Plak
Bir bakışta
- Sanatçı
- Quicksilver Messenger Service
- Yayımlanma
- March 1969
- Albüm
- Second album
- Indexed tracks
- On
- Plak şirketi
- Capitol
- Core lineup
- Cipollina, Duncan, Freiberg and Elmore
Neden önemli
San Francisco doğaçlaması bilinçli albüm mimarisine dönüşür
Happy Trails, Quicksilver'ın ölçülü ilk stüdyo albümünün yalnızca ima ettiği yeteneği yakalar: gitar diyaloğu, ritim bölümünün hafızası ve ortak ses denetimiyle uzun biçim kurabilen dörtlü.
Birinci yüz Bo Diddley'nin Who Do You Love parçasını altı indeksli bölüme dönüştürür. Üye odaklı her sahne, ilgisiz altı şarkıdan çok tek kesintisiz dönüş döngüsüne aittir.
John Cipollina ile Gary Duncan'ın elektrik gitar sesleri belirgin biçimde farklıdır. Cipollina'nın tremolosu, sustain'i ve yüksek frekanslı atağı Duncan'ın daha kalın cümleleri ve ritmik itkisiyle buluşur; fakat solo-ritim hiyerarşisine yerleşmezler.
Albüm büyük ölçüde canlıdır; fakat performans malzemesinden bir plak olarak birleştirilmiş, düzenlenmiş sıra ve canlı olmayan unsurlar içerir. Tek eksiksiz konser demek doğruluk yerine romantizmi seçmektir.
Duncan'ın kısa ayrılığından önce özgün Cipollina–Duncan–Freiberg–Elmore dörtlüsünün son albümü olduğundan, bu topluluğun kanıtı tarihsel olarak belirli bir ana aittir.
Live sources, 1968
Sahne ünü sonunda albüm uzunluğunda biçim kazanır
Quicksilver, Capitol'la anlaşmadan ve 1968'de nispeten özlü ilk stüdyo albümünü çıkarmadan önce San Francisco balo salonlarında ün kazandı.
Devam albümü 1968 performans kayıtlarını temel aldı. Malzeme seçilip birleştirildi ve LP'nin iki yüzünün her biri ayrı bir deneyime dönüştürüldü.
Bo Diddley'nin Who Do You Love ile Mona parçaları uzun süredir grubun canlı dilindeydi. Quicksilver ikisini kısa yeniden yorum değil, doğaçlama çerçevesi olarak işler.
Gary Duncan'ın Maiden of the Cancer Moon ile Calvary eserleri ikinci yüzü Bo Diddley'nin ötesine genişletir; Dale Evans'ın başlık şarkısı bilerek kısa bir koda sunar.
Kredilendirilen dörtlü Cipollina, Duncan, Freiberg ve Elmore'dur. Dino Valenti ile Nicky Hopkins sonraki kadrolara aittir ve bu albümün grubu olarak çalmaz.
Capitol on indeksli albümü Mart 1969'da yayımladı. Kısa süre sonra Duncan ayrıldı ve Hopkins Shady Grove'da yer aldı.
Özgün dörtlü
Bas ile davul üzerinde birbirine benzemeyen iki gitar
Cipollina tremolo ve denetimli sustain'le tek notayı bile kararsız hissettirir. Sürekli hızlı çalmadan da tonu grubun içinden keskin biçimde geçebilir.
Duncan hem gitarın karşı ağırlığını hem ana vokal merkezini sağlar. Çalışı ritmi kalınlaştırabilir, ardından daha uzun melodik ifadelere ilerleyebilir.
Açık bölümlerde Freiberg'in bası yol haritasıdır. Yinelenen şekiller, yüzey armonisi gevşediğinde bile biçimin nerede kaldığını gitarlara söyler.
Elmore her ölçüyü doldurmadan zil dokusu ve yerleşimiyle yoğunluğu değiştirir. Birinci yüzün uzun yapısı onun ölçülülüğüne dayanır.
Dörtlü alanı bayrak yarışı gibi paylaşır. Bir müzisyen fikri ilerlettiğinde diğeri yanıtlar ya da yoğunluğu düşürür; ritim bölümü bunun yeni bölüme dönüşüp dönüşmeyeceğini belirler. Dış yazar çerçeveyi sunar, fakat düzenleme ve icra albüme özgü yazarlığı yaratır.
