Płyta
W skrócie
- Artysta
- Quicksilver Messenger Service
- Wydany
- Maj 1968
- Album
- Debiutancki album studyjny
- Oryginalne utwory
- Sześć
- Wytwórnia
- Capitol
- Skład
- Cipollina, Duncan, Freiberg i Elmore
Dlaczego jest ważny
Koncertowy zespół z San Francisco wybiera precyzję dla pierwszej wypowiedzi studyjnej
Debiut przekłada reputację Quicksilver z sal tanecznych na wybiórczy album studyjny, zamiast próbować symulować cały koncert. Sześć utworów pokazuje piosenki i improwizację w świadomie różnych skalach.
Pride of Man i Dino's Song ustanawiają grupę jako interpretatorów współczesnego pisarstwa folkowego. Aranżacje elektryfikują źródła, nie ukrywając autorstwa Hamiltona Campa ani Dino Valentiego.
Gold and Silver wykorzystuje jazzowe metrum i dialog instrumentalny, a The Fool rozciąga się na około dwanaście minut. Długa forma jest obecna, lecz zajmuje określone miejsca, nie każdy utwór.
Cipollina i Duncan mają już odrębne tożsamości gitarowe; bas Freiberga i perkusja Elmore'a czynią ich rozmowę strukturalnie czytelną. Album jest ważny niezależnie od Happy Trails, ponieważ jego najlepsze fragmenty zależą od równowagi studyjnej, zwartej harmonii i zaaranżowanego rozwoju, które koncertowy następca celowo zmienia.
Sześcioutworowa ekonomia zapobiega też fałszywemu podziałowi na piosenki i jamy. Gold and Silver i The Fool są zaaranżowanymi dziełami z powracającymi punktami oparcia, a krótsze utwory wokalne zawierają odpowiedzi instrumentalne istotne dla ich formy.
Debiut jest najczytelniejszym studyjnym świadectwem kwartetu, zanim mitologię składu skomplikowały odejście Duncana, przyjście Hopkinsa i późniejszy powrót Valentiego.
San Francisco, 1968
Lata pracy w salach tanecznych wreszcie docierają do Capitol
Quicksilver powstało w San Francisco w 1965 roku i przez około dwa lata budowało publiczność Zachodniego Wybrzeża, zanim pod koniec 1967 podpisało kontrakt z Capitol.
Dino Valenti pomógł zainspirować powstanie grupy, lecz trafił do więzienia przed rozwojem jej kariery nagraniowej. Napisał Dino's Song, ale nie występuje na debiucie.
W czasie sesji działający kwartet tworzyli Cipollina, Duncan, Freiberg i Elmore; wczesny wokalista Jim Murray już odszedł. Album korzysta z cudzych piosenek, kompozycji zespołu i instrumentali, nie przedstawiając jednego autora jako lidera. Kredyty producenckie projektu obejmują Harveya Brooksa, Nicka Gravenitesa, Johna Palladino i Pete'a Weldinga, a przy sesjach wymieniono kilku realizatorów. Capitol wydała sześcioutworowy LP w maju 1968 roku, a w marcu 1969 ukazał się w większości koncertowy Happy Trails.
Grupa zwlekała z podpisaniem kontraktu, rozwijając się na scenie, dlatego debiut nastąpił po niezwykle długiej historii występów przedalbumowych. Historia ta wyjaśnia oczekiwania, lecz nie czyni studyjnego LP kompromisowym dokumentem koncertowym.
Wielu nazwanych producentów i realizatorów wskazuje na pracę złożoną w profesjonalnym procesie albumowym. Nie należy wymyślać dokładnej odpowiedzialności utwór po utworze tam, gdzie zachowane kredyty ogólne jej nie rozstrzygają.
Pierwotny kwartet
Pierwotny kwartet bez Valentiego w studiu
Cipollina używa tremolo, kontrolowanego sprzężenia i sustainu w wysokim rejestrze, by linie brzmiały jak głos bez naśladowania typowej gitary bluesowej. Duncan wnosi pełniejszy kontrgłos gitarowy i główny śpiew, przechodząc między wsparciem rytmicznym a dłuższymi wypowiedziami melodycznymi.
