Sunbury 1972-1975: Australia znajduje swój własny Festiwal Dźwięk

Dlaczego to wydarzenie ma znaczenie?

Sunbury nie powinno się sprowadzać do "Australijskiego Woodstock". Jego wartość historyczna leży w tym, co stało się po tym, jak film festiwalu dotarł do Victorii: australijscy muzycy, publiczność, promotorzy i firmy nagrywające wykonane format służyć lokalnej kultury rockowej. Billy Thorpe i Aztekowie stali się jego godłem, ale szersza historia obejmuje blues- oparte hard rock, piosenkarki, grupy progresywne i powstający obwód pubu. Cztery wydania sprawiają, że zmiana jest widoczna w sposób, którego nie potrafi jeden legendarny weekend. Ourimbah i inne wczesne spotkania australijskie już pokazały, że domowe publiczność będzie podróżować na zewnątrz rock. Odessa Promocje przyniosły doświadczenie telewizyjne i rozrywkowe do bardziej trwałego projektu na prywatnych gruntów rolnych poza Melbourne. John Fowler i jego koledzy nie tylko kopiowali amerykański spektakl polowy; łączyli lokalne sieci rezerwacji, wiedzę medialną i poprawiali produkcję na zewnątrz. The Australia Day timing dave the experiment a retired national frame from its first edition in January 1972.

Gospodarstwo Duncana i Australia Day Setting

Gospodarstwo między Sunbury i Diggers Rest stało się celem, do którego dotarł pociąg, samochód, motocykl i pieszo. NFSA rejestruje przyjazd i przygotowanie jako dowód historyczny: drogi, usługi tymczasowe, wieże oświetleniowe, sprzęt dźwiękowy i obozy wszystkie musiały być montowane wokół wsi. Nowoczesne zdjęcia lokalne na tej stronie zapewniają tylko kontekst geograficzny. Przetrzymywanie wydarzenia w ciągu długiego weekendu w Australia Day pomogło również zmienić własność prywatną w symboliczny etap dla argumentów o kulturze australijskiej. Każda edycja odegrała inną rolę. Przełom w 1972 roku zapoczątkował siłę Billy 'ego Thorpe' a i Azteków oraz szeroką scenę domową. W 1973 roku australijska tożsamość została skonsolidowana, z Duchem jako znaczącym wyjątkiem zagranicznym. Międzynarodowe ambicje stały się bardziej widoczne w 1974 i 1975 przez Queen i Deep Purple, podczas gdy Chain, Spectrum, Madder Lake, AC / DC i wiele innych zachował lokalny obwodu centralnego. Progresja ta ma większe znaczenie niż traktowanie czterech programów jako jednej ogromnej listy.

Czego doświadczyła publiczność?

Sunbury '72 pokazuje więcej niż wykonawcy. Kamery nagrywają ludzi zbliżających się do farmy, zakładających obozy, przechodzących przez tłumy i reagujących na ogłoszenia i wzmacniających muzykę. Odzież, pogoda, kurz, jedzenie oraz odległość między obozem a sceną są raczej częścią archiwum niż generalną dekoracją festiwalu. Późniejsze wydania zmieniły te warunki w miarę wzrostu oczekiwań. Ostatni rok deszczowy pokazuje, jak silna pogoda i frekwencja może wpłynąć na tymczasową gospodarkę zbudowaną około kilku dni okupacji na zewnątrz. Duże australijskie tłumy na świeżym powietrzu stały się praktyczne tylko wtedy, gdy pod koniec lat sześćdziesiątych (1960–1969). Zachowany materiał filmowy Sunbury sprawia, że rozwój jest widoczny poprzez tablice głośnikowe, wieże oświetleniowe, mikrofony, ruch załogi i awaryjne wyposażenie. Produkcja nie była statyczna w ciągu czterech lat: doświadczenie zgromadzone, podczas gdy rachunki i oczekiwania publiczności wzrosły. Jego znaczenie jest zatem techniczne, jak również muzyczne, łącząc improwizowany wczesny obwód festiwalowy z głośniejszą, bardziej trwałą infrastrukturą pubu i areny rock.