San Francisco guitar dialogue
Tremolo, sustain, soru-cevap ve dinamik sabır
Canlı ses mekân yankısını ve amfilerin keskinliğini korur. İki gitar arasındaki fiziksel mesafeyi silmeden albüm sürekliliğini sağlayacak kadar işlenmiştir.
Who Do You Love tanınan Bo Diddley sorusuyla başlar, ardından aynı malzemeye değişen bakışları başlıklarında anlatan üye odaklı bölümlere açılır.
Soru-cevap vokaller kadar sık enstrümanlarla gerçekleşir. Ana söz dönmeden önce gitar bend'leri, bas dönüşleri ve davul vurguları birbirine yanıt verir.
Mona daha düzenli bir tekrar nabzı kullanır ve iki gitarın neredeyse törensel temel üzerinde renk değiştirmesine izin verir. Maiden of the Cancer Moon hızı ve yoğunluğu artırır; Calvary daha karanlık, soyut manzaraya genişler.
Kapanıştaki Happy Trails bilerek çok kısadır. Tanıdık western armonisi biriken gerilimi aşmaya çalışmadan çözer.
Parça rehberi
Altı bölümlük Who Do You Love ve ikinci yüzde dört dönüş
Who Do You Love, Part 1
Bo Diddley'nin meydan okuması ses, yinelenen ritim ve gitar atağıyla girer. Dörtlü temayı yeterince açık kurar; böylece sonraki sapmalar ilgisiz jam değil dönüşüm olarak anlaşılır.
When You Love
Duncan'ın bölümü vurguyu vokal arzusuna ve daha sıkı gitar liderliğine taşır. Freiberg ile Elmore ortak nabzı koruyarak kişisel spotu süitin içinde tutar.
Where You Love
Freiberg adını taşıyan bölüm bas hareketine daha büyük yapısal ağırlık verir. Mekân müzikal alana dönüşür: gitarlar dışa uzanırken düşük frekanslı desen dönüş yolunu işaretler.
How You Love
Cipollina tremolo, yüksek sustain ve keskin biçimli cümleleri öne çıkarır. Teknik konuşma tarzına dönüşür ve süitin sorusunu sözsüz yanıtlar.
Which Do You Love
Bütün grup önceki fikirleri geçiş niteliğinde karar noktasına sıkıştırır. Gitar parçaları özgün şarkıya yönelmeye başlarken ritim daha ısrarcı olur.
Who Do You Love, Part 2
Uzun bayrak yarışından sonra söz ve ana figür döner. Tekrar artık bütün sapmaların hafızasını taşır; birinci yüz doğaçlama içinde sönmek yerine biçimsel sonuca ulaşır.
Mona
İkinci Bo Diddley şarkısı ikinci yüzü hipnotik tekrarla açar. Grup kararlılığı gitar rengi için alan yapar; birinci yüzün bölümlü süitiyle tek sürekli groove'u karşılaştırır.
Maiden of the Cancer Moon
Duncan'ın enstrümantali Mona'nın nabzından hızlanarak çıkar. Daha yoğun gitar alışverişi ve keskin davullar, cover'ın törensel tekrarı ile Calvary'nin karanlık ölçeği arasında köprü kurar.
Calvary
Duncan'ın uzun bestesi gitar feryadı, geniş dinamikler ve dikkatli hız denetimiyle ıssız enstrümantal manzara yaratır. Geleneksel şarkıdan çok gerilim, mesafe ve dönüş dizisidir.
Happy Trails
Dale Evans vedası kısa söylenen koda olarak gelir. Tanıdık western hissi hem şefkatli hem biraz şakacıdır; elektrik macerası dolu albümü sade ortak vedayla kapatır.
Two suites and a farewell
Meydan okuma, arzu, ölümlülük ve eve dönüş yolu
Albüm kesintisiz kurmaca öyküden çok aşk, kimlik ve meydan okuma sorusu çevresinde kurulur. Birinci yüzdeki altı başlık kim, ne zaman, nerede, nasıl ve hangisini müzikal bakışa çevirerek doğaçlamaya görünür kurgu verir. Mona arzuyu tekrarla işler; Calvary gerçek öyküyü açıklamadan acı ve açık manzara çağrıştırır.
