Historia rocka
W ruchu.

Katastrofa lotnicza z 1959 roku stała się symbolem pęknięcia, lecz pozostawiona muzyka nadal kształtowała zespoły, autorów i ideę artystycznej niezależności.

Don McLean upamiętni później katastrofę jako „dzień, w którym umarła muzyka”. Holly, Valens i Richardson pozostawiają bardzo różne dorobki, a ich nagrania nadal wpływają na późniejszych autorów piosenek i zespoły.

Modalne ramy i ograniczony ruch harmoniczny dają solistom więcej przestrzeni niż konwencjonalne bebopowe następstwa akordów.

What'd I Say łączy wywodzące się z gospel zawołanie i odpowiedź ze świeckim rhythm and bluesem. Część nadawców protestuje przeciw sugestywnemu wykonaniu, a płyta staje się wielkim przebojem popowym i R&B Charlesa.

Długie hamburskie noce zmusiły surową grupę z Liverpoolu do zbudowania wytrzymałości, repertuaru i scenicznej pewności, które stały za eksplozją brytyjskiego beatu.

John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Stuart Sutcliffe i perkusista Pete Best rozpoczynają pierwszą hamburską rezydencję Beatlesów. Ich umowy różnią się zależnie od klubu i wizyty, lecz długie noce z wieloma setami zmuszają ich do zbudowania ogromnego repertuaru i doskonalenia warsztatu scenicznego.

Berry Gordy uruchomił Tamla w 1959 roku. 14 kwietnia 1960 roku zarejestrował Motown Record Corporation, łącząc Tamla i powiązane wytwórnie pod parasolem Motown. Motown rozwija wyjątkowo skuteczną strategię crossover, pomagając czarnym artystom dotrzeć do ogromnej wielorasowej publiczności popowej, a zarazem opierając się na wcześniejszych przełomach rhythm and bluesa i rock and rolla.

Cathy's Clown przenosi bliską harmonię wokalną Everlych do charakterystycznej gitarowo-popowej aranżacji. Ich podejście staje się ważnym punktem odniesienia dla wczesnych Beatlesów, Simon & Garfunkel i wielu późniejszych rockowych duetów.

Kawiarnie, sklepy płytowe i piosenka polityczna uczyniły Greenwich Village warsztatem autora-wykonawcy, który wkrótce odmieni teksty rockowe.

Dziewiętnastolatek z Minnesoty przybywa w styczniu do Nowego Jorku i wchodzi w folkowe środowisko Greenwich Village. W ciągu kilku lat stanie się jednym z autorów, którzy radykalnie poszerzą oczekiwania głównej publiczności wobec tekstów piosenek popularnych, czerpiąc z folku, bluesa, poezji i tradycji piosenki publicystycznej.

Brian Wilson, jego bracia Carl i Dennis, kuzyn Mike Love oraz przyjaciel Al Jardine zaczynają rozwijać kalifornijskie brzmienie wokół harmonii wokalnej, obrazów surfingu, samochodów i życia nastolatków. Późniejsze ambicje kompozytorskie i studyjne Briana Wilsona daleko wykroczą poza ten wczesny wizerunek.

Please Mr. Postman staje się pierwszym numerem jeden Motown na amerykańskiej liście pop. Zwięzła aranżacja i wokalne zawołanie z odpowiedzią pomagają zdefiniować wczesne brzmienie crossover wytwórni; brytyjskie grupy nagrają później liczne piosenki Motown.

Zanim Festiwal Reading stał się instytucją rockową, wędrujący przez Harolda Pendletona National Jazz and Blues Festival spędził dekadę absorbując rytm i blues, beat, psychodelia i hard rock podczas wielokrotnego poszukiwania strony zdolnej do powstrzymania zmieniającej się publiczności.

Dwie bardzo różne grupy przekształciły amerykański materiał źródłowy w konkurujące modele brytyjskiego zespołu rockowego.

Po odrzuceniu grupy przez Decca menedżer Brian Epstein zdobywa kontrakt z EMI. George Martin przesłuchuje Beatlesów 6 czerwca w Abbey Road, rozpoczynając współpracę, która ukształtuje ich nagrania.

Obie grupy czerpią głęboko z czarnego amerykańskiego rhythm and bluesa i rock and rolla. Wcześni Stonesi wysuwają na pierwszy plan chicagowski blues i R&B, budując zarazem znaczną część repertuaru wokół Chucka Berry'ego.

Wytwórnia odmawia sfinansowania nagrania. Brown płaci za nie sam. Powstały album — surowy, ekstatyczny, z tłumem wyraźnie tracącym głowę — staje się jedną z najlepiej sprzedających się płyt 1963 roku i przedstawia Ameryce Najciężej Pracującego Człowieka Show-Biznesu.

Koncertowy repertuar klubowy stał się albumem dominującym na listach, fenomenem telewizyjnym i nową relacją między młodzieżą a mediami masowymi.

Większość Please Please Me zostaje nagrana podczas jednego maratońskiego dnia. 11 lutego 1963 roku Beatlesi rejestrują dziesięć z czternastu utworów; album uzupełniają cztery wcześniej nagrane strony singli.

Blowin' in the Wind i A Hard Rain's A-Gonna Fall dowodzą, że piosenka popularna może udźwignąć pełny ciężar politycznego sumienia. Joan Baez śpiewa piosenki Dylana na marszach praw obywatelskich. Muzyka popularna i życie publiczne nigdy nie były ściślej splecione.

Występ w Palladium, oglądany przez około piętnaście milionów ludzi, pomaga przenieść szaleństwo do świadomości całego kraju. Określenie „Beatlemania” wchodzi jesienią do powszechnego użycia w prasie brytyjskiej.

Brytyjskie zespoły zwróciły Ameryce jej muzykę w zmienionej formie i odmieniły to, kto zakładał zespoły, pisał piosenki i kontrolował kulturę młodzieżową.

9 lutego 1964 roku. Ameryka, wciąż poruszona zabójstwem Kennedy'ego, ogląda w telewizji czasu największej oglądalności czterech młodych ludzi z Liverpoolu grających I Want to Hold Your Hand. Kultura młodzieżowa już nigdy nie będzie taka sama.

Przester z naciętego głośnika Dave'a Daviesa i zwarty riff Raya Daviesa czynią You Really Got Me wczesnym kamieniem milowym ciężkiego rocka gitarowego. Atak power chordów staje się ważnym punktem odniesienia dla późniejszego hard rocka, metalu i punku, obok innych poprzedników z przesterowaną gitarą i garage rocka.

Mocny wokal Erica Burdona i prowadzące organy Alana Price'a wyznaczają molową aranżację tradycyjnej piosenki, której wcześniejsze wersje szeroko krążyły w amerykańskiej muzyce folkowej. Nagranie staje się międzynarodowym przebojem i kamieniem milowym brytyjskiej inwazji.

W Esalen, a później Monterey, Big Sur celowo przeciwstawił się logice spektaklu masowego, wprowadzając Joan Baez, Joni Mitchell, Crosby Stills Nash & Young i innych artystów do kultury festiwalowej zbudowanej wokół intymności, krajobrazu i społeczności performerskiej.

Na wzgórzu Hunsrück pisarze piosenek, muzycy ludowi, artyści kabaretu i myśliciele polityczni stworzyli kulturę festiwalową, która pomogła odbudować krytyczną piosenkę języka niemieckiego, zanim rock przejął młodzieżowe podziemie.

Instrumenty elektryczne nie wymazały folkowego pisania piosenek; dały jego językowi sekcję rytmiczną, nową publiczność i trwały spór.

Dylan wykonuje z zespołem trzy elektryczne piosenki, wywołując mieszaninę wiwatów, gwizdów i konsternacji, po czym wraca do dwóch numerów akustycznych. Pete Seeger mówił później, że sprzeciwiał się zniekształconemu dźwiękowi, nie samej elektryczności; słynna opowieść o siekierze wyrosła z uwagi, a nie próby przecięcia kabli. Set staje się trwałym symbolem zderzenia folku z rockiem.

Dwunastostrunowy Rickenbacker Rogera McGuinna, harmonie grupy i piosenka Dylana tworzą jeden z decydujących komercyjnych przełomów folk rocka. Styl powstawał już po obu stronach Atlantyku, lecz to nagranie daje mu natychmiast rozpoznawalny elektryczny język dźwięcznych gitar.

Rubber Soul przedstawia bardziej spójny, introspektywny album Beatlesów: sitar w Norwegian Wood, fuzz bass w Think for Yourself i coraz bardziej wieloznaczne teksty. Brian Wilson mówił później, że spójność płyty rzuciła mu wyzwanie i skłoniła do stworzenia Pet Sounds; słynna opowieść o natychmiastowej jeździe do domu nie jest potrzebna, by potwierdzić ten związek.