Międzynarodowa ambicja i tarcie

Recepcja królowej z 1974 roku i spory Deep Purple z 1975 roku są często skompresowane w kolorowy folklor. Są one bardziej użyteczne, gdy umieszczają się w zmieniającej się ekonomii Sunbury. Zagraniczne rezerwacje obiecały status i szerszą uwagę, ale również wprowadziły wyższe opłaty, hierarchii umów i oczekiwania za kulisami do festiwalu identyfikowanego z australijskich aktów. Zgłoszona konfrontacja AC / DC- Deep Purple należy do tego napiętego ostatniego roku, ale żadna kłótnia nie wyjaśnia serii. Podstawowa transformacja była z lokalnego showcase w kierunku bardziej ryzykownego biznesu międzynarodowego. Do 1975 roku Sunbury miał mniejszą frekwencję, złą pogodę, wysokie koszty i konflikty z płatnościami. Materiał kontekstowy NFSA opisuje tłumy znacznie zmniejszone od poprzednich lat. Drogie Deep Purple rezerwacja zwiększała ekspozycję, podczas gdy deszcz uszkodził gospodarkę na miejscu i szersze zaufanie do modelu osłabił. Presje te współpracowały; wybranie jednego dramatycznego incydentu za kulisami jako jedynej przyczyny zastąpiłoby historię anegdotą. Festiwal zakończył się, ponieważ struktura finansowa i organizacyjna nie mogła już wspierać jego ambicji.

Filmy, nagrania i pozostałe dokumenty

Sunbury jest wyjątkowo dobrze udokumentowane. John Dixon i Ray Wagstaff w filmie dokumentalnym Sunbury '72 zachowują wydajność i pracę na miejscu; materiał telewizyjny przetrwa od 1973 roku; nagrania na żywo obejmują Aztecs Live! w Sunbury. Wielki Australian Rock Festival - Sunbury' 73 stał się inauguracyjnym wydaniem albumu Mushroom Records i dołączył do pamięci festiwalu do rozwoju australijskiej wytwórni. Kolekcje NFSA, plakaty i historie ustne pozwalają badaczom porównywać współczesne obrazy z późniejszą interpretacją, a nie polegać wyłącznie na legendzie. Najbardziej odkrywającą zmianą jest język i muzyka. Nazywając Sunbury australijski Woodstock początkowo oferował znajomy model, ale do 1973 roku festiwal mógł przedstawiać krajowy rock jako źródło dumy, a nie substytut importowanej kultury. Głośny blues, hard rock i progresywne eksperymenty zdobyły własną publiczność, nagrania i instytucje przemysłowe. Sunbury nie usunął wpływów zagranicznych; pokazał, że wpływ jest wybierany, wzmacniany i reorganizowany przez muzyków, których kariery były zakorzenione w australijskich miejscach i mediach.

Połączenia w całym obwodzie australijskim

Ourimbah zapewnia pionierski all- Australijski poprzednik, podczas gdy Myponga i późniejsze spotkania Aquarius ujawniają różne trasy regionalne i kontrkulturowe. Czteroletni rozwój Sunbury wskazuje na sieć pub- rockową oraz rolę Mushroom Records w nagrywaniu i promowaniu muzyki domowej. Łączy się również z międzynarodowymi megafestiwalami poprzez Queen i Deep Purple, ale z wyraźnie australijskiego centrum. Po tych trasach historia jest powiązana z ludźmi, etykietami, miejscami i systemami produkcji, a nie z jednym sloganem krajowym. Najsilniejszym dziedzictwem Sunbury jest zaufanie, z jakim australijska skała usłyszała i sama się reprezentowała. Albumy na żywo zamieniły tymczasowe występy w trwałe krajowe dokumenty, Mushroom Records połączyło festiwal z nową infrastrukturą nagraniową, a Aztekowie pomogli określić objętość i fizyczność rocka pubu. Seria się skończyła, ale kultura, którą skoncentrował, nie. Jego cztery edycje wyznaczają przejście od kontrkultury openfield w kierunku cięższego obiegu zawodowego, którego muzycy, publiczność i instytucje były coraz bardziej australijskie w głosie i własności.

Zasadnicze słuchanie