Windsor Free Festival 1972–1974: The People 's Festival in the Queen' s Back Garden

Dlaczego ta seria ma znaczenie?

W Windsor darmowy festiwal stał się ogólnokrajowym sporem o ziemię, zgromadzenie, policję i alternatywną społeczność. Muzyka pozostała niezbędna, ale żaden kontrakt na bilet nie oddzielił publiczności od organizatora lub legitymizował zawód do ziemianina. Upoważnienie z 1974 roku wywołało kontrowersje prasowe, kontrolę parlamentarną i próby znalezienia innej strony. Kilka festiwalowych historii przenosi się tak bezpośrednio z obozowego życia do polityki Home Office, co czyni Windsor jedną z najbardziej konsekwentnych stron kultury RetroForge. Ubi Dwyer, Sid Rawle i powiązane sieci lokatorskie lub gminne zakwestionowały komercyjne założenia głównych festiwali. Wczesne zgromadzenie zostało zapamiętane pod tytułami politycznymi, w tym "Rent Strike: The People 's Free Festival". Odrzucenie płotów i cen przyjmowania uczyniło udział bardziej porowatym, ale również usunęło umowy konwencjonalne, skontrolowane liczby i sfinansowane usługi. Infrastruktura była uzależniona od improwizacji, wkładu i negocjacji, a nie od promotora posiadającego bezpieczną kontrolę nad gruntami i dostawcami.

Tylny ogród królowej

Windsor Great Park miał symboliczne siły, ponieważ był związany z Koroną i ściśle zarządzane nieruchomości. Kemping i wzmacnianie muzyki bez normalnej zgody przekształciła praktykę kulturalną w argument o tym, kto może korzystać z ziemi rezonansu krajowego. "Tylny ogród królowej" był skrótem ruchowym, ale historyczny problem był poważny: uczestnicy wyobrażali sobie dostęp jako prawo publiczne, podczas gdy menedżerowie i władze rozumiały długotrwałe obozowisko jako wtargnięcie, szkody i wyzwanie dla legalnej kontroli. Pierwsze zdarzenie przyciągnęło tylko kilkaset; retrospektywne konta wahają się od 200 do 700, więc nie wybiera się dokładnej liczby. Jego znaczenie było powtarzanie i roszczenie, nie wielkość. Do 1973 roku freefestival stał się tysiącem osób, a sieć mogła efektywniej mobilizować podróżnych, muzyków i dostawców. Władze mogły teraz dostrzec, że zebranie nie wyczerpie się po prostu, podczas gdy uczestnicy uznali ciągłość za dowód legalności.

1974: sporny obóz

Ostateczny festiwal miał trwać około 10 dni. Następnie Parlament odniósł się do ponad 7 000 uczestników, podczas gdy publikacje uczestników zaproponowały dane liczbowe sięgające 25 000. Mogą one opisywać różne momenty i perspektywy polityczne; ani też nie stają się kontrolowaną uniwersalną sumą. Woda, urządzenia sanitarne, żywność, wyszukiwanie, nadzór i wspólne podejmowanie decyzji pojawiają się w różnych źródłach oficjalnych i uczestników. Konflikt pomiędzy rekordami jest dowodem na to, że strona zrozumiała przez sprzeczne idee porządku. Windsor nie może być zrekonstruowany jak Reading. Programowanie było płynne, wykonawcy mogli dotrzeć przez sieci i dokumentacja brakuje jednego autorytatywnego planu handlowego. W związku z tym strona unika uwodzicielskiego składu dekaderskiego. Hawkwind jest używany jako kontekst okresu dla szerszej orbity free- festival, a nie dowód konkretnego zestawu Windsor. Muzyka funkcjonowała obok spotkań, obozów i dyskusji politycznych, a nie jako produkt dostarczany do wyraźnie ograniczonej publiczności płatniczej.

