Kayıt
Bir bakışta
- Sanatçı
- Faust
- Kayıt
- Prinzenbar, Hamburg, 1990
- Yayımlanma
- 1994
- Özgün parçalar
- Dokuz
- Plak şirketi
- Table of the Elements Fe 26
- İcracılar
- Jean-Hervé Péron ve Werner Diermaier
Neden önemli
Faust performansı zeminden yeniden kurarak döner
The Faust Concerts Vol. I, yaklaşık on beş yıl sonra kamusal performansa dönüşü, olayı 1970’ler kataloğunun cilalı dirilişi olarak sunmadan yakalar. Jean-Hervé Péron ve Werner Diermaier, Faust’u bas baskısı, davul, ses, elektronik, akustik kesinti ve endüstriyel eylem üretebilen iki kişilik çekirdeğe indirger. Dokuz parçada So Far’la tanınabilir bağlantı olarak Rainy Day yer alır, ancak programa yeni ya da dönüştürülmüş canlı malzeme hâkimdir. Motorlu testereler ve elektrikli aletler dekoratif sahne mitolojisi değildir; yayımlayan şirket onları kaydedilmiş konserin kapsamının parçası olarak belirtir.
Sessiz pasajlar eşit ölçüde önemlidir; çünkü sonraki mekanik ya da yükseltilmiş girişi orantılı olarak büyütür. 1990’da Hamburg Prinzenbar’da kaydedilip dört yıl sonra yayımlanan albüm, stüdyo dönüşü Rien dinleyiciye ulaşmadan önce yeniden birleşmeyi belgeler. Özel performans kredileri Irmler, Péron ve Diermaier’ın daha geniş yeniden birleşme öyküsünün dikkatsizce bu diskin kadrosuna dönüştürülmesini önler. Albüm yeniden tanımlama eylemi olarak önemlidir: Faust özgün açıklığını farklı canlı birimin yetenek ve sınırlamalarına uygulayarak devam eder.
Hamburg 1990
On beş yıl sonraki ilk konser
Faust’un özgün kesintisiz dönemi, Virgin planlanan Faust IV devamını sürdürmeyi reddettikten sonra 1970’lerin ortasında bitti. Arşiv yayınları adı yaşattı ama sonraki yıllarda düzenli grup etkinliği seyrek kaldı. Table of the Elements’a göre 1990 Hamburg performansı yaklaşık on beş yıldaki ilk Faust konseriydi. Prinzenbar’da gerçekleşti ve Jean-Hervé Péron ile Werner Diermaier’a odaklandı.
Kayıt, daha sonra The Faust Concerts Vol. II olarak yayımlanan 1992 Londra Marquee performansından öncedir. Table of the Elements iki cildi de 1994’te mekâna özgü ayrı belgeler olarak yayımladı. Amerikan şirketi Faust’un ABD’ye gelmesine yardım etti ve Rien’a dönüşen kayıtları destekledi. Dolayısıyla Volume I yeniden birleşme döneminin başlangıcına aittir; özgün Wümme arşivine ya da 1994 stüdyo seansına değil.
Péron ve Diermaier
Eksiksiz canlı mekanizma olarak Péron ve Diermaier
Péron’un bası riff, drone ya da fiziksel zemin sağlayarak ikilinin beş kişilik Faust IV kadrosunu taklit etmeden daha büyük duyulmasına izin verir. Sesi tek istikrarlı şarkıcı-besteci rolü yerine dil, haykırış ve teatral varlık sağlar. Diermaier davulu metal ve elektrikli nesneleri de içeren büyük perküsyon ortamının bir parçası olarak ele alır. İkilinin açıkta kalan formatı zamanlama ile karşılığı yoğun erken stüdyo kolajlarına kıyasla daha kolay duyulur kılar.
Elektronik, müzisyenler durduktan sonra jesti uzatabilir ve enstrümanla oda arasındaki görünür sınırı karmaşıklaştırabilir. Rainy Day kolektif Faust yazarlık kimliğini korurken diğer yayın kredileri değişen birleşimlerde Péron ve Diermaier’ı merkeze alır. Malic ile Licher CD’yi genel arşiv kutusu yerine bilinçli üretilmiş nesneye dönüştürür. Yayına özgü belge olmadan burada ek özgün üye icracı sayılmaz.