Western imgeleri Calvary ile başlık kodasından girerek psychedelic San Francisco'yu eski Amerikan gösteri mitiyle bağlar. Son veda, özgün dörtlünün kayıt tarihi doruğa ulaşırken geçiciliği belirgin kılar.
Capitol ST-120
Saykodelik San Francisco'nun yeniden kurduğu western vedası
George Hunter'ın tasarımı ile Alan Rose'un logosu grubu stilize western görsel diline yerleştirir. Geniş manzara ve atlılar başlık şarkısını yansıtırken yolculuk ya da yolun psychedelic anlamına alan bırakır. Parlak başlık daha karanlık Calvary ve saldırgan Who Do You Love meydan okumasıyla karşıtlaşır. Capitol'un on indeks başlığı süit yapısını kâğıtta açıklar, fakat her LP yüzü kesintisiz dinlenmelidir.
March 1969
Capitol, March 1969
Capitol Happy Trails'i Mart 1969'da Quicksilver Messenger Service'in ikinci albümü olarak yayımladı. Özgün program Who Do You Love'ın altı bölümü ve ikinci yüzün dört şarkısından oluşan on indekse sahiptir. Albüm Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk otuza ulaştı ve grubun en kalıcı eleştirel başarısı oldu.
Bu karşılanış özgün dörtlünün canlı etkileşimini Quicksilver'ın merkez başarısı olarak kurdu. Sonraki konser yayımları başka performanslar sunsa da Happy Trails'e özgü kurgu ile sıralamanın yerini tutmaz.
Quicksilver on stage
Özgün dörtlünün tanımlayıcı belgesi
Happy Trails uzunluğu kendi başına değer saymadan doğaçlamaya biçim verdiği için kanonik San Francisco canlı albümü oldu. Cipollina'nın güçlendirilmiş tremolo dili dönemin en kolay tanınan gitar seslerinden biri hâline geldi. Who Do You Love süiti düzenlemede ortak yazarlığı gösterirken Bo Diddley'nin temel beste kredisini korur.
Albüm, piyano ve Valenti merkezli yazarlık grubu değiştirmeden önce özgün dörtlünün son eksiksiz ifadesidir. Etkisi dinamik dinlemededir: sonraki gitar grupları iki solonun sürekli yarışmadan nasıl konuşabileceğini duyabildi.
Album continuity
On indeks, iki kesintisiz albüm yüzü
Altı parça indeksi olsa da birinci yüzü kesintisiz çalın. Who Do You Love yapısının tamamında Bo Diddley'nin beste kredisini açıkça koruyun. Albümü kurgusuz tek konser diye anlatmayın. Sonraki arşiv yayımı Happy Trails Live ile Capitol ST-120'yi ayırın.
Yararlı master bas berraklığını, Elmore'un zil ayrıntısını ve iki gitarın karşıtlığını korur. Çok kısa başlık şarkısını atılabilir bonus değil, amaçlanan varış sayın. Özgün dörtlü kredilerine sonraki üyeleri eklemeyin.
Bir dinleme rotası
Müzisyenler arasındaki bayrak yarışını izleyin
- Her üye odaklı ayrılıştan önce birinci yüz temasını belirleyin.
- İki gitar armoniyi gevşettiğinde Freiberg ile Elmore'u izleyin.
- Mona ile Maiden'ı önce nabız, sonra hızlanma olarak dinleyin.
- Calvary'ye tam dinamik yayını verin.
- Happy Trails'i düşüş değil, rahatlama olarak kabul edin.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ileri okuma
- Happy Trails özgün yayım grubu — MusicBrainz kurumsal veritabanı
- Happy Trails parçaları, kredileri ve eleştirisi — AllMusic
- Quicksilver sanatçı ve kadro tarihi — AllMusic
- Quicksilver kurumsal yayımları — MusicBrainz
- Happy Trails edition record — MusicBrainz kurumsal veritabanı
- Quicksilver 1967–1972 arşiv özeti — AllMusic