Bringing It All Back Home i Highway 61 Revisited umieszczają surrealistyczne, literackie pisanie w coraz bardziej elektrycznych aranżacjach. Mimo nietypowych sześciu minut Like a Rolling Stone otrzymuje dużo czasu antenowego i staje się wielkim przebojem.

Krótki wzmocniony set ujawnił spory o tradycję, własność i zmianę artystyczną, które już przekształcały folk revival.

Na długo przed Rock Werchter i Pukkelpop, wybudowany w Bilzen festiwal dowiedział się publicznie, jak jazz, beat, psychodelia, progresywny rock, ciężka muzyka i ostatecznie punk może zająć tę samą rozwijającą się instytucję.

Tomorrow Never Knows opiera się na dronie, pętlach taśmowych, odwróconej gitarze i skompresowanej perkusji. Eleanor Rigby zastępuje zwykłe instrumentarium zespołu podwójnym kwartetem smyczkowym. W czternastu wyraźnie różnych piosenkach technika nagraniowa staje się częścią pisania.

Wewnątrz eksperymentów czterośladowych, skompresowanej perkusji, pętli taśmowych i ostro zróżnicowanych piosenek, które uczyniły studio częścią kompozycji.

Brian Wilson buduje ścieżki instrumentalne z czołowymi muzykami sesyjnymi z Los Angeles, gdy pozostali Beach Boys koncertują, a następnie sprowadza grupę z powrotem, by nagrać złożone aranżacje wokalne. Miesiące komponowania, nagrywania i montażu dają płytę niepodobną do wcześniejszego wizerunku zespołu z surfingiem i samochodami. Pet Sounds powstało jako odpowiedź Briana Wilsona na amerykańskie Rubber Soul. Z kolei odbiór w Wielkiej Brytanii zachęcił Beatlesów i George'a Martina, gdy zmierzali ku studyjnym ambicjom Sgt. Pepper.

The 13th Floor Elevators należą do pierwszych zespołów, które otwarcie opisują swoją muzykę jako rock psychodeliczny. Ich debiut z 1966 roku umieszcza słowo „psychedelic” w tytule albumu i wykorzystuje elektryczny dzban Tommy'ego Halla, siłę garage rocka oraz filozofię skupioną na narkotykach, tworząc wczesny kamień milowy teksańskiej psychodelii i acid rocka.

Eric Clapton, Jack Bruce i Ginger Baker budują power trio wokół materiału bluesowego, instrumentalnej wirtuozerii i rozbudowanej improwizacji koncertowej. Ich skala i interakcja stają się wpływowymi punktami odniesienia dla późniejszego hard rocka, rocka progresywnego i jazz-rocka.

Od 600-osobowego głównego koncertu na Kirjurinluoto po coraz bardziej międzynarodowe zbiory muzyki rytmowej, Pori Jazz wzrastał z niezwykłą ciągłością, dokumentując swoją własną historię rok po roku.

Trzynaście utworów oprawionych jako wyobrażony koncert, z aranżacjami orkiestrowymi, manipulacją taśmy, instrumentarium indyjskim i rozbudowaną oprawą stworzoną przez zespół kierowany przez Petera Blake'a i Jann Haworth. Muzyka, kolejność i okładka zostają przedstawione jako jedno kompletne wydarzenie.

Jak zespół alter ego, pomysłowość czterośladowa i niezwykle rozbudowana oprawa zmieniły premierę płyty we wspólne wydarzenie kulturowe.

Oryginalny album brytyjski otwiera Foxy Lady i zawiera Manic Depression; późniejsze wydanie amerykańskie dodaje przebojowy singiel Purple Haze. W obu konfiguracjach Hendrix traktuje gitarę jako instrument orkiestrowy, źródło hałasu i głos rozmowy.

The Doors nie mają stałego gitarzysty basowego w czteroosobowym składzie. Ray Manzarek gra linie basu na klawiaturze podczas występów i wczesnych nagrań, a muzycy studyjni, między innymi Larry Knechtel, w razie potrzeby dodają gitarę basową na debiucie. Niezwykły układ pomaga nadać grupie otwartą tożsamość prowadzoną przez organy.

Piosenki Syda Barretta łączą obrazowanie dziecięcych rymowanek, popową zwięzłość i swobodną improwizację. Pink Floyd nagrywają album w EMI Studios przy Abbey Road w okresie nakładającym się na pracę Beatlesów nad Sgt. Pepper.

Lou Reed, John Cale i ich koledzy łączą piosenki o narkotykach i subkulturze seksualnej z dronem, hałasem i zwięzłym popem. Andy Warhol figuruje jako producent i dostarcza bananową oprawę; początkowy zasięg komercyjny albumu jest ograniczony, lecz jego wpływ znacznie rośnie w późniejszych latach.

Kalifornijski pop, psychodelia San Francisco, brytyjski rock, soul i indyjska muzyka klasyczna spotkały się na jednej celowo międzynarodowej scenie.

Tydzień przed Monterey Pop muzyka, krajobraz i partycypacyjny projekt zbiegły się w górskim amfiteatrze.

Festiwal jazzowy nad jeziorem otworzył się na blues, fusion i rock progresywny, zachowując tysiące wykonań koncertowych.

W Wollman Rink w Central Parku, tania letnia seria koncertów po cichu stała się jednym z najbardziej demokratycznych nowojorskich okien do rocka, jazzu, duszy i ludu podczas dekady muzycznych wstrząsów.

W Alexandra Palace Pink Floyd, Soft Machine, poeci, lekcy artyści, filmy i tysiące nocnych rewelatorów zamienili korzyści dla International Times w jedną z brytyjskich imprez psychodelia definiujących totalne środowisko.

W ostatnich dniach 1967 roku londyński podziemny kompresowany Hendrix, Pink Floyd, Soft Machine, Arthur Brown, projekcje i all-night sensory przeciążenie w jednym jaskrawym Olympia wydarzenie.

Wewnątrz Jaarbeurs, kontrkultura Utrechta zbudowała rozległy, nocny świat skał, sztuki i spektaklu, który przewidywał zarówno Holland Pop, jak i późniejszy pomysł Lowlands.

Hendrix wykorzystał podwójny album jako środowisko studyjne, w którym mogły współistnieć blues, elektronika, improwizacja i ciężka gitara.

Trzydzieści piosenek na dwóch longplayach, powstałych podczas coraz bardziej rozproszonych sesji, gdy Beatlesi czasem pracowali osobno, a czasem grali wspólnie jako zespół. Revolution 9 jest rozbudowanym kolażem taśmowym; Helter Skelter zmierza ku cięższemu rockowi; Blackbird to zasadniczo solowe wykonanie McCartneya. Album odsłania zarówno wspólną rozpiętość, jak i narastające oddalenie.

Podwójny album poszerza Experience o licznych gości i rozległą konstrukcję studyjną. Długie Voodoo Chile rozwija się z bluesowej improwizacji, a All Along the Watchtower radykalnie przearanżowuje piosenkę Dylana poprzez warstwowe gitary elektryczne.

Osiem piosenek złożono z trzech nowojorskich dat studyjnych, przy czym wydany album czerpie głównie z pierwszej i trzeciej sesji. Morrison pracował z muzykami wywodzącymi się z jazzu, między innymi basistą Richardem Davisem, gitarzystą Jayem Berlinerem i perkusistą Modern Jazz Quartet Conniem Kayem. Przeważnie akustyczne instrumentarium i powściągliwe, nierockowe podejście Kaya nadają płycie zawieszony puls.

Darmowe koncerty umieściły Pink Floyd, Jethro Tull i ich rówieśników w parku królewskim i rozpoczęły cztery lata negocjowania muzyki we wspólnej przestrzeni.

W ciągu pięciu dni i wielu miejsc, Essen umieścił niemieckie grupy podziemne obok międzynarodowego rocka, folk, chanson, free jazz, piosenka polityczna, kabaret i multimedia, tworząc jeden z decydujących punktów spotkań powojennej niemieckiej kultury popularnej.

W Gulfstream Park w maju 1968 roku Michael Lang i Ric O 'Barry zorganizowali szybki dwudniowy eksperyment wokół Jimi Hendrix, tylko dla tropikalnej pogody przerwać plan i zostawić za sobą plan, nagrania i lekcje, które będą podróżować do historii festiwalu.

Siedem miesięcy po tym, jak inny festiwal przetestował ten sam tor wyścigowy, nowa produkcja przyniosła dziesiątki skał, dusz, folk, blues i jazz do dwóch równoczesnych etapów i pokazała, jak szybko amerykański model festiwalu staje się branżą.

