Porcupine Tree, Steven Wilson'ın kişisel stüdyo kurgusu olarak başlayıp aşamalar hâlinde bir gruba dönüştü. İlk kasetler ve albümler hayalî bir psikedelik grubun tarihini parçalar hâlinde sundu; Aralık 1993'te Wilson bu müziği Richard Barbieri, Colin Edwin ve Chris Maitland ile sahnede çalıyordu. Bu değişim Signify itibarıyla belirginleşti; müzisyenler Wilson'ın bestelerini yeniden üretmekle kalmayıp çalışan bir topluluk olarak kayıtları giderek daha çok biçimlendirdi.
Katalog tek ve doğrusal bir üslupta ilerlemez. İlk yayımlar psikedelik rock'ı, ambient elektroniği ve teyp kolajını birleştirir. Stupid Dream ve Lightbulb Sun yazımı kısa şarkılar çevresinde sıkılaştırırken In Absentia Gavin Harrison'ı kadroya katar ve metal kökenli gitar ağırlığına daha büyük yapısal rol verir. 2022 albümü Closure/Continuation başka bir belirgin kadrodur: Wilson, Barbieri ve Harrison üçlü olarak kaydetti, Wilson bası da çaldı.
Porcupine Tree, 21 Mayıs 2005'te Philadelphia'daki bir plak mağazası etkinliğinde.Photo: Alex Harden / Wikimedia Commons · Lisans: CC BY 2.0. Bu sayfa için WebP'ye dönüştürüldü.
Kuruluş ve tarihçe
Delerium, Wilson'ın şu çalışmasındaki malzemeyi bir araya getirdi: Tarquin's Seaweed Farm ve The Nostalgia Factory cassettes as On the Sunday of Life... in 1992. Up the Downstair 1993'te geldi; ‘Voyage 34’ ayrı bir yayım olarak ayrıldı. Porcupine Tree'nin ilk konseri 4 Aralık 1993'te High Wycombe'daki Nags Head'de Wilson, Barbieri, Edwin ve Maitland ile gerçekleşti. The Sky Moves Sideways solo stüdyo ile canlı grup kimlikleri arasındaki geçişi belgeler; Signify1996'da yayımlandı ve baştan itibaren grup katkısıyla yapılan ilk stüdyo albümüydü.
Stupid Dream ve Lightbulb Sun elektronik uzamı bırakmadan şarkı biçimini ve vokal melodisini öne taşıdı. Maitland şu albümden önce ayrıldı: In AbsentiaGavin Harrison'ın yer aldığı ilk stüdyo albümü, grubun ilk Lava yayımı ve progresif metale en açık geçişiydi. Wilson–Barbieri–Edwin–Harrison dörtlüsü Deadwing, Fear of a Blank Planet ve The Incident, ardından 2010 turne döngüsünden sonra durdu.
Wilson, Barbieri ve Harrison şu albümü tamamladı: Closure/Continuation albümünü Eylül 2021'de tamamlayıp Haziran 2022'de yayımladı. Resmî krediler üç kişiyi icracı ve yapımcı olarak gösterir; Edwin katılmadı. Randy McStine ile Nate Navarro yeniden birleşme konserlerinde üçlüyü genişletti. En son konserler sınırlı 2022–2023 döngüsünde yapıldı ve resmî turne sayfasında planlanmış etkinlik yoktur. Bu nedenle ‘güncel’ sözcüğü kamusal kaydın kanıtlamadığı sürekliliği ima eder.
Ses ve üslup
İlk stüdyo kayıtları loop'lar, konuşma örnekleri, sequencer, uzun gitar sesleri ve ambient geçişler kullanarak albümün kendisini temel enstrüman gibi hissettirir. ‘Voyage 34’ psikedelik anlatıyı 1990'ların başı ambient ve trance teknikleriyle birleştirir; The Sky Moves Sideways yinelenen vokal ile gitar malzemesini öndeki ve arkadaki iki eser boyunca genişletir. Dörtlü merkeze gelince Edwin'in perdeli ve perdesiz bası, Maitland'ın daha patlayıcı davulu ve Barbieri'nin solo odaklı olmayan elektroniği müziği katmanlı kurgudan topluluk diyaloğuna çevirdi.
Wilson doğrudan vokal melodileri yazar, fakat bunları huzursuz ayrıntılarla sık sık karşı karşıya koyar. Akustik gitar işlenmiş gürültüyle, Mellotron tınısıyla veya keskin biçimde gate'lenmiş metal riff'le yan yana gelebilir. Harrison'ın hassasiyeti ritmi gösterişe çevirmeden hızlı ölçü değişimlerini mümkün kılar; Barbieri geleneksel klavye sololarından çok tını, filtre ve atmosferle çalışır. Dinamik karşıtlık yapısaldır: sakin bölümler ağır kısmı yalnız ertelemez, geldiğinde ne kadar büyük hissedileceğini belirler.
Temel albümler
2002
In Absentia
Lava · Original 2002 release
In Absentia, Porcupine Tree'nin atmosfer merkezli geçmişi ile daha ağır geleceğinin kesin buluşma noktasıdır. ‘Blackest Eyes’ sert açılış riff'ini parlak vokal armonisinin yanına koyup albüm boyunca yinelenen karşıtlığı kurar. ‘Trains’ akustik ayrıntı ve ritmik kesintiyle nostaljiyi dokunsal kılar; ‘The Sound of Muzak’ standartlaşmış kültür eleştirisini şaşırtıcı derecede zarif groove'a dönüştürür. Gavin Harrison'ın ilk stüdyo katılımı ritmik hassasiyeti değiştirir; Paul Northfield'ın mