Rock Against Rasism Carnival 1978: Punk, Reggae i 80,000 ludzi w Victoria Park

Dlaczego to wydarzenie ma znaczenie?

Karnawał z kwietnia 1978 roku dołączył do organizacji antyrasistowskiej, masowych marsz i muzyka na żywo w skali, która stała się punk i reggae częścią widocznej publicznej koalicji. Rock Against Rasism pojawił się pośród rasistowskiej przemocy, wzrostu Frontu Narodowego i zapalnych oświadczeń w brytyjskiej kulturze popularnej. Muzyka stała się narzędziem organizacji, a nie dekoracji.

Od Trafalgar Square do parku

Marsz z centrum Londynu do Victoria Park zamienił ruch przez miasto w część imprezy. Trasa upubliczniła koalicję, zanim ktokolwiek dotarł na scenę. The Clash, Steel Pulse, X- Ray Spex, Tom Robinson Band i Patrick Fitzgerald złożyli różne sceny razem, nie udając, że ich muzyka i publiczność są identyczne.

Czego doświadczyła publiczność?

Banery, odznaki, polityczne stragany, fanziny i gęsty tłum parku wykonane karnawał zarówno demonstracji i koncertu. Uczestnictwo wykraczające poza oglądanie wykonawców. Darmowy program na świeżym powietrzu dla dziesiątek tysięcy wymagał zbierania funduszy, pracy wolontariackiej, transportu i dźwięku zawodowego. Pilność polityczna nadal zależy od produkcji praktycznej.

Konflikt poza parkiem

Karnawał sprzeciwiał się zorganizowanemu rasizmowi, ale go nie zakończył. Przemoc, policja i debata na temat strategii kontynuowano poza Victoria Park i w późniejszych lokalnych kampaniach. Kolejne karnawale RAR i anty-nazistowskiej Ligi nastąpiły w 1978 roku, w tym Północny Karnawał w Manchesterze, rozszerzając model poza jedną londyńską datę.

Filmy, nagrania i pozostałe dokumenty

Fotografie, odznaki, plakaty, fanziny i historie ustne zachowują jak wizualny design i muzyka na żywo prowadził kampanię. Archiwa ujawniają również pracę za spektaklem. Formularz definiujący był połączeniem między trasą a miejscem przeznaczenia. Zgromadzenie polityczne stało się przedstawieniem kulturalnym, a koncert nadał marszałkowi wzmocniony punkt końcowy.

Dziedzictwo

Victoria Park pozostaje głównym przykładem muzyki popularnej używanej do budowania solidarności antyrasistowskiej, podczas gdy późniejsze historie nadal debatują, kto był reprezentowany i którego praca weszła do archiwum.

Zasadnicze słuchanie