Canlı uçlar
Bas, davul, aletler ve ani akustik hava
Kayıt, farkı yumuşatan stüdyo kurgusu olmadan yükseltilmiş yoğunlukla akustik açıklık arasında ilerler. Bas ve davul uzatılabilen, kesilebilen ya da mekanik sesin altına gömülebilen yinelenen hücreler kurar. Elektrikli aletler müzikal feedback’ten farklı saldırı profiliyle kesintisiz enerji getirir; perdeleri akortlu melodi değil sonuçtur. Ses çoğu kez komut ya da olay gibi davranır; enstrümanlar yeniden düzenlenmeden önce odanın dikkatini bağlar.
The Sad Head ile Rainy Day, sadık katalog yeniden üretimlerine dönüşmeden eski Faust şarkı dilinin yankılarını taşır. 13/8 ve Voltaire gibi kısa parçalar uzun doğaçlamaların tüm konsere tek ölçek dayatmasını önler. Alkış ana düzenleyici işaret olmasa bile dinleyici ve mekân varlığı sound’un parçası kalır. Albümün dramı maddeyi titreştirme yöntemlerinin değişmesinden gelir: tel, deri, hava, elektrik ve makine sahneyi paylaşır.
Parça rehberi
Biletten Rien’a dokuz Hamburg parçası
As-tu ton ticket?
Açılış sorusu—biletin var mı?—giriş ve izni yeniden birleşmenin önüne koyar. Bas, perküsyon, ses ve elektronik güç düzenli retrospektif gibi davranmayacak performans kurar. Dokuz dakikalık ölçek ikilinin çalışma ortamını halkın önünde birleştirmesine izin verir. Tekrar yoğunluk kazanır ve enstrüman dışı saldırılar konser aletlerinin yalnız teatral dekor olduğu varsayımına meydan okur.
Legendäre Gleichgültigkeit
Efsanevi kayıtsızlık kompakt ve kasıtlı olarak çelişkilidir: yüklü canlı olay kopukluk başlığı taşır. Ritmik figürler ve ses duyarsızlık yerine odak üretir. Parça açılışa sıkıştırılmış yanıt olarak işler ve ikilinin durumu ne kadar hızlı kurup terk edebildiğini gösterir. Almanca başlığı Fransızca açılış sorusundan sonra Faust’u yerel dile ve mekâna döndürür.
The Sad Head
Başlık The Sad Skinhead’i hatırlatır ama onu basitçe yeniden üretmez. Canlı makinenin içinde vokal varlığı ve daha okunaklı duygusal dış çizgisiyle küçük, şarkı benzeri biçim belirir. Değiştirilmiş ad önemlidir; çünkü bu, Faust IV parçasının sadık icrası olarak sunulmaz. Konumu Haarscharf fiziksel yüzeyi yeniden keskinleştirmeden önce albüme kırılgan insan merkezi verir.
Haarscharf
Almanca sözcük kıl payı hassasiyeti ya da ucuz atlatmayı çağrıştırır. Perküsif ve elektronik saldırılar kenarları duyulur kılar, dört dakikalık süre yanıtı yoğunlaştırır. İkili hassasiyeti sound’u cilalamak için kullanmak yerine kesin girişlerle tehlikeyi artırır. Parça, kaynaklar gürültülü aletler ve istikrarsız feedback içerdiğinde bile Faust’un canlı düzensizliğinin disiplinli zamanlamaya dayanabildiğini gösterir.
Schempel Buddha
Konserin merkezî uzun parçası ritüel tekrar, absürt adlandırma ve yükseltilmiş kütleyle açık alan arasındaki geçişleri dengeler. Bas ve perküsyon alayı çağrıştırabilirken ses ve elektronik adanmış ciddiyeti reddeder. Başlık belgelenmiş dinî kavram kurmaz. İşlevi karakteristik biçimde Faustçudur: uyumsuz kültürel işaretler sound’un hürmete dönüşmeden ciddi kalabildiği çerçeve yaratır.
