria pozostaje związana z architekturą melodii, zamiast stać się oderwanym od niej pokazem.
The Cuckoo
Materiał tradycyjny staje się mroczniejszą ramą wokalną i instrumentalną. Znajomy ptak niesie folkową pamięć, lecz aranżacja Kaleidoscope podkreśla powtórzenie i zmienną barwę zespołu, zamiast rościć sobie prawo do wersji ostatecznej.
Seven-Ate Sweet
Finał zmienia siedmiouderzeniowy ruch w jedenastominutowy silnik strukturalny. Modalny język strunowy Feldthouse’a, perkusja Lagosa i linie Lindleya budują sekcje poprzez powracającą nierównowagę, zamykając LP zbiorową koncentracją zamiast konwencjonalnej repryzy piosenki.
Miłość i nierównowaga
Prawda, czułość, niebezpieczeństwo, pamięć folkowa i asymetria
Prawda i ukrywanie wchodzą przez Lie to Me, a czułość odpowiada poprzez Let the Good Love Flow. Killing Floor czyni niebezpieczeństwo cielesnym i bezpośrednim, nie metaforycznie psychodelicznym. Petite Fleur i Banjo usuwają słowa i pozwalają tożsamości instrumentalnej nieść znaczenie. The Cuckoo łączy album z folkowym przekazem i powtarzaną obrazowością natury.
Seven-Ate Sweet traktuje rytmiczną nierównowagę jako przyjemność, nie niestabilność do naprawienia. Krótki i długi czas trwania stają się najsilniejszym kontrastem pojęciowym albumu. Program przechodzi od bezpośredniego języka międzyludzkiego ku coraz bardziej bezsłownej organizacji. Nie ma fabuły narracyjnej; siedem utworów bada, jak zmieniona grupa może dzielić autorstwo między odrębne formy.
Epic BN 26467
Epic BN 26467 i granica siedmiu utworów
Epic wydał Incredible! jako BN 26467 w 1969 roku.
Pierwotna LP zawiera siedem utworów w podziale stron cztery/trzy. Wykrzyknik należy do tytułu albumu, choć katalogi czasem skracają go do Incredible. Seven-Ate Sweet zajmuje końcową i najdłuższą pozycję, zamiast służyć jako bonusowy jam. Rozszerzone wydania dodają Sefan po pierwotnym utworze zamykającym i nie mogą być używane do przedefiniowania sekwencji z 1969 roku.
1969
Jedyny album zespołu notowany przez Billboard
Album ukazał się w 1969 roku jako trzecia LP Kaleidoscope dla Epic. Dotarł do miejsca 139. na albumowej liście Billboardu. Ta skromna pozycja czyni go jednak jedynym notowanym albumem grupy.
Krótka pierwsza strona i rozbudowany finał oferowały zarówno przystępne utwory, jak i skoncentrowaną wersję eksperymentalnej tożsamości zespołu. Późniejsze dyskusje często wyróżniają Seven-Ate Sweet obok Taxim jako definiujące wykonanie fuzji. Wynik na liście nie ustabilizował składu ani nie doprowadził do trwałego sukcesu komercyjnego.
Trzeci album
Jedyna pełna wypowiedź nowego składu
Incredible! zachowuje jedyny pełny album składu Lindley–Feldthouse–Crill–Brotman–Lagos.
Seven-Ate Sweet stał się jednym z najczytelniejszych dokumentów modalnych i rytmicznych ambicji zespołu. W przeciwieństwie do przestronnego modalnego rozwijania Taxim lub wzmacnianego bluesowego nacisku Beacon from Mars, Seven-Ate Sweet organizuje czas trwania wokół powracającego asymetrycznego liczenia. Banjo pokazuje, że zakresu Lindleya nie da się streścić wyłącznie gitarą elektryczną. Brotman i Lagos istotnie zmieniają zespół, zamiast tylko obsadzać wolne role sekcji rytmicznej.
Siedmioutworowa ekonomia płyty odróżnia ją zarówno od skompresowanego debiutu, jak i ośmioutworowej architektury długiej formy A Beacon from Mars. Materiał tradycyjny i zewnętrzny pozostaje rozdzielony przez wybory aranżacyjne, nie wchłonięty przez niejasną kategorię roots. Bernice przesunie się ku programowi bardziej ukierunkowanemu na gitarę i R&B z dalszymi zmianami personalnymi. Trzeci album oznacza więc zarazem ciągłość metody i koniec określonej równowagi.
Pierwotny program
Sefan następuje po pierwotnym zakończeniu
Pierwotny album zawiera siedem utworów. Petite Fleur zamyka stronę pierwszą. Seven-Ate Sweet zamyka stronę drugą i album. Sefan jest dodatkiem późniejszego wydania, nie pierwotnym utworem LP.
Templeton Parcely, Max Buda i Chester Crill to jedna osoba. Darrow i Vidican nie należą do tego składu. Petite Fleur przypisano Kaleidoscope, nie Sidneyowi Bechetowi. Metadane rozszerzonego programu zachowaj poza pierwotną historią siedmiu utworów.
Ścieżka odsłuchu
Usłysz rozszerzenie drugiej strony po kolei
- Użyj Lie to Me, by usłyszeć nową relację basu i perkusji.
- Porównaj swobodę country ze skompresowanym Killing Floor.
- Pozwól Petite Fleur zakończyć pierwotną pierwszą stronę.
- Zacznij ponownie od Banjo jako instrumentalnego zbliżenia.
- Usłysz The Cuckoo jako zaaranżowaną tradycję.
- Daj Seven-Ate Sweet pełny jedenastominutowy łuk.
- Potem odtwórz Sefan jako dodatek.
Ścieżka badawcza
Źródła i dalsza lektura
- Album Incredible!, lista utworów, skład i recenzja — AllMusic
- Rozszerzony program Sony i kredyty utworów — Qobuz
- Historia katalogu amerykańskiego Kaleidoscope — AllMusic
- Pierwotny wpis katalogowy Epic — archiwum Billboard
- Kopia rozszerzonego programu Sony — Shazam
- Katalog Epic i pierwotna tożsamość albumu — archiwum Collector Records
- Chronologia zespołu i szczyt Billboardu — archiwum historii rocka Bruna Ceriottiego