Przed monumentalną edycją 1970 roku dwa szybko rozwijające się festiwale Isle of Wight zmieniły lokalny eksperyment w jeden z głównych europejskich etapów kontrkultury - i przywróciły Boba Dylana na jego pierwszy pełny koncert od trzech lat.

Dwa ambitne festiwale San Jose przyniosły Doors, Jefferson Airplane, Janis Joplin, Jimi Hendrix i szybko rosnącą Santanę na targach - ale sporne rachunki, złe narkotyki i rywalizujący wolny festiwal zamienił serię w studium przypadku w dziedzinie ekonomii zaufania i kontrkultury.

W Costa Mesa, a później Devonshire Downs, Newport Pop pokazał, jak szybko model festiwalu West Coast może przerosnąć swoją infrastrukturę - i jak masowa publiczność rocka była już przybywa zanim Woodstock naprawił szablon w popularnej pamięci.

Urodzona z podziemnej prasy w Seattle i absurdu Piano Drop, Sky River zamieniła wiejski Waszyngton w tymczasowy eksperyment kontrkultury, zanim narodowy festiwal boom w pełni przybył.

To, co zaczęło się od małego spotkania pop Dnia Wniebowstąpienia w teatrze open- air, stało się jednym z holenderskich długotrwałych tradycji rockowych i miejscem szkoleniowym dla logistyki za późniejszymi holenderskimi megaflorami.

King Crimson zaczynają próby w styczniu i dają pierwszy publiczny występ 9 kwietnia w londyńskim Speakeasy. Przełom nadchodzi 5 lipca, gdy poprzedzają Rolling Stones w Hyde Parku przed publicznością szacowaną przez DGM Live na około 650 000 osób.

21st Century Schizoid Man otwiera się przesterowaną siłą; I Talk to the Wind odpowiada fletem i powściągliwością. Mellotron, improwizacja, jazzowa precyzja i komponowany dramat dają rockowi progresywnemu jedną z najwyraźniejszych wczesnych wypowiedzi albumowych.

Krótka, intensywna historia pierwotnego składu i pięcioutworowego albumu, który zestawił szorstkość ze skalą orkiestrową.

Dwa albumy w jednym roku ustanawiają Led Zeppelin jedną z definiujących nowych sił ciężkiego rocka. Łączą wzmocniony blues, brytyjski folk, akustyczną fakturę, warstwowość studyjną i skrajny kontrast dynamiczny. Płyty pomagają utrwalić hard rock i stają się wielkim wpływem na rodzący się język heavy metalu, obok kilku innych grup końca lat 1960.

Planowany komercyjny festiwal stał się ogromną tymczasową osadą w Bethel. Film i nagrany dźwięk przekształciły później cztery trudne dni w trwały symbol kontrkultury.

Gimme Shelter otwiera apokaliptyczny krzyk Merry Clayton i już nie odpuszcza. You Can't Always Get What You Want zamyka płytę chórem gospel i dźwiękiem odroczonej nadziei. Let It Bleed to brzmienie lat 1960. kończących się źle.

Darmowy koncert Rolling Stones zorganizowany w niebezpiecznym pośpiechu stał się studium niekontrolowanej siły, niejasnej odpowiedzialności i ryzyka, któremu można było zapobiec.

Wyparty z Francji Festival Actuel odbudował się w belgijskiej wiosce i umieścił Soft Machine, Pink Floyd, Franka Zappę oraz czołowe głosy free jazzu w jednym programie.

Dwa miesiące przed Woodstock, Barry Fey wypełnił Mile High Stadium głównym trzydniowym projektem rockowym, doświadczył produkcji festiwalowej i walki o wstęp płatny, który zakończył się gazem łzawiącym i ostatecznym koncertem oryginalnego Jimi Hendrix Experience.

Sześć tygodni przed tym, jak Woodstock stał się symbolem globalnym, Atlanta zorganizowała wielkie spotkanie southern rockowe, które dowiodło, że boom festiwalu kontrkultury dotarł już do Ameryki Południowej.

Dwa tygodnie przed Woodstock, Electric Factory Concerts przyniósł niezwykle głęboki trzydniowy rachunek do wyścigów w Mays Landing - profesjonalnie uruchomić, szeroko uczestniczył i później zaćmiony, ponieważ żaden oficjalny film lub ścieżka dźwiękowa nie naprawił go w pamięci publicznej.

Dwa tygodnie po Woodstock, Texas International Pop przetłumaczył festiwal boom na rozrzucający się, nasiąknięty ciepłem południowy równina, gdzie blues, dusza, psychodelia i hard rock dzieliły jeden ogromny weekend.

W 1969 Newport wepchnął kulturę festiwalową jazzu na nowe niestabilne terytorium, mieszając Miles Davis i Dave Brubeck z Led Zeppelin, James Brown, Sly & the Family Kamień i młodszy, o wiele mniej przewidywalny tłum.

Po radykalnym Essenerze Songtage z 1968 roku, Grugahalle stał się komorą ciśnieniową dla brytyjskiego bluesa, progresywnego rocka i niemieckiego podziemia, który wkrótce zdobędzie własną nazwę.

Walka oldies revue stał się punktem zwrotnym, gdy John Lennon montował Plastic Ono Band przez noc, łącząc pierwsze pokolenie rock- and-roll wykonawców i nowy teatralny podziemia na stadionie Varsity.

Trzy tygodnie przed Woodstock, ponad pięćdziesiąt tysięcy ludzi zebrało się w Gold Creek Park na niezwykle szeroki, sprawnie prowadzony festiwal, w którym Doors, Santana, Chicago Transit Authority i Led Zeppelin dzielili scenę północno-zachodnią.

W weekend Dnia Pracy w Luizjanie promotorzy zamienili się w trzydniowy obóz rockowy z podwójnymi systemami dźwiękowymi, obfitymi zapasami i zaskakująco współpracującymi relacjami z władzami lokalnymi - podczas gdy napięcia rasowe i krzywizny kształtowały świat tuż za bramami.

Święto Dziękczynienia na Florydzie przyniósł King Crimson, Janis Joplin, Jefferson Airplane i Rolling Stones do deszczowo przesiąkniętej wyścigów, gdzie oficjalna wrogość, zła pogoda i logistyczne szczepy zamieniły obietnicę "Woodstock South" w surowszą historię festiwalu.

Dwudniowy festiwal pop w Południowej Kalifornii przyniósł do Doliny Coachella duże akty rockowe - i opuścił Palm Springs grappling z kontroli tłumu, przemocy i polityki kultury młodzieżowej przed latem festiwal boom szczytował.

Miesiąc przed Woodstock Laurel Race Course zorganizowała kompaktowy, ale niezwykły dwudniowy rachunek, który ujawnił zarówno możliwości, jak i kruchość nowej gospodarki festiwalowej.

Na kampusie SIU Edwardsville rozmyto linię między programowaniem kulturalnym uniwersytetu a promocją rocka przez ponad dekadę.

Ann Arbor stworzyła w 1969 roku niezwykle poważną platformę dla bluesa, a następnie rozszerzyła się na jazz i R & B - co sprawia, że serial jest korekcyjnym festiwalem rockowym, który pożyczył od muzyki czarnej, a jednocześnie pchnął jej inicjatorów na margines.

Przez trzy luźno udokumentowane spotkania w Cambridge, darmowe wstęp, improwizowane etapy i wczesne występy artystów takich jak David Bowie i King Crimson pomogły przekształcić obywatelską zieloną przestrzeń w laboratorium brytyjskiej kultury freefestival.

Na wsi Gifu Jamboree Ludu Nakatsugawa zapewniło japońskiemu powstańczemu ludowi i piosenkarce miejsce spotkań na świeżym powietrzu w chwili renegocjacji polityki młodzieży i muzyki popularnej.

Black Sabbath i Emerson, Lake & Palmer skierowali ten sam apetyt na skalę ku przeciwstawnym rodzajom siły.

Nagrany w dużej mierze na żywo podczas dwunastogodzinnej sesji za około £800 album otwiera się deszczem, kościelnym dzwonem i powolnym riffem Tony'ego Iommiego zbudowanym wokół trytonu. Tryton od dawna traktowano w harmonii zachodniej jako ostro niestabilny interwał, choć znana opowieść, że średniowieczne władze zakazały go jako „interwału diabła”, jest przesadzona. Sabbath czynią tę niestabilność centrum fundamentalnego albumu heavy metalowego.

Keith Emerson, Greg Lake i Carl Palmer łączą się w supergrupę poświęconą przenoszeniu muzyki klasycznej do rocka. Emerson zdążył już zdemolować organy Hammonda na scenie z the Nice. ELP pójdą dalej — wystawiając pełne adaptacje klasyczne dla publiczności stadionowej.