13/8
Kısa sayısal başlık dikkati ölçü ve alt bölünmeye odaklar; ancak dinleyicinin her jesti sayılı alıştırmaya indirgemesi gerekmez. Kompakt parça merkezî doğaçlamayla Rainy Day’in dönüşü arasında teknik eksen işlevi görür. Perküsif vurgular ikilinin eşgüdümünü açığa çıkarır. Küçük ölçeği konserin her fikri uzun endüstriyel crescendo’ya dönüştürmesini önler.
Rainy Day
Programın erken katalogla en berrak bağı iki kişilik canlı performansın esnekliğiyle yeniden girer. It’s a Rainy Day, Sunshine Girl’la bağlantılı temel yinelenen kimlik tanınma noktası kalır; ancak süre, enstrümantasyon ve oda yanıtı 1990’a aittir. Parça müze doğruluğundan kaçınır: bellek basın, davulun ve sesin şimdiki zamanda uzatabildiği çerçeve sağlar.
Voltaire
Kısa adlandırılmış portre en uzun tanınabilir katalog bağını izler. Müzik filozofun yaşam öyküsü özetini sunmaz. Bunun yerine ses ve keskin topluluk jestleri adı dil, akıl ve bozulma çevresinde provokasyona dönüştürür. Dört dakikadan kısa parça, konserin başlıkları istikrarsız kavramsal tetikleyicilere dönüştürme alışkanlığını korurken son Rien için sahneyi açar.
Rien
Hiçlik albümü ses yokluğu olarak değil, dört dakikalık canlı yapı olarak kapatır. Bas, perküsyon, elektronik ve oda etkinliği başlığa pratik paradoks verir. 1990 tarihli bu Rien aynı adlı yeniden birleşme stüdyo albümünden öncedir ve sonraki başlık parçası master’ıyla otomatik olarak karıştırılmamalıdır. Son, yenilenmeyi geçici kılar: Faust döner, hiçlikten bir şey üretir ve görkemli tarihsel perde selamını reddeder.
Yeniden birleşme
Retrospektif rahatlık olmadan dönüş
Konser başlıkları giriş, kayıtsızlık, üzüntü, hassasiyet, ritüel, sayı, hava, felsefe ve hiçlik çevresinde döner. Anlatı oluşturmazlar ama yeniden birleşmenin ne anlama gelmesine izin verildiğini tekrar tekrar sınarlar. Ticket erişimi açık ederken müzik girişi tanıdık hitlerle ödüllendirmeyi reddeder. Efsanevi kayıtsızlık tarihsel önemin ağırbaşlı öz bilinç üretmesi beklentisiyle alay eder.
The Sad Head ile Rainy Day belleğin değiştirilmiş biçimde yüzeye çıkmasına izin verir. 13/8 kamusal olarak kaosla bağlantılı performansın içinde teknik düzeni adlandırır. Voltaire ders vermeden düşünce tarihini endüstriyel eylemin yanına koyar. Rien fiziksel etkinlikle dolan yokluk sözcüğünde biter; görünür kayboluştan sonra dönen grup için uygun ifadedir.
Fe 26
Demir, lazer kazıma ve sınırlı sanatçı nesnesi
Table of the Elements yayına Demir element kimliğini ve Fe 26 katalog numarasını verdi. Kompakt disk lazer kazıma, kalıp kesim malzeme ve özel tipo baskılı muhafaza kullandı. Tasarımı Jon Malic yönetti, baskıyı Bruce Licher yaptı. Özel sanatçı baskısı numaralandırılarak yayın kitlesel pazar canlı hatırası yerine üretilmiş nesne olarak vurgulandı.
Demir, müziği endüstriyel gösteriye indirgemeden kaydedilmiş motorlu testere, elektrikli alet ve vurulan malzeme kullanımına uyar. Ölçülü baskı tasarımı performansta betimlenen bedensel düzensizlikle karşıtlık kurar. Volume II ayrı element kimliği kullandı ve 1992 Londra’yı belgeler. Bu yüzden ambalaj iki konser cildini, mekânları ve yılları ayrı tutma gereğini pekiştirir.
