Strawberry Alarm Clock, cilalı nakaratının düşündürdüğünden daha karmaşık bir öyküsü olan ABD liste başı single'ı “Incense and Peppermints” ile ülke çapında ilgi odağına girdi. Mark Weitz daha sonra müziği gitarist Ed King ile geliştirdiğini anlatırken yayımlanan baş vokal, 15 yaşındaki konuk şarkıcı Greg Munford'a aitti. Kayıt grubu ünlü yaptı; ancak arkasındaki müzisyenlerin hiçbir zaman eksiksiz bir özeti değildi.
1967 ile 1969 arasında dört UNI stüdyo albümü daha geldi. Bu albümlerde parlak grup armonileri, sunshine pop ile fuzz gitar, org, uzun parçalar ve perküsyon öncülüğündeki deneyler aynı alanı paylaşır. Yinelenen kadro değişiklikleri dengeyi albümden albüme değiştirdi; bu durum kataloğu dengesiz, fakat tek hit grubu etiketinin ima ettiğinden çok daha çeşitli kılar.
Strawberry Alarm Clock, 29 Nisan 2007'de sahnede.Fotoğraf: İngilizce Wikipedia'dan Rhinowing / Wikimedia Commons · Lisans: Kamu malı. Bu sayfa için WebP'ye dönüştürüldü.
Kuruluş ve Tarih
Grup, Thee Sixpence ve Waterfyrd Traene ile bağlantılı müzisyenlerden 1967'de Los Angeles'ta biçimlendi. “Incense and Peppermints” Amerika Birleşik Devletleri'nde bir numaraya, ilk LP ise 11 numaraya yükseldi. Devam single'ı “Tomorrow” 23 numaraya ulaştı; böylece ilk iki albüm daha geniş bir yazım ve vokal kimliği kurarken grup ikinci büyük hitini kazandı.
The World in a Sea Shell ve Good Morning Starshine özgün UNI dönemini 1968 ve 1969'da tamamladı. Ed King daha sonra Lynyrd Skynyrd'a katılırken Strawberry Alarm Clock'ın özgün kayıt dönemi kadro değişiklikleri içinde sona erdi. Üyeler sonraki on yıllarda yeniden bir araya geldi; resmî grup tarihi güncel konser kadrosunu 2007'ye tarihler ve grup Wake Up Where You Are albümünü 2012'de yayımladı. Resmî site, 2025 kadar yakın bir tarihte Whisky a Go Go'da verilen başka bir konseri de kaydeder.
Ses ve Tarz
Mark Weitz'ın org ve elektrikli klavye renkleri erken kayıtlara parlak, biraz tekinsiz merkezlerini verir. Ed King'in gitarı kesik ritim figürleri, fuzz ve daha ağır pasajlar sunabilir; George Bunnell ile Gary Lovetro ise grubun pop görüntüsünün düşündürdüğünden çoğu zaman daha hareketli bir alt frekans alanına katkıda bulunur. Randy Seol davul, perküsyon ve vokal ekler; Lee Freeman'ın gitarı ve sesi topluluk dokusunu genişletmeye yardım eder.
Albüm düzenlemeleri tek bir sabit psikedelik etkiye değil, karşıtlığa dayanır. Özlü armonik pop, daha uzun enstrümantal gelişime, caz biçimli akorlara ya da perküsyon gösterilerine geçebilir. Wake Up... It’s Tomorrow bu genişliği özellikle açık gösterir: “Tomorrow” özlü ve melodiktir, “Nightmare of Percussion” ritim ile dokuyu öne çıkarır, üç bölümlü “Black Butter” dizisi ise kaydı bağlantılı bir süit olarak kapatır.