Rozpad staje się publiczny w kwietniu 1970 roku, gdy Paul McCartney mówi, że nie planuje ponownej pracy z grupą. John Lennon prywatnie ogłosił odejście poprzedniego września, podczas gdy wszyscy czterej zmierzali ku osobnym karierom wśród głębokich sporów biznesowych i osobistych. Rozwiązanie prawne potrwa jeszcze kilka lat.

Tradycja festiwalu bluesowego otworzyła się na rock progresywny, ciężki, psychodeliczny i jazz-rock w Royal Bath and West Showground.

Rotterdam umieścił międzynarodowe trzydniowe zgromadzenie rockowe w Kralingse Bos i stworzył definiujący dokument holenderskiej kontrkultury.

Pięć dni w Afton Down sprowadziło Hendrixa, The Who, Milesa Davisa, Joni Mitchell i masową publiczność w nierozwiązaną politykę dostępu do festiwalu.

Mały płatny festiwal popu, bluesa i folku rozpoczął nieciągłą historię, którą odmieni darmowy Glastonbury Fayre w 1971 roku.

Jednodniowy festiwal zielonoświątkowy w Limburgii ustanowił coroczny rytm, z którego wyrosła trwała holenderska instytucja.

Janis Joplin, Grateful Dead, The Band i współtowarzysze zmienili kanadyjską podróż koleją w nieformalną wspólnotę muzyczną.

Na festiwalu w Byron w lipcu 1970 roku, festiwal w Atlancie stał się miastem tymczasowym - większym, luźniejszym i bardziej mitycznym niż pierwsze wydanie, z Hendrixem i Allman Brothers w jego centrum.

Niemieckie próby odpowiedzi na Woodstock dotarły na bałtycką wyspę w zimnym deszczu, chaosie organizacyjnym i załamaniu finansowym - i zostały zapamiętane przede wszystkim za Jimi Hendrix finał festiwalu.

Na stadionie Aachen 's Soers w lipcu 1970 roku brytyjski postępowy rock, niemiecka eksperymentalna muzyka i kultura festiwalu blues- heavy zbiegł się przed dziesiątkami tysięcy w jednym z najsilniejszych rachunków na zewnątrz Niemiec Zachodnich.

Pierwszy wielki festiwal rockowy Finlandii wzrósł z eksperymentu wspieranego przez studentów do kryzysu 100 000 osób, a następnie przetrwał polityczny bagash kurcząc się, ucząc się i stając się trwałą instytucją na wyspie Ruissalo.

Stała infrastruktura, żetony wstępu i obrotowa scena przyjęły około 200 000 widzów i wywołały polityczną reakcję w Michigan.

Sądowy zakaz nie dopuścił zapowiadanych artystów, lecz około 30 000 osób i tak utworzyło ogromne obozowisko na stoku narciarskim w Connecticut.

Na Środkowym Wybrzeżu Nowej Południowej Walii, cały australijski program przyciągnął około dziesięciu tysięcy ludzi do eksperymentu na świeżym powietrzu, którego przeżywający film i dokument dźwiękowy w momencie, gdy lokalna scena przetestowała formę festiwalu dla siebie.

Rząd Oregonu zrobił coś prawie niewyobrażalnego w 1970 roku: pomogło to umożliwić wolny festiwal kontrkultury w parku stanowym, ponieważ urzędnicy wierzyli, że muzyka, kemping i tolerowane łamanie zasad może zapobiec gwałtownej konfrontacji w Portland.

Agresywna letnia burza zmieniła stuletni festiwal rockowy Manitoba w logistyczną improwizację, zmuszając organizatorów do opuszczenia stadionu Winnipeg, przeniesienia tysięcy na pobliską arenę i przekonania Led Zeppelin do gry głęboko w nocy.

Od improwizowanych brytyjskich zgromadzeń, takich jak Phun City i Windsor do Watchfield, Deeply Vale i Stonehenge - a obok eksperymentów na wolnym koncercie w Holandii - pojawiła się luźna kultura, w której festiwal był mniej produktem niż tymczasowym sposobem życia.

Festiwal letni Cincinnati stał się czymś więcej niż koncertem stadionowym, kiedy telewizja krajowa zachowała Alice Cooper, Stooges, Mountain, Grand Funk Railroad and Traffic jako migawkę mutacji skalnej w coś cięższego i obcego.

Podczas weekendu Dnia Pamięci, wiejskie miejsce Illinois stało się tymczasowym miastem dziesiątek tysięcy, pozostawiając za sobą nie tylko legendy festiwalowe, ale także dokumenty prawne, fotografie i niezwykle bogate lokalne archiwum.

Z dala od nadmorskich ośrodków kontrkultury, Wadena stała się jeszcze jednym dowodem na to, że amerykański boom festiwalowy stał się narodowy, brudny i prawie niemożliwy do przyjęcia przez lokalną infrastrukturę.

Na wsi Wisconsin, Sound Storm dołączył do niezwykłej fali z 1970 roku tymczasowych miast rockowych, przyciągając masową publiczność do krajobrazu, który nigdy nie został zaprojektowany do eksperymentu społecznego, który nagle zorganizował.

Festiwal Johna Browera, wielokrotnie zablokowany przez lokalną politykę, dotarł do Mosport Park pod kamuflażem imprezy motocyklowej - i stał się jednym z największych w Kanadzie zgromadzeń skalnych epoki.

Na farmie Staffordshire w maju 1970 roku, ambitny dwudniowy festiwal przyniósł Grateful Dead do Wielkiej Brytanii po raz pierwszy i oglądał ogromny sezon na świeżym powietrzu, który miał pochłonąć kraj.

Mick Farren 's Sussex zebrania miały być biletowym podziemnym festiwalem; podczas cofania zawalone dni przed wydarzeniem, Mutant w szorstki, improwizowany wolny festiwal z trwałym wpływem.

W Banquet House Farm ambitny weekend ludowy, bluesowy i rockowy spotkał burzę Pennine tak ciężką, że namioty się zawaliły, miejsce zalane i niedzielny program skutecznie zniknął.

Długotrwały, serbski konkurs rockowy na wschód stał się kluczowym etapem dla wschodzących jugosłowiańskich zespołów - ale nawet jego dokładny rok rozpoczęcia jest kwestionowany w rekordzie przetrwania.

Na wschodnich peryferiach Santiago Piedra Roja stała się mniej sprawnym koncertem niż nagłe publiczne objawienie, że Chile ma własną, widoczną hipisowską i rockową kulturę młodzieżową.

Ze Steve'em Howe'em w pełni osadzonym w składzie Yes zmieniają Yours Is No Disgrace, Starship Trooper i Perpetual Change w wyraźny plan długiej formy progresywnej. Close to the Edge należy do 1972 roku i pojawia się niżej we własnym roku.

Stairway to Heaven staje się jednym z najtrwalszych filarów albumowego radia FM. W 1977 roku materiały prasowe zespołu opisywały je jako utwór najczęściej wówczas grany w radiu FM. Zespół wydaje album bez konwencjonalnego tytułu i bez nazwy wydrukowanej na zewnętrznej okładce. Cztery symbole wybrane przez członków pojawiają się wewnątrz i na etykiecie płyty, nadając beztytułowemu albumowi trwałą tożsamość wizualną.

Ian Anderson wielokrotnie mówił, że album nie powstał jako formalna płyta koncepcyjna. Powracające zainteresowanie bezdomnością, zorganizowaną religią, wiarą i społecznym osądem nadaje mu jednak silną spójność tematyczną.

Podwójny album zbudowany ze zbiorowej improwizacji, spontanicznych wokali Damo Suzukiego, zdyscyplinowanej perkusji Jakiego Liebezeita i montażu taśmowego Holgera Czukaya. Halleluhwah utrzymuje jeden puls przez osiemnaście minut; Aumgn przechodzi w kolaż elektroakustyczny.

Wewnątrz podwójnego albumu Can z krążącym rytmem, montowaną improwizacją i odważną pierwszą pełną wypowiedzią studyjną z Damo Suzukim.

Teatralna narracja Petera Gabriela i nowo ożywiona, inspirowana jazzem perkusja Phila Collinsa napędzają The Musical Box i The Return of the Giant Hogweed.

Pierwszą stronę zajmuje dwudziestominutowa suita Tarkus, siedmioczęściowy utwór zbudowany z powracającego materiału, zmiennych metrów i interakcji klawiszy Keitha Emersona, głosu, basu i gitary Grega Lake'a oraz perkusji Carla Palmera. Okładka Williama Neala z pancernikiem-czołgiem nadaje muzyce równie hybrydową tożsamość wizualną.

