Genel Bakış
Quicksilver Messenger Service, San Francisco'nun ilk psychedelic grup dalgasına aitti; birlikte yükseldiği gruplar arasında Jefferson Airplane ve Grateful Dead vardı. En istikrarlı erken kayıt kadrosu gitarda John Cipollina ile Gary Duncan, bas ve vokalde David Freiberg, davulda Greg Elmore'du; yine de yıllarca yerel sahnede çaldıktan sonra ancak 1968'de albüm çıkardılar. Bu gecikme ilk albümün stüdyoda birleştirilen grup değil, sahnede sınanmış topluluk yakalamasını sağladı.
Erken katalog, folk ve blues kökenli özlü şarkılarla uzun enstrümantal gelişmeler arasında gider gelir. Happy Trails bu karşıtlığı belirginleştirir. Bir yüzün tamamı Bo Diddley'nin ‘Who Do You Love’ parçasından büyür; ikinci yüz Duncan'ın ‘Mona’ ve ‘Maiden of the Cancer Moon’ yorumlarından Cipollina'nın ‘Calvary’sine ilerler. Sonraki kadro değişimleri Nicky Hopkins'in piyanosunu getirdi, ardından Dino Valenti vokal ve şarkı odaklı yönü yönetti. Böylece ‘Quicksilver sesi’ tek sabit formül değil, belirgin biçimde farklı birkaç dönemin ardışıklığı oldu.
Kuruluş ve Tarihçe
Grubun başlangıcı sıkça Dino Valenti öyküsüne indirgenir; fakat günümüze kalan kayıtlar onu 1965–68 klasik grubunun gerçek sahne üyesi saymayı desteklemez. ‘Get Together’ı yazan Valenti, hapsedilmesi gelişen gruptan uzaklaştırmadan önce Cipollina ile erken planlara katıldı. Cipollina, Duncan, Freiberg, Elmore ve şarkıcı-armonikacı Jim Murray ilk tanınan kadroyu kurdu; Murray 1967'de Capitol albümleri kaydedilmeden ayrıldı.
Dörtlü, Quicksilver Messenger Service ile büyük ölçüde canlı kaydedilen Happy Trails'i yaptı. Ardından Duncan ayrıldı ve Nicky Hopkins, Cipollina, Freiberg ile Elmore'a şu albüm için katıldı: Shady Grove. Duncan 1970'te Valenti ile döndü; Jesse Oris Farrow takma adıyla da sıkça kredilendirilen Valenti'nin şarkıları Just for Love ile What About Me'nin büyük bölümünün merkezindeydi. Bu dönemde Cipollina ile Hopkins ayrıldı, Freiberg 1971'de çıktı. Sonraki kadrolar 1970'ler boyunca kayıt ve turneyi sürdürdü; 1975 birleşme albümü Solid Silver, Cipollina, Duncan, Freiberg, Elmore ve Valenti'yi tek kayıtta yeniden bir araya getirdi.
Özgün dönem 1979'da bitti, fakat ad kaybolmadı. Duncan daha sonra Quicksilver projelerini yönetti ve 2006'dan itibaren Freiberg ile yeniden resmî ad altında çaldı. David Freiberg's Quicksilver Messenger Service sonraki topluluklarla çalışmayı sürdürdü; güncel resmî site bu grubu özgün Capitol dönemi kadrosundan ayırır.
Ses ve Üslup
Cipollina sesini hızlı vibrato kolu hareketi, parmakla çalma ve bas-tiz manyetik sinyallerini sıradan hoparlörlerle Wurlitzer horn'ları bulunan Standel-Fender amfilere bölen özel sistem çevresinde kurdu. Sonuç ince, insan sesi benzeri iniltiden sert metalik atağa geçebiliyordu. Duncan genellikle daha yuvarlak, akışkan melodiyi üstlendi. Bu özellik Happy Trails üzerinde iki gitaristin sabit solo ve ritim rollerinde kalmamasıyla duyulur. Cümleler Freiberg ile Elmore'un değiştirdiği nabız üzerinde üst üste gelir, ayrılır ve yeniden birleşir.
Düzenlemeler de aynı ölçüde önemlidir. ‘Gold and Silver’, Dave Brubeck'in ‘Take Five’ıyla ilişkilendirilen beş vuruşlu mantığı gitar enstrümantaline çevirir; ‘Who Do You Love’ dizisi her üyenin solo sahnesini kesintisiz Bo Diddley çerçevesine yerleştirir. Duncan yokken Shady Grove özellikle ‘Edward, (The Mad Shirt Grinder)’ enstrümantalinde Hopkins'in piyanosuna yapısal rol verir. Valenti'nin dönüşü merkezi yinelenen vokal hook'larına, akustik dokulara ve karşı kültür sözlerine kaydırır. Değişimler ‘saf’ erken eserden düşük nitelikli sonraki müziğe basit gerileme değil, farklı çalışan kadroların kanıtıdır.
Temel Albümler
Happy Trails
1969Happy Trails konser bantlarını bilinçli biçimde kurulmuş albüme dönüştürür. Birinci yüz Freiberg, Duncan, Elmore ve Cipollina'nın ayrı sahnelerini ‘Who Do You Love’ dizisine yerleştirerek müzisyenlerin merkezi birbirine verme duygusunu korur. İkinci yüz Duncan'ın Bo Diddley yorumu ‘Mona’dan ortak beste ‘Maiden of the Cancer Moon’a, oradan stüdyoda tamamlanan Cipollina eseri ‘Calvary’ye gider ve kısa Roy Rogers temasıyla biter. Kurgu tek kesintisiz konser taklidi yapmaz; canlı etkileşim üzerine albüm savı kurar.