Etap, produkcja dźwięku i produkcji komunalnej

Staże, generatory, zdrowe, żywność i dobrobyt pojawiły się dzięki zdecentralizowanym wkładom. Zmniejsza to dystans między wykonawcą, rezydentem, pracownikiem i publicznością, wyrażając politykę ruchu w organizacji fizycznej. W związku z rozszerzeniem uczestnictwa w programie pozostawiono również obszary wrażliwe na kwestie sanitarne, bezpieczeństwa i rozwiązywania konfliktów. Improwizacja nie powinna być odrzucana jako niekompetencja, ani romantyczna jako wspólnota bez wysiłku. Była to celowa forma społeczna, przynosząca rzeczywiste koszty praktyczne. Policja z Thames Valley weszła do obozu 28 sierpnia i go usunęła. Uczestnicy, dziennikarze i oficjalne sprawozdania finansowe zdecydowanie nie zgadzali się co do odpowiedzialności i stopnia siły. Siedem krajowych gazet zaapelowało o wszczęcie dochodzenia zgodnie z późniejszymi streszczeniami, podczas gdy policja broniła operacji jako egzekucji. Odpowiedzialna historia umieszcza Hansarda, raport naczelnego posterunkowego, współczesne zeznania prasowe i ruchu obok siebie, bez przekształcania zarzutów w fakty lub język urzędowy w jedyny dopuszczalny widok.

Konsekwencje polityczne

Sekretarz generalny Roy Jenkins rozważył raport naczelnego posterunkowego i wniosek o publiczne dochodzenie. 14 listopada odmówił zamówienia, podkreślając jednocześnie prewencję i akceptowalne rozwiązania. Debata Grudnia Commons poszerzyła Windsor o kwestię krajowych organów ścigania. Polityka wyboru Archiwum Narodowego nazywana później plikami Crown Estate historycznie znaczące i rejestruje ponad 500 oskarżeń wynikających z działania policji. Archiwum trwało długo po zatrzymaniu muzyki. Władze uznały, że sam zakaz nie rozwiąże sieci freefestival. W 1975 roku dawne lotnisko w Watchfield stało się oficjalnie tolerowanym miejscem alternatywnym z podstawowym wsparciem publicznym. Jenkins powiedział później, że miało to na celu uniknięcie przemocy i rosnących kosztów policji w Windsor. Eksperyment nie rozstrzygnął każdego konfliktu, ale pokazuje, że rząd przechodzi od eksmisji do zarządzanego zakwaterowania, ponieważ zapotrzebowanie społeczne do gromadzenia nie może być po prostu prawodawstwem z egzystencji.

Kto ma prawo się zbierać?

Windsor wymusza na tradycyjnych festiwalach pytanie, na które odpowiadają umowy: kto może zajmować ziemię, na jak długo i na czyich zasadach? Uczestnicy traktowali obecność społeczności i wolną kulturę jako roszczenia do przestrzeni publicznej. Zarządzający nieruchomościami i policja odpowiedzieli na nie poprzez prawo własności, ochronę i porządek publiczny. Żadna perspektywa nie czyni muzyki przypadkowym. Wzmacniony występ i wielodniowy obóz sprawiły, że abstrakcyjny spór był widoczny, słyszalny i niemożliwy do zignorowania przez instytucje krajowe. Windsor 's aftermath biegnie bezpośrednio do Watchfield i wzmacnia brytyjską sieć free- festival i podróżników związanych ze Stonehenge. Chronologia ma znaczenie: pierwsze rozpoznane zgromadzenie Stonehenge i finałowa edycja Windsor miały miejsce w 1974 roku, więc Windsor nie stworzył Stonehenge w schludny sukcesji. Jego brutalne zakończenie przekierowało grawitację kulturową i uwagę państwa. Trwałe dziedzictwo to debata na temat zgromadzeń i terenów publicznych, która wykraczała daleko poza jeden program festiwalowy.

Zasadnicze słuchanie