Wędrowny festiwal znalazł trwały dom i wszedł w dekadę ukształtowaną przez progresywną skalę, autorytet hard rocka i nadejście punku.

Roskilde rozpoczęła się w 1971 roku jako chaotyczny studencki Sound Festival; do końca dekady stał się instytucją non-profit z wolontariuszami, międzynarodowymi gwiazdami i pomarańczową sceną przeznaczoną do stania się europejskim symbolem festiwalu.

Zaplanowany przez Clacton Okrągłego Stołu jako skromna charytatywna zbiórka pieniędzy, Weeley eksplodował w sześciocyfrowym spotkaniu Banku Holiday, kiedy brytyjski festiwal nagle potrzebował innego miejsca.

Reklamowany jako ośmiodniowe spotkanie z spektakularną ustawą, Celebration of Life otwarty późno obok rzeki Atchafalaya, stracił wiele obiecanego programu i stał się brutalną lekcją tego, co się stało, gdy festiwalowa ambicja wyprzedza zezwolenia, woda, cień, bezpieczeństwo i prawda w reklamie.

W 1971 roku dziesiątki tysięcy zbiegło się na Amsterdamse Bos za darmową ustawę, w tym Pink Floyd, Humble Pie, Focus i CCC Inc.; rok później park stał się "Vietnamweide" dla 24-godzinnego zgromadzenia politycznego, że rock, jazz, eksperyment klasyczny, pisarze i filmowcy.

Urodził się, gdy muzycy Joensuu zdecydowali, że potrzebują więcej miejsc do gry, Ilosaarirock wyrósł z 1971 Rockrieha do jednej z trwających fińskich niezależnych instytucji festiwalowych.

Na małej wyspie na zachód od Oslo Kalvøya stała się powracającym punktem spotkań norweskich artystów z międzynarodowym kręgiem rockowym, przechodząc od ludowej i lokalnej kontrkultury w kierunku głównych działań turystycznych.

Wiejskie wydarzenie ludowe stało się wielkim eksperymentem rockowym Portugalii w 1971 roku pod dyktaturą, a następnie powróciło w 1982 roku do kraju przekształconego przez rewolucję i demokrację.

Podróżując z Maribor do Lublana, Zagrzebia, Belgradu i Novi Sad, BOOM stworzył rzadką platformę Alljugosłowiańską, w której zespoły progresywne i hardrockowe mogły konkurować, współpracować i być zachowane na żywo.

Na farmie na południe od Adelaide, Myponga połączył Black Sabbath z silną australijską ustawą i ogłosił się jako festiwal muzyki progresywnej zamiast prostej kopii Woodstock.

To, co zaczęło się wokół planów wyścigów motocyklowych, stało się masowym zbieraniem skał w pobliżu Valle de Bravo, którego kulturowa fala uderzeniowa pomogła zdefiniować zarówno La Onda, jak i lata ograniczeń, które nastąpiły po meksykańskiej skale.

W pobliżu Medellín Ancón zgromadził młodzieżową scenę rockową Kolumbii w trzydniowe wydarzenie na świeżym powietrzu, które gazety szybko przekształciły się w narodowy argument o hipisach, moralności i nowoczesnej kulturze młodzieżowej.

Trzy utwory na dwóch stronach. Osiemnastominutowa suita tytułowa przechodzi przez powracające tematy, kontrastujące części i starannie zaplanowany powrót. Close to the Edge jest definiującą wypowiedzią symfonicznego rocka progresywnego.

Jak Yes złożyli trzy długie utwory z riffów, kontrastów i powracających tematów — i dotarli do granicy swojego najbardziej cenionego składu.

Na późniejszych scenach epoki Foxtrot Gabriel zmienia suitę w teatr, używając maski kwiatu podczas Willow Farm oraz czarnego, geometrycznego kostiumu Magoga podczas Apocalypse in 9/8. Głowa lisa i czerwona suknia należą do wykonań The Musical Box, nie Supper's Ready.

Nieustępliwy „Apache beat” Klausa Dingera i warstwowa gitara Michaela Rothera czynią Hallogallo jednym z definiujących nagrań pulsu nazwanego później motorik. Neu! nie tworzą idei w izolacji, lecz ich debiut nadaje jej szczególnie wyraźną i wpływową formę, która później odbija się echem w post-punku, indie rocku i elektronice.

Album powstawał w kilku fazach: łączy wcześniejsze nagrania londyńskie, słynnie luźne ścieżki podstawowe zarejestrowane Rolling Stones Mobile Studio w wynajętej willi Keitha Richardsa Nellcôte oraz obszerne dogrywki i sesje wokalne w Sunset Sound w Los Angeles. Współczesne recenzje są podzielone: jedni słyszą nieukierunkowany, zamglony podwójny album, inni natychmiast rozpoznają jedną z najmocniejszych płyt Stonesów. Reputacja rośnie dalej w latach 1970., aż płyta staje się jednym z najczęściej wychwalanych albumów kanonu rocka.

W nasiąkniętym deszczem polu Lancashire, Bickershaw połączył ambitne amerykańskie rezerwacje, brytyjską podziemną kulturę i blisko-komiczny szczep logistyczny w jeden z najdziwniejszych głównych festiwali na początku lat siedemdziesiątych (1970–1979).

Windsor, zbudowany z polityki squatting, gminy i wolnego festiwalu, wzrósł z kilkuset osób do bezpośredniej konfrontacji o to, kto miał prawo do gromadzenia, obozowania i tworzenia muzyki na ziemi związanej z Crown.

Na północnym wybrzeżu Puerto Rico międzynarodowa ustawa obejmująca progresywny rock, jazz fusion, blues i soul spotkała opozycję Świętego Tygodnia, zagrożenie prawne, trudną pogodę i miejsce przybrzeżne, którego piękno nie upraszcza produkcji.

W ciągu czterech weekendów dnia Australii poza Melbourne, Sunbury wyszedł poza importowane obrazy Woodstock i stał się showcase dla głośniejszej, bardziej pewny siebie australijskiej kultury rockowej - zanim jej finanse i międzynarodowe ambicje ostatecznie złamał model.

Przejeżdżając przez linie stanowe nakazami, Festiwal Popu Erie Canal Soda ostatecznie wylądował na Wyspie Bull nad rzeką Wabash, gdzie publiczność znacznie wykraczała poza pojemność obiektu przytłoczona wodą, żywnością, bezpieczeństwem i harmonogramem przed spaleniem opuszczonej sceny.

Na terenie obok opactwa Tupholme, jeden z największych brytyjskich zgromadzeń rockowych 1972 roku mieszał główne akty, karał pogodę i coraz bardziej profesjonalną maszynę festiwalową, która nadal nie mogła zagwarantować przetrwania finansowego.

Pink Floyd przekształcili zintegrowaną suitę koncertową o zwykłej ludzkiej presji w światowy model kompletnego albumu.

Faust IV przenosi kolaż, hałas i powtórzenie zespołu do stosunkowo przystępnego albumu bez utraty wywrotowej krawędzi. Krautrock otwiera się dwunastominutową ścianą dronów i gitary, a Jennifer i The Sad Skinhead pokazują, jak dziwnie melodyjny potrafił być Faust.

Alan Parsons realizuje płytę, która pozostaje na Billboard 200 przez ponad 900 tygodni. Time, Money i The Great Gig in the Sky stają się filarami radia. Album używa pętli taśmowych, syntezatorów i słowa mówionego, by przedstawić argument o ludzkiej kondycji, który wytrzymuje każdą kolejną dekadę.

I Know What I Like (In Your Wardrobe) staje się pierwszym brytyjskim przebojem Genesis, docierając do 21. miejsca w 1974 roku. Firth of Fifth i The Cinema Show umieszczają rozbudowany rozwój klawiszy, gitary i rytmu w dwóch najbardziej cenionych kompozycjach składu epoki Gabriela, podczas gdy teatralna tożsamość sceniczna Petera Gabriela pozostaje centralna dla grupy.

Niemal trzydziestominutowe Karn Evil 9 przechodzi przez przerwę winylu: First Impression zaczyna się pod koniec pierwszej strony i trwa na drugiej, po czym następują Second i Third Impressions. H.R. Giger projektuje biomechaniczną okładkę w 1973 roku, sześć lat przed premierą Obcego, która przyniesie jego język wizualny światowej publiczności kinowej.

Mike Oldfield, wciąż nastolatek przez znaczną część nagrania, komponuje dwuczęściowy debiut i gra na niemal wszystkich instrumentach, wspierany przez małą grupę gości. Płyta staje się pierwszym albumem wydanym przez Virgin Records i ostatecznie sprzedaje się w szacowanych szesnastu milionach egzemplarzy.