1994
1990 olayı 1994’te kayda ulaşır
Table of the Elements, The Faust Concerts Vol. I’ı Hamburg performansından dört yıl sonra 1994’te yayımladı. Şirket onu Faust’un on beş yıldaki ilk konseri olarak sundu. Dokuz parçası yeni stüdyo çalışması grubu kayıt pazarında bütünüyle yeniden kurmadan önce yeniden birleşmeyi belgeledi. Yayın aşırı yüklenmiş elektronik ve akustik pasajlardan motorlu testereler ile elektrikli aletlere uzanan uçları vurguladı.
Sınırlı sanatçı baskısı ve özenli ambalaj diski Table of the Elements’ın deneysel kataloğuna yerleştirdi. Güvenilir belge kurmadığından liste ya da satış sonucu iddia edilmez. Volume II yanında çıktı ama 1992’de Londra Marquee Club’ı yakaladı. İki kayıt yeniden birleşmeyi etkin performans pratiği olarak kurmaya yardım etti ve Rien için bağlam hazırladı.
İkinci başlangıç
Kayboluş ile Rien arasındaki canlı menteşe
Volume I kapsamlı canlı antoloji yerine Faust’un ikinci başlangıcının temel belgesidir. Péron ve Diermaier’ın adı kadro bütünlüğünden çok yöntemle—risk, maddi ses ve istikrarsız biçimle—yeniden etkinleştirebildiğini gösterir. Albümün endüstriyel nesneleri değişmiş performans ölçeğini yansıtırken erken Faust’un standart dışı ses kaynaklarına ilgisine bağlanır. Rainy Day süreklilik sağlar ama programın yeni başlıkları nostaljinin seti yönetmesini önler.
Sonraki yeniden birleşme kadroları genişleyip bölünecekti; bu da yayına özgü personeli 1990’lar kataloğu boyunca özellikle önemli kılar. Rien sonraki performans ve kayıtları ek ortaklarla stüdyo kolajına dönüştürdü. Konser diski daha ham ve mekâna özgü kalır; Prinzenbar olayını kendi eseri olarak korur. Mirası, tarihsel deneysel grupların gençliklerini taklit etmek yerine değişmiş bedenleri ve koşulları kabul ederek dönebileceğini göstermesindedir.
Volume I
Hamburg’u Londra Volume II’dan ayrı tutun
Albüm dokuz canlı parça içerir. Yayın kredileri Péron ve Diermaier’ı icracı olarak belirtir. Kaynak konser 1994’te değil, 1990’da Hamburg’da gerçekleşti. Rainy Day programın erken katalogla doğrudan bağıdır.
The Sad Head sessizce The Sad Skinhead olarak yeniden adlandırılmamalıdır. Ses bulunduğundan Enstrümantal sınıflandırması yanlıştır. Volume II 1992 Londra’ya aittir ve ayrı kalmalıdır. Buradaki Rien 1990 canlı parçasıdır; otomatik olarak sonraki stüdyo albümü master’ı değildir.
Dinleme rotası
Hit derlemesini değil odayı izleyin
- Açılıştaki bilet sorusunu performansın eşiği olarak kullanın.
- Kısa parçaların uzun yapılardan sonra ölçeği nasıl sıfırladığını izleyin.
- The Sad Head’de beliren şarkı biçimini dinleyin.
- Aletleri ve elektroniği görsel yenilik değil ses kaynakları olarak ele alın.
- Rainy Day’in canlı tekrarını 1972 stüdyo kaydıyla karşılaştırın.
- Voltaire’i finalden önce kompakt provokasyon olarak duyun.
- Rien ile bitirin ve sonraki albümden farkını koruyun.
Araştırma izi
Kaynaklar ve ileri okuma
- Faust Concerts Vol. I resmî yayın tarihçesi ve Hamburg bağlamı — Table of the Elements
- Faust Concerts Vol. I yayın grubu kaydı — MusicBrainz
- Faust yeniden birleşme biyografisi — AllMusic
- Faust grup tarihçesi — Faust
- Werner Diermaier söyleşisi ve yeniden birleşme kronolojisi — Perfect Sound Forever