Bas Freiberga jest niezwykle aktywny pod obiema gitarami. Niesie melodię i zaznacza zmiany harmoniczne w częściach, gdzie role gitar się rozluźniają.
Perkusja Elmore'a pozostaje na tyle oszczędna, by obie gitary dało się słyszeć osobno, po czym zwiększa nacisk podczas dłuższego rozwoju The Fool. Wokal grupowy łączy piosenki folkowe z elektrycznymi instrumentalami, nie czyniąc płyty dziełem dwóch różnych zespołów. Liczne kredyty producenckie odzwierciedlają skonstruowany projekt studyjny, nie dowód, że wszystkie sześć utworów pochodzi z jednej jednolitej sesji.
Freiberg często pośredniczy między obiema gitarami. Jego bas może odpowiedzieć jednej partii prowadzącej, zachowując informację harmoniczną chwilowo porzuconą przez drugą, a głos wzmacnia folkowe refreny.
Powściągliwość Elmore'a jest zaletą produkcyjną. Krótkie, suche figury perkusji zostawiają przestrzeń wokół tremolo Cipolliny, dzięki czemu elektroniczny ruch gitary nie rozmywa się w szumie talerzy.
Cipollina i Duncan nie utrzymują stałej hierarchii prowadzącej. Piosenka może przejść od wokalnej i akordowej władzy Duncana do komentarza Cipolliny w wysokim rejestrze, a potem wrócić do równowagi pełnego kwartetu.
Studyjny Quicksilver
Dwie gitary elektryczne, melodyjny bas i kontrolowane rozszerzenie
Brzmienie studyjne jest czystsze i bardziej zwarte niż Happy Trails, z tonami gitar rozdzielonymi na tyle, by rozpoznać poszczególne linie. Pride of Man używa marszowego pędu i jasnej odpowiedzi elektrycznej, by wzmocnić ostrzeżenie Hamiltona Campa bez zmiany go w prosty protest song. Light Your Windows i Dino's Song pokazują melodyjną, folkrockową stronę kwartetu, równoważąc głosy grupy z oszczędnymi figurami gitar.
Gold and Silver zapożycza charakter nietypowego jazzowego metrum i każe basowi, perkusji oraz obu gitarom negocjować powtarzany wzór instrumentalny. It's Been Too Long wraca do formy piosenki, zanim The Fool rozwinie się przez powolne napięcie, szybsze partie gitar i cichsze resety. Sekwencja przechodzi więc od publicznego ostrzeżenia przez zaproszenie i wartość instrumentalną do finałowej, niestabilnej konfrontacji z tożsamością.
Nierówny puls Gold and Silver nie jest przeszkodą, którą zespół ukrywa. Bas i perkusja artykułują powtarzany podział, a frazy gitar przekraczają jego granice, czyniąc metrum źródłem ruchu naprzód.
The Fool wykorzystuje kontrast bardziej niż ciągłą głośność. Dron i ciche oczekiwanie ustanawiają skalę, szybsze partie elektryczne ją uwalniają, a kolejne redukcje chronią długi czas przed zmianą w jeden nieprzerwany finał.
Na utworach melodyjnych wokale zmiksowano jako wydarzenia zespołowe. Połączenie wiąże repertuar folkowy z brzmieniem wzmacnianym, nie wygładzając indywidualnej ziarnistości Duncana i Freiberga.
Przewodnik po utworach
Sześć wprowadzeń na dużą skalę
Pride of Man
Piosenka Hamiltona Campa otwiera album ostrzeżeniem o władzy i upadku. Kwartet używa mocnego rytmu, nacisku wokalu grupowego i dźwięcznych odpowiedzi Cipolliny, by uczynić proroctwo bezpośrednim bez zmiany źródła autorskiego kompozycji.
Light Your Windows
Duncan i Freiberg kształtują zaproszenie bliską harmonią i łagodniejszym polem gitarowym. Światło tytułu staje się komunikacją, nie spektaklem, ujawniając melodyjną intymność nieobecną w stereotypie zespołu jamowego.