Tylko z Grateful Dead, Allman Brothers Band i The Band na formalnej ustawie, Watkins Glen udowodnił, że do 1973 roku publiczność sama stała się historią skali.

W Oakland Coliseum, Bill Graham zamienił cały dzień stadionowy show rockowy w powtarzalny rytuał Bay Area - mniej utopijnej komuny niż umiejętnie zarządzanej masowej rozrywki.

Na farmie Waikato w styczniu 1973 roku, międzynarodowe dyrektorzy i głęboki rachunek krajowy dał Nowej Zelandii swój pierwszy naprawdę duży-skala odkryty rock gromadzenia.

Dwudziestodwuminutowa kompozycja zbudowana wokół podróży autostradą, łącząca syntezatory, perkusję elektroniczną, przetworzony głos, flet, gitarę i odgłosy drogi. Międzynarodowy sukces wnosi wyraźnie niemiecką tożsamość elektroniczną do głównego nurtu słuchania.

Jak Kraftwerk znaleźli międzynarodowy język w odgłosach drogi, syntezatorach, flecie, przetworzonym głosie i stałym odczuciu podróży.

Studyjny rdzeń Roberta Frippa, Johna Wettona i Billa Bruforda nagrywa ostatni album King Crimson lat 1970., a dołączają goście z kilku wcześniejszych składów. David Cross pojawia się w koncertowej improwizacji Providence, zarejestrowanej krótko przed jego odejściem.

Edgar Froese, Christopher Franke i Peter Baumann przekształcają niestabilne sekwencjonowanie analogowe, Mellotron i powoli zmieniającą się fakturę w definiującą międzynarodową wypowiedź podejścia nazwanego później szkołą berlińską. Phaedra nie tworzy sceny sama, lecz nadaje trwałą formę jej językowi prowadzonemu przez sekwencer.

Po odejściu Damo Suzukiego Can kontynuują bez stałego głównego wokalisty: Michael Karoli i Irmin Schmidt dzielą wokale. Album zachowuje dyscyplinę rytmiczną wcześniejszego składu, zmierzając ku bardziej przestrzennemu, jazzowemu i elektronicznemu brzmieniu. Rosko Gee dołączy do Can dopiero w 1977 roku.

Bucolic Frolic ustanowił powracające miejsce plenerowe, które w następnej dekadzie gościło progresywny spektakl, hard rock i jazz.

ABC Entertainment i Ontario Motor Speedway zbudowały jednodniowe masowe wydarzenie zarówno dla ogromnego płacącego tłumu, jak i kamer telewizyjnych.

Przez dekadę wokół przesilenia letniego pola obok Stonehenge stały się centrum rozrzucającej się brytyjskiej kultury wolnego festiwalu, gdzie zespoły, podróżnych, gminy, systemy dźwiękowe i argumenty polityczne zbudowały tymczasowy świat obok starożytnego pomnika.

Missouri State Fairgrounds zostały wynajęte na festiwal promowany jako zarządzalne; tłum, który przybył przekształcił Sedalia w tymczasowe miasto rocka i zmusił państwo do zbadania, jak wydarzenie zostało zatwierdzone.

Belkin Productions przekształcił Cleveland Municipal Stadium w powtarzającą się, całodniową maszynę rockową, gdzie arena-era skala, kultura radiowa FM i ryzyko tłumu stały się nierozłączne.

W Kōriyama One Step zgromadził około czterdziestu aktów i ponad siedemdziesiąt tysięcy wizyt w ciągu pięciu głównych dni koncertowych, stając się jednym z największych japońskich wydarzeń rockowych w latach 70.

Dwa bardzo różne albumy wykorzystały długi czas, technologię analogową i przestrzeń negatywną, by uczynić nieobecność słyszalną.

Have a Cigar, napisane przez Rogera Watersa i zaśpiewane przez gościnnego wokalistę Roya Harpera, zmienia pochlebstwa i ignorancję przemysłu muzycznego w gorzko komiczne wykonanie.

Dwa syntezatorowe utwory zajmujące po jednej stronie brzmią jak dryf przez głęboką wodę. Rubycon udoskonala plan Phaedry w coś bardziej organicznego, płynnego i mniej mechanicznego. Gitara Edgara Froesego pojawia się jako faktura, nie melodia. To szkoła berlińska w najpełniejszej postaci.

Dwa miesiące po sierpniowej premierze Born to Run Springsteen pojawia się jednocześnie na okładkach Time i Newsweek z 27 października, czyniąc skalę kampanii promocyjnej częścią historii albumu.

Część ludzi w branży wątpiła, czy niemal sześciominutowy singiel bez konwencjonalnego refrenu trafi do radia. DJ Capital Radio Kenny Everett drażnił słuchaczy taśmą przedpremierową i zagrał ją czternaście razy w ciągu dwóch dni, pomagając stworzyć popyt przed premierą. Singiel spędza następnie dziewięć tygodni na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii.

Po gwałtownym zakończeniu Windsor w 1974 roku, Wielka Brytania próbowała nadzwyczajnego kompromisu: opuszczonego lotniska wojskowego, podstawowych usług publicznych i oficjalnej tolerancji dla wolnego kultury festiwalowej, który spędził lata odmawiając konwencjonalnych bram.

Po zerwaniu Windsor, Ludowy Festiwal Wolny nie zniknął tak bardzo, jak stał się mobilny - przesuwając się przez Watchfield, Kent i później Berkshire stron, podczas gdy szerszy obwód podróżników nauczył się budować kulturę bez posiadania stałego miejsca. Dokładna trasa z 1977 roku pozostaje zbyt niepewna, by wejść na pokład.

We wschodniej Westfalii "wolny i na świeżym powietrzu" stał się czymś więcej niż polityką biletów: stał się trwałym zwrotem niekomercyjnej kultury festiwalowej i niemiecką odpowiedzią na komercjalizację skał.

Co zaczęło się jako mały Rock & Blues Festival w Werchter wzrosła do twinsite Torhout / Werchter maszyny, przekształcając belgijskiej kultury festiwalowej poprzez powtarzanie, skalę i coraz bardziej międzynarodowe programowanie.

Na wybrzeżu Maresme Canet Rock stopił katalońską muzykę, postępową rock, polityczne oczekiwania i kontrkulturę młodzieży w ostatnich miesiącach dyktatury i niepewnej transformacji, która nastąpiła później.

Na Fazenda Santa Virginia w stanie São Paulo, Águas Claras mieszał rock, MPB, jazz, teatr i improwizował wspólne życie w powtarzający się festiwal, który przetrwał kulturowe ograniczenia brazylijskiej dyktatury wojskowej.

Punk zaatakował machinę otaczającą rock progresywny, lecz historia muzyczna nigdy nie była prostym przypadkiem zabicia jednego gatunku przez drugi.

Czternaście piosenek w około dwudziestu dziewięciu minutach sprowadza rock do ruchów kostką w dół, haczyków, kamiennego humoru i szybkości. Ramones czerpią z wczesnego rock and rolla, popu grup dziewczęcych, surf music i garage rocka, tworząc zwartą alternatywę dla coraz droższego i bardziej rozbudowanego głównego nurtu, nie istniejąc wyłącznie jako manifest antyprogowy.

Szyderczy głos Johnny'ego Rottena i przesterowana gitara Steve'a Jonesa stają się brzmieniem pokolenia, którego nie interesują 20-minutowe suity klawiszowe. Punk jest nie tyle ruchem muzycznym, ile sporem kulturowym: rock stał się establishmentem, któremu miał się przeciwstawiać.

Pierwszą stronę zajmuje 20-minutowa dystopijna suita, w której odkrycie gitary przez jednostkę zostaje stłumione przez państwo totalitarne. Rush odrzucają żądanie wytwórni dotyczące komercyjnego albumu i mimo wszystko go wydają. Staje się ich komercyjnym przełomem.

Dziesięciominutowy utwór tytułowy łączy inspirowany soulem okres Young Americans z podejściem motorik i elektronicznym, które Bowie rozwinie dalej na Low. Golden Years, TVC 15 i persona Thin White Duke czynią Station to Station dziełem przejściowym między tymi fazami.

W dolinie Pennine, niedaleko Rochdale, kilkaset osób stało się darmowym festiwalem wielu tysięcy, gdzie kosmiczna skała, gminy, punk i wolontariusz nauczyli się współistnieć.

Zbudowany przez lokalnych organizatorów w County Cork, Macroom wyrosł z eksperymentu stymulującego miasto do siedmioletniego zgromadzenia, które łączy irlandzką kulturę rocka, ludową i międzynarodową.