Temel Albümler
1967
Incense and Peppermints
Uni · Özgün 1967 yayımı
İlk albüm uzun “The World's on Fire” ile açılır ve hit single'ı daha güçlü bir garaj psikedelisi ortamına yerleştirir. “Rainy Day Mushroom Pillow” ters yönde ilerleyerek yumuşak sesler ve klavye rengiyle askıda, içe dönük bir ruh hâli yaratır. Başlık parçası bariz dönüm noktası olarak kalır; fakat onu bu parçaların arasında duymak, radyo hassasiyetiyle uzun topluluk düzenlemeleri arasında hareket eden bir grubu gösterir. Albümün listede 11 numaraya yükselmesi de onu özgün kataloğun ticari merkezi yapar.
Önemli parçalar: The World’s on Fire · Incense and Peppermints · Rainy Day Mushroom Pillow
İkinci albüm, grubun armonilerine ve iç düzenlemelerine gelişmek için daha fazla alan verir. ABD'de 23 numaraya ulaşan “Tomorrow” en açık pop girişidir; ancak “Nightmare of Percussion” ve kapanıştaki “Black Butter” dizisi LP'nin neden ilk albümün tekrarı sayılamayacağını gösterir. Ritim, vokal kontrpuanı ve ani renk değişimleri yapının daha büyük bölümünü taşır. Strawberry Alarm Clock'ı tek bir ünlü şarkının geçici aracı değil, topluluk olarak savunan en güçlü tek albümlük kanıttır.
Önemli parçalar: Nightmare of Percussion · Tomorrow · Black Butter
Üçüncü LP, psikedelik popun daha düzenlenmiş, orkestral bir biçimine yönelir. Amerika Birleşik Devletleri'nde 67 numaraya ulaşan “Barefoot in Baltimore”, grubun ritmik canlılığını ve katmanlı seslerini önde tutar; “Sea Shell” ile “Love Me Again”, grup yazımı malzemenin dışarıdan şarkı yazarlarının daha büyük katkısıyla nasıl yan yana durduğunu gösterir. Sonuç ilk iki albümden daha pürüzsüz ve daha az gitar odaklıdır. Bu değişim, grubun kendi kimliğiyle 1960'ların sonundaki pop prodüksiyonu arasındaki baskının açıklayıcı bir belgesidir.
Önemli parçalar: Sea Shell · Barefoot in Baltimore · Love Me Again
“Pretty Song from Psych-Out”, grubu doğrudan 1968 tarihli şu filme bağlar: Psych-Out; onun “Sit with the Guru” ile eşleşen single'ı 65 numaraya ulaştı. Ardından “Barefoot in Baltimore” 67 numaraya çıktı; mütevazı bir liste sonucu olsa da grubun erken hit dönemiyle üçüncü albümün daha düzenlenmiş sesi arasında önemli bir köprüdür.
Good Morning Starshine (1969), özgün dönemin dördüncü ve son UNI stüdyo albümüydü. Başlık single'ı 87 numaraya ulaştı. Müzisyenlere daha sonraki bir bakış için Wake Up Where You Are (2012), 1967 kadrosunu değişmeden yeniden yaratmaya çalışmak yerine yeniden birleşen grubu belgeler.
Strawberry Alarm Clock'ın kataloğu, tek hitlik bir şöhretin ne kadar yanıltıcı olabileceğini ortaya koyar. “Incense and Peppermints”ın konuk vokali ve karmaşık yazarlık geçmişi basit bir solist anlatısına direnirken kayıtlar, kadro değiştikçe birden çok yazarın ve enstrümancının sesi biçimlendirdiğini gösterir.
Dört özgün UNI albümü ayrıca Los Angeles garaj psikedelisinden armoni zengini, düzenlenmiş popa hızlı bir geçişi korur. Yeniden birleşme yılları ayrı bir bölüm ekler: hayatta kalan üyeler 2007'den beri adı yalnızca 1967'ye nostaljik bir gönderme olarak değil, çalışan bir grup olarak ele alır.
RetroForge Records özgün müzik ve bağımsız editoryal rehberler yayımlar. Bu tarihsel grup rehberi sanatçı, şirketler veya hak sahipleriyle bağlantılı değildir. Lisanssız albüm görseli kullanılmamıştır.