Temel parçalar: Who Do You Love süiti · Mona · Calvary
Albüm rehberini açın → Amazon'da görüntüleyin →Shady Grove
1969Shady Grove Duncan ayrıldıktan sonraki farklı dörtlüyü belgeler. Nicky Hopkins eksik gitar yerini basitçe doldurmaz. Akışkan başlık parçası ve Freiberg'in vokal bestelerinden uzun enstrümantal ‘Edward, (The Mad Shirt Grinder)’a kadar piyanosu düzenlemelerin yönünü değiştirir. Cipollina'nın keskin kırılan gitarı artık ikinci gitarla değil piyanoyla karşılaşır; ‘Flute Song’ Freiberg'in viyolasını ve konuk tahta üflemeli renklerini öne çıkarır. Bu eser Happy Trails.
Temel parçalar: Shady Grove · Holy Moly · Edward, (The Mad Shirt Grinder)
Albüm rehberini açın → Amazon'da görüntüleyin →1968 ilk albümü dörtlünün sahne dilini altı stüdyo parçasına sıkıştırır. Hamilton Camp'in ‘Pride of Man’i Freiberg'in sesini ve grubun dinamik denetimini öne çıkarır, Valenti'nin ‘Dino's Song’u özlü melodik karşıtlık sunar. ‘Gold and Silver’ iki gitarı asimetrik nabza yerleştirir; on iki dakikalık ‘The Fool’ şarkı bölümünden sürekli enstrümantal gelişmeye ilerler. Prodüksiyon sonraki canlı albümden daha ölçülü olduğu için dörtlü içindeki rol dağılımı olağandışı açıklıktadır.
Temel parçalar: Pride of Man · Gold and Silver · The Fool
Albüm rehberini açın → Amazon'da görüntüleyin →Satış ortaklığı notu: Bu sayfadaki Amazon bağlantıları, size ek maliyet getirmeden RetroForge Records'a küçük bir komisyon kazandırabilir.
Derin Kayıtlar
Just for Love
1970Just for Love Valenti'yi merkez şarkıcı ve yazar yaparken Duncan'ı kadroya geri getirir. Grubun Hawaii döneminde kaydedilip California'da tamamlanan eser, uzun konser yapılarından çok bağlantılı kısa şarkıları, akustik gitarı ve yinelenen vokal cümlelerini yeğler. Happy Trails. ‘Fresh Air’ genişleyen gruba en berrak, özlü groove'u verir; başlık malzemesi birkaç bölümde belirerek tekrarı yalnızca popülerlik arayışı değil, albüm tasarımının parçası yapar.
Albüm rehberini açın → Amazon'da görüntüleyin →What About Me
1970What About Me aynı geniş 1970 dönemi malzemesinden yararlanır, fakat tek yer ya da kadroyla daha az birleşir. Valenti'nin başlık şarkısı ve ‘Local Color’ yanında Duncan'ın ‘Subway’i, Freiberg'in ‘Baby Baby’si ve Hopkins'in enstrümantali ‘Spindrifter’ bulunur; klavye üyeleri değişirken Mark Naftalin de birkaç parçaya katılır. Yamalı karakteri ilginin özüdür. Kayıt Cipollina–Hopkins döneminin daha özlü Valenti–Duncan grubuna geçtiği anı yakalar.
Albüm rehberini açın → Amazon'da görüntüleyin →Neden Hâlâ Önemliler
Quicksilver'ın kalıcı katkısı kolektif gitar doğaçlaması için pratik modeldir. Cipollina ile Duncan müziği sırayla yapılan sololara indirgemeden ön ve destek rollerini değiştirebilir; Freiberg ile Elmore, uzun parçaların yön değiştirebilmesi için tempo ve dinamikleri esnek tutardı. Happy Trails bu yöntemi yalnızca icrayla değil kurguyla da korur. Süit canlı bantlardan kurulmuştur; fakat yine de müzisyenler anbean birbirine yanıt verip liderlik ediyormuş gibi hissedilir.
Sonraki kayıtlar başka nedenle önemlidir. Hopkins grubun piyano çevresinde nasıl yeniden kurulabileceğini gösterir; Valenti'nin dönüşü doğaçlama kimliğini yinelenen şarkılar ve daha güçlü yazar sesiyle sınar. Grubun tarihi örtüşen birleşmeler ve tartışmalı köken anlatılarıyla karmaşıktır, fakat en iyi kayıtları değişimi duyurur. Rock & Roll Hall of Fame'de korunan Cipollina amfi sistemi, bu dilin tasarlanmış ekipman, dokunuş ve topluluğun dinlemesine birlikte dayandığının fiziksel kanıtıdır.
Kaynaklar ve İleri Okuma
Bağlantılı arşiv rotaları
Bu Grubu Keşfedin
RetroForge bilgi grafiğinde ilerleyin
Bu konunun geniş müzikal bağlamını açan insanlara, kayıtlara, olaylara ve fikirlere uzanan seçilmiş yollar.