Dino's Song
Kompozycja Valentiego otrzymuje sprężyste wykonanie grupowe, choć autor pozostaje poza składem wykonawczym. Gitara, bas i harmonie przedstawiają wolność jako wspólny ruch, czyniąc piosenkę częścią Quicksilver bez fałszowania personelu.
Gold and Silver
Instrumental wykorzystuje asymetryczny, kojarzony z jazzem puls jako ramę rozmowy dwóch gitar. Freiberg i Elmore utrzymują czytelność metrum, a Cipollina i Duncan wymieniają precyzję, sustain i pełniejsze figury rytmiczne.
It's Been Too Long
Bezpośredni wokal i zwarta aranżacja przywracają zwykłą skalę piosenki po instrumentalu. Żal i upływ czasu otrzymują wyraźne granice melodyczne, przygotowując album na finał, w którym granice stają się znacznie mniej pewne.
The Fool
Dwunastominutowy finał przechodzi między dronem, cichą sugestią wokalną lub akustyczną, szybszym atakiem elektrycznym i szerokimi powrotami dynamicznymi. Tytuł ujmuje samowiedzę jako niestabilną; kwartet buduje znaczenie przez zmiany intensywności, nie linearną historię.
Sześć pozycji
Ostrzeżenie, zaproszenie, wartość i samowiedza
Debiut nie jest albumem koncepcyjnym, lecz kilka piosenek bada dumę, wartość i wiarygodność samooceny. Pride of Man ostrzega przed publiczną arogancją; The Fool kieruje pytanie do wewnątrz w znacznie większej formie. Światło, okna i piosenka stają się sposobami dotarcia do drugiej osoby, a upływ czasu komplikuje możliwość odzyskania więzi.
Złoto i srebro nazywają konwencjonalną wartość, lecz instrumental komunikuje się bez tekstu definiującego którykolwiek przedmiot. Fizyczna nieobecność Valentiego i obecność jego kompozycji pokazują, że członkostwo, autorstwo i wykonanie są powiązane, lecz nie identyczne.
Skale publiczna i prywatna przeplatają się. Pride of Man zwraca się do cywilizacji i władzy; Light Your Windows ogranicza komunikację do jednego oświetlonego domowego gestu.
Metale szlachetne i głupota oprawiają konkurujące systemy wartości. Instrumental odmawia słownego zdefiniowania złota lub srebra, a finał uniemożliwia uniknięcie niepewności wobec siebie.
Czas działa inaczej w It's Been Too Long i The Fool: pierwszy nazywa jego upływ wewnątrz zwartej piosenki, drugi każe słuchaczom bezpośrednio doświadczać trwania.
Capitol ST 2904
Rick Griffin nadaje debiutowi tożsamość wizualną
Rick Griffin zaprojektował okładkę, nadając debiutowi gęstą tożsamość wizualną związaną z kulturą plakatową San Francisco. Fotografia Jima Marshalla dokumentuje występującą grupę, nie wstawiając nieobecnego założyciela Valentiego do składu. Oprawa przedstawia Quicksilver jako wykonawcę albumowego po latach oporu lub zwlekania z kontraktem płytowym. Sześciotytułowy program Capitol pozostawia znaczną przestrzeń wizualną i fizyczną dla Gold and Silver oraz The Fool, nie nazywając płyty koncertową.
Maj 1968
Capitol, maj 1968
Capitol wydała Quicksilver Messenger Service w maju 1968 roku jako debiutancki album studyjny grupy. Pierwotny LP zawiera sześć utworów i trwa około trzydziestu dwóch minut. Zwarty charakter studyjny zaskoczył słuchaczy znających długie występy w salach tanecznych, lecz ustanowił Pride of Man i Dino's Song w katalogu.
Album wszedł na listę w Stanach Zjednoczonych i dał Capitol podstawę dla wyraźniej koncertowego Happy Trails. Późniejsza krytyka często stawia debiut obok Happy Trails, ponieważ dwie płyty zachowują uzupełniające, nie konkurujące relacje o kwartecie.