Począwszy od 1800 osób, festiwal ludowy Nyon przeniósł się do jeziora, dodał etapy i poszerzył swój muzyczny świat bez utraty kultury napędzanej przez klientów, która stała się Paléo.

Fragmentaryczne piosenki Bowiego i kolejowa precyzja Kraftwerk pokazały, że elektronika może przeorganizować rock od środka.

David Bowie i Tony Visconti produkują oba albumy, a Brian Eno wnosi instrumenty, systemy i współautorstwo. Większość Low nagrano w Château d'Hérouville we Francji i ukończono lub zmiksowano w Hansa w Berlinie Zachodnim; Heroes jest albumem nagranym w całości w Hansa. Druga strona jest przeważnie instrumentalna, z szerokimi utworami elektronicznymi i oszczędnymi, nienarracyjnymi fragmentami wokalnymi w Warszawa i Subterraneans.

Wpływ Kraftwerk dociera do wczesnego electro i hip-hopu najsłynniej w 1982 roku, gdy Planet Rock Afrika Bambaataa & the Soulsonic Force łączy melodię Trans-Europe Express z rytmem Numbers z Computer World. Płyta staje się wielkim mostem między kulturą DJ-ską Bronksu a elektroniczną muzyką taneczną.

Jedyny album studyjny Sex Pistols wydany podczas pierwotnej działalności zespołu w latach 1970. łączy gęsto warstwową gitarę Steve'a Jonesa ze zwartym, konfrontacyjnym zestawem piosenek. Płyta ukazuje się po burzliwej sekwencji kontraktów z EMI, A&M i Virgin i staje się definiującym dokumentem brytyjskiego punku.

Album powstaje, gdy John i Christine McVie się rozstają, Lindsey Buckingham i Stevie Nicks kończą związek, a małżeństwo Micka Fleetwooda również się rozpada. Piosenki zmieniają nakładające się pęknięcia we wspólne wykonanie. Życie katalogowe pozostaje niezwykłe: w tygodniu brytyjskiej listy 17–23 lipca 2026 roku Rumours osiągnęło 1 158 tygodni na liście albumów.

Zainspirowany Animal Farm George'a Orwella, lecz nie adaptujący fabuły, Roger Waters przekształca psy, świnie i owce w typy społeczne Wielkiej Brytanii lat 1970. Dwie krótkie części Pigs on the Wing oprawiają album, zamykając Dogs, Pigs (Three Different Ones) i Sheep.

Z Grugahalle w Essen, WDR zamienił koncert rockowy all-night w transeuropejską transmisję na żywo z nieedytowanym Changeoversem, radiowym dźwiękiem stereo i archiwum fotograficznym zachowującym niezwykły odcinek muzyki w ciągu dwóch dekad.

Kraftwerk uczynili syntetyczny rytm, powtórzenie i tożsamość graficzną dość zwięzłymi dla popu, nie czyniąc ich zwyczajnymi.

The Robots i The Model redukują elektroniczną wizję Kraftwerk do najprostszej, najbardziej radiowej formy, nie tracąc niczego istotnego. The Man-Machine jest albumem, na którym muzyka elektroniczna staje się przystępna bez banalizacji.

Eruption kondensuje szybkość, kontrolę, harmoniczne i oburęczny tapping Eddiego Van Halena w mniej niż dwóch minutach. Nie wynalazł tappingu, lecz nagranie popularyzuje technikę na masową skalę i zmienia oczekiwania następnego pokolenia gitarzystów rockowych.

Dwadzieścia jeden utworów w około trzydziestu pięciu minutach popycha kompresję punku ku nowemu językowi formalnemu. Kilka piosenek kończy się niemal natychmiast po nadejściu idei; Field Day for the Sundays trwa mniej niż trzydzieści sekund. Album staje się ważnym mostem od punkowego minimalizmu do post-punku i amerykańskiego hardcore'u.

Debiut Pere Ubu łączy szorstką gitarę, elektroniczne faktury Allena Ravenstine'a i niestabilny wokal Davida Thomasa. Wyłaniając się z eksperymentalnej sceny Cleveland, album staje się ważnym wczesnym punktem odniesienia dla post-punku i art rocka.

Cztery lata po pierwszym kalifornijskim Jam, Ontario Motor Speedway wrócił jako telewizyjny myślący tymczasowe miasto, gdzie late-70s arena rock, profesjonalna logistyka i ogromny jednodniowy publiczność stał się powtarzalny pakiet przemysłowy.

W dniu 30 kwietnia 1978 roku marsz z centrum Londynu zakończył się w Victoria Park wraz z The Clash, Steel Pulse, X- Ray Spex i Tom Robinson Band - przekształcając antyrasistowską organizację w jedno z definiujących wydarzeń muzycznych późnej Brytanii z lat 70.

W Mosport Park w sierpniu 1978 roku, zespół produkcyjny za modelem California Jam przyniósł całodniowy stadionowy spektakl na północ, ciągnąc ponad 110 000 ludzi we współczesnym kanadyjskim raportowaniu handlowym za ustawę, która rozciągała się od Kansas i Triumph do Commodores i Village People.

Począwszy od Cotton Bowl w 1978 roku, Texxas Jam zamienił letni festiwal w coroczny test wytrzymałości stadionu - godziny hard rocka, czarne brezenty, ekstremalne ciepło i lineup zbudowane dla epoki muzyki gitarowej arena.

Podczas gdy Essen 's Grugahalle gościł słynną całą noc Rocknächte, WDR również przekształcił Dortmund Westfalenhalle w żywe laboratorium telewizyjne dla niemieckiego progresywnego rock, punk, holenderski rock i międzynarodowego hard rock pod koniec dekady.

Zbudowany z prekursora Waikino w 1977 roku, Nambassa w 1978, 1979 i 1981 roku stał się ambitnym eksperymentem muzycznym, rzemiosłem, duchowością, alternatywną technologią i tymczasową społecznością.

Jedna płyta zbudowała izolację na skalę stadionu; druga stworzyła ją z przestrzeni, powtórzenia i niezależnego studia w Manchesterze.

Roger Waters pisze podwójny album o gwieździe rocka budującej psychologiczny mur między sobą a światem. Another Brick in the Wall, Part 2 dociera na pierwsze miejsce zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i USA. Późniejsza produkcja koncertowa buduje dosłowny mur w poprzek sceny, a potem go burzy.

Baryton Iana Curtisa, oszczędna gitara Bernarda Sumnera, melodyjny bas Petera Hooka i precyzyjna perkusja Stephena Morrisa zostają rozdzielone przestrzenną produkcją Martina Hannetta. Rezultat staje się jedną z definiujących studyjnych wypowiedzi post-punku.

Wydany w Wielkiej Brytanii jako podwójny album w cenie pojedynczego longplaya London Calling rozciąga punkowy fundament Clash na ska, rockabilly, reggae, soul i jazz. Szersze aranżacje zachowują pilność zespołu, znacznie poszerzając jego zakres muzyczny.

PiL wydają dwanaście utworów na trzech 12-calowych płytach grających z prędkością 45 obr./min, umieszczonych w limitowanej metalowej puszce. Zakorzeniony w dubie bas Jaha Wobble'a i przetworzona gitara Keitha Levene'a tworzą jedną z najbardziej bezkompromisowych studyjnych wypowiedzi post-punku. Późniejsze kartonowe wznowienie Second Edition mieści muzykę na dwóch longplayach.

W marcu 1979 roku CBS Records przywiózł do Hawany dużą amerykańską delegację, by podzielić się Teatrem Karla Marxa z kubańskimi muzykami, tworząc rzadkie spotkanie późnozimnej wojny pomiędzy fuzją jazzową, salsą, rockiem, nuevą trovą i kubańską muzyką popularną.

W nieużytkowanych salach i ośrodkach sportowych Futurama zgromadziła surowe postpunkowe mikrosceny Leeds, Manchester, Sheffield i Liverpool w celowo ostrą alternatywę dla założonego festiwalu rockowego.

Talking Heads odbudowali piosenki z zazębiających się pętli, rytmu zespołowego i montażu studyjnego zamiast konwencjonalnych następstw akordów.

Pozostali członkowie przegrupowują się jako New Order. W następnych latach łączą postpunkowe dziedzictwo z automatami perkusyjnymi, sekwencerami oraz wpływami europejskiej elektroniki i nowojorskiej kultury klubowej, stając się jednym z najważniejszych mostów epoki między rockiem niezależnym a muzyką taneczną.

Back in Black staje się jednym z najlepiej sprzedających się albumów w historii. AC/DC opisuje go obecnie jako najlepiej sprzedający się album zespołu i trzeci najlepiej sprzedający się album dowolnego artysty, z szacowaną światową sprzedażą pięćdziesięciu milionów egzemplarzy.

Talking Heads i producent Brian Eno budują album z zazębiających się wykonań Davida Byrne'a, Chrisa Frantza, Tiny Weymouth i Jerry'ego Harrisona, a następnie poszerzają te pętle dodatkowymi muzykami, wokalami i obróbką studyjną. Funk, wpływ afrobeatu, postpunkowe powtórzenie i zbiorowy rytm stają się zasadami organizującymi.

Trylogia berlińska zakończyła się Lodger w 1979 roku. Scary Monsters przywraca Bowiego ostrzejszym piosenkom rockowym, zachowując elektroniczną fakturę, fragmentaryczną strukturę i metody produkcyjne Tony'ego Viscontiego z poprzedniego okresu.

W Donington Park, forma festiwalu została rozebrana do jednego dnia hard-rock i heavy-metalowy spektakl, pomagając ustalić szablon dla ogromnych metalowych zgromadzeń lat 80.

Jarocin dał polskiemu punkowi, metalowi, reggae i nowej fali półoficjalną przestrzeń do istnienia w miejscu publicznym - obserwowaną przez państwo, ograniczoną cenzurą, ale zapamiętaną jako niezwykła kieszeń wolności kulturowej.

Przez dziewięć dni w Tbilisi, amatorskie i profesjonalne zespoły z całego Związku Radzieckiego zostały wprowadzone na zatwierdzoną konkurencyjną scenę - tworząc przełomowy moment w niełatwej relacji między rockiem a radzieckim systemem kulturalnym.

Rush skrócili formy, wyostrzyli produkcję i zachowali instrumentalną inteligencję definiującą ich progresywną tożsamość.

Rozszerzająca się paleta syntezatorów Geddy'ego Lee uzupełnia bas, gitarę i perkusję tria, podczas gdy Alex Lifeson utrzymuje aranżacje zakotwiczone w ostro zdefiniowanych partiach gitary elektrycznej i akustycznej.

Pierwszym teledyskiem jest Video Killed the Radio Star Bugglesów, wybrane jako świadomie symboliczne otwarcie kanału zbudowanego wokół telewizji muzycznej. MTV stopniowo zmienia sposób promowania artystów przez wytwórnie i nadaje tożsamości wizualnej znacznie większą wagę komercyjną, choć jego zasięg przy starcie jest ograniczony i rośnie z czasem.

Po debiutanckim singlu Ceremony New Order idą dalej w stronę automatów perkusyjnych i sekwencjonowanych syntezatorów na Everything's Gone Green. Elektroniczna linia basu i zaprogramowany puls wskazują ku płytom tanecznym, które zdefiniują następną fazę zespołu.

Dare dociera na pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii, a Don't You Want Me zostaje świątecznym numerem jeden 1981 roku i najlepiej sprzedającym się brytyjskim singlem roku. Połączenie przystępnych cenowo syntezatorów, precyzyjnego popowego pisania i kontrastujących wokali męskich oraz żeńskich staje się jednym z najbardziej wpływowych modeli synth-popu dekady.

Utworzony przez połączenie dwóch nieudanych lokalnych pomysłów festiwalowych, Parkpop przekształcił Zuiderpark w darmową instytucję muzyki obywatelskiej, tak jak postpunk i nowa fala przebudowywały europejski obwód na żywo.

Techniczny metal, elektroniczny post-punk i media wizualne zastąpiły jeden rockowy główny nurt kilkoma konkurującymi przyszłościami.

Dziewięcioutworowy album łączy pop, funk i R&B z gitarą rockową, w tym solówką Eddiego Van Halena w Beat It. Billie Jean, Beat It i długi teledysk Thriller pomagają płycie dotrzeć do niezwykłej światowej publiczności; jest powszechnie uznawana za najlepiej sprzedający się album wszech czasów.

Trzeci album Iron Maiden i pierwszy z Bruce'em Dickinsonem staje się międzynarodowym przełomem na szczytach list. Galopujący bas Steve'a Harrisa, pisanie na dwie gitary i skala Dickinsona czynią go definiującą płytą New Wave of British Heavy Metal i wielkim wpływem na późniejszy metal tradycyjny, power i melodyjny.

Pornography popycha wczesny post-punk Cure ku szczególnie gęstej, depresyjnej i konfrontacyjnej formie. Obok płyt Bauhaus, Siouxsie and the Banshees i innych wyłaniających się wykonawców staje się jednym z fundamentalnych albumów, wokół których krystalizuje się tożsamość goth rocka.

Wydane wykonania to sam Springsteen nagrywający na czterośladowym magnetofonie kasetowym, z instrumentami akustycznymi i elektrycznymi, harmonijką oraz surową warstwą brzmienia pomieszczenia i taśmy. Próbowano pełnych wersji zespołowych, lecz szorstkie nagrania domowe niosły atmosferę, której studio nie potrafiło odtworzyć.

Dwa ogromne eksperymenty Steve 'a Woźniak' a w południowej Kalifornii, łączące muzykę, technologię, wideo i idealizm na specjalnie zbudowanym miejscu - pokazujące, że spektakularne ambicje techniczne i stabilność finansowa nie są tym samym.

New Order przekształcili postpunkowe powtórzenie, klubowy rytm i niedoskonale zsynchronizowane maszyny w nowy rodzaj popowego singla.

New Order opisuje Blue Monday jako najlepiej sprzedający się 12-calowy singiel wszech czasów. Rozbudowane pierwsze tłoczenie, z kosztownymi wykrojami w dyskietkowej okładce Petera Saville'a, podobno przynosiło straty; późniejsze uproszczone tłoczenia były rentowne.

Wyłaniający się z Athens w Georgii R.E.M. nagrywają Murmur w Reflection Sound Studios w Charlotte w Karolinie Północnej. Częściowo przesłonięty wokal Michaela Stipe'a i dźwięczna gitara Petera Bucka pomagają zdefiniować nowy amerykański język college rocka. Rolling Stone nazywa płytę Albumem Roku 1983 przed Thrillerem.

BMI ogłosiło w 2019 roku, że Every Breath You Take stało się najczęściej wykonywaną piosenką w jego katalogu radiowym, z ponad piętnastoma milionami odtworzeń. Reputacja standardu weselnego pozostaje uderzająca, ponieważ tekst opisuje obsesyjną obserwację, nie wzajemne oddanie. Synchronicity staje się komercyjnym szczytem Police i ostatnim albumem studyjnym. Napięcie wewnętrzne przyczynia się do końca pierwotnej działalności, choć trio później łączy się na wielką trasę 2007–2008.

Burning Down the House staje się pierwszym amerykańskim singlem Talking Heads w pierwszej dziesiątce. Album zachowuje zazębiające się rytmy Remain in Light w bardziej zwartych formach piosenkowych, a późniejszą trasę filmuje Jonathan Demme dla Stop Making Sense.

Prince, Van Halen, Springsteen, metal, hip-hop i ogólnokrajowe MTV sprawiły, że 1984 rok wydawał się zarazem szczytem i przekazaniem pałeczki.

Album, ścieżka dźwiękowa i film wzajemnie się wzmacniają, podczas gdy Prince and the Revolution łączą gitarę rockową, funk, soul i syntezatorowy pop. When Doves Cry słynnie pomija partię basu, a utwór tytułowy rozwija się z wykonania koncertowego w First Avenue. Purple Rain staje się międzynarodowym komercyjnym przełomem Prince'a.

Podczas przemówienia wyborczego we wrześniu 1984 roku w New Jersey Ronald Reagan przywołuje „przesłanie nadziei” w piosenkach Springsteena, próbując powiązać się z popularnością piosenkarza. Nie cytuje utworu tytułowego, którego zwrotki opisują weterana Wietnamu porzuconego pośród trudności ekonomicznych. Epizod staje się słynnym przykładem zderzenia obrazowania politycznego z rzeczywistą narracją piosenki.

Brian Eno i Daniel Lanois produkują album, który zastępuje postpunkową bezpośredniość U2 atmosferą i wieloznacznością. Pride (In the Name of Love) nadaje U2 skalę stadionową. Brzmienie rozwinięte tutaj — filmowe, przestrzenne, poszukujące — prowadzi ich do The Joshua Tree.

Niemal siedmiominutowe Fade to Black zaczyna się gitarą akustyczną i powściągliwym wokalem, po czym narasta ku ciężkiej, rozbudowanej solówce finałowej. For Whom the Bell Tolls i Creeping Death poszerzają wyczucie ciężaru, tempa narracji i skali opowieści thrash metalu.