Sześciu utworów albumu nie należy czytać jako braku materiału. Ich rozmieszczenie na stronach daje dłuższym instrumentalom przestrzeń, a krótszym piosenkom kontrolę nad tempem.
Obecność na liście i dystrybucja Capitol przeniosły grupę znaną już w salach Zachodniego Wybrzeża na krajowy rynek albumów bez tworzenia typowego pakietu przebojowych singli.
Pierwszy album Quicksilver
Studyjny fundament pod Happy Trails
Pride of Man pozostaje jednym z najmocniejszych studyjnych przekształceń cudzego materiału przez Quicksilver. Gold and Silver pokazuje, że zainteresowania improwizacyjne grupy obejmowały jazzowe metrum, nie tylko rozwinięcia elektrycznego bluesa. The Fool stał się najczytelniejszą długą wypowiedzią debiutu i studyjnym odpowiednikiem późniejszego rozwoju koncertowego. Charakterystyczny wzmacniany ton Cipolliny jest już w pełni czytelny, lecz album zachowuje też Duncana, Freiberga i Elmore'a jako równych partnerów konstrukcyjnych.
Dziedzictwo płyty zyskuje, gdy słucha się jej na własnych warunkach: studyjne skupienie ujawnia zdolności melodyczne i aranżacyjne pomijane przez historię wyłącznie koncertową. Dino's Song nabrało znaczenia po powrocie Valentiego, lecz wykonanie debiutanckie pozostaje dowodem, jak kwartet interpretował jego pisarstwo bez niego. Okładka Griffina połączyła album z kulturą wizualną sal tanecznych San Francisco, choć dźwięki wewnątrz starannie ukształtowano w studiu. Późniejsze boksy archiwalne stawiają debiut obok koncertów i odrzutów; kontekst jest cenny tylko wtedy, gdy pierwotna granica sześciu utworów pozostaje słyszalna.
Pierwotny program
Sześć utworów, bez późniejszych podmian koncertowych
Zatrzymaj się po The Fool, oceniając pierwotny album. Nie wstawiaj ówczesnych nagrań koncertowych do sześcioutworowej sekwencji studyjnej. Oddziel kredyt kompozytorski Valentiego od członkostwa wykonawczego. W metrum Gold and Silver podążaj za sekcją rytmiczną, nie tylko gitarami prowadzącymi.
Dobry transfer zachowuje ruch basu, suchy atak Elmore'a i osobne krawędzie obu gitar. Porównuj The Fool z późniejszym rozwinięciem koncertowym dopiero po usłyszeniu jego dynamiki studyjnej. Titularny debiut z 1968 roku różni się od inaczej zatytułowanego albumu grupy Quicksilver z 1971.
Sprawdzaj zarówno tytuł, jak i liczbę utworów w katalogach cyfrowych, ponieważ nazwa wykonawcy i albumu są identyczne. Odtwórz pierwszą stronę przez Gold and Silver przed przerwą; instrumentalne zamknięcie równoważy trzy zwarte otwarcia. Traktuj koncertowe wersje The Fool i innych piosenek z epoki jako nowe wykonania, nie pełniejsze zamienniki masterów studyjnych.
Ścieżka słuchania
Usłysz skupienie przed improwizacją
- Zacznij od Pride of Man jako aranżacji i ostrzeżenia.
- Porównaj Light Your Windows z Dino's Song jako dwa rodzaje melodyjnej otwartości.
- Podążaj za Freibergiem i Elmore'em przez metrum Gold and Silver.
- Użyj It's Been Too Long jako resetu krótkiej formy.
- Daj The Fool pełny łuk studyjny.
Ścieżka badawcza
Źródła i dalsza lektura
- Utwory, kredyty i recenzja Quicksilver Messenger Service — AllMusic
- Historia składu i powstania Quicksilver — AllMusic
- Instytucjonalna dyskografia Quicksilver — MusicBrainz
- Dokument debiutanckiego wydania Capitol — AllMusic
- Przegląd archiwum Quicksilver 1967–1972 — AllMusic
- Wykaz wydania debiutanckiego — instytucjonalna baza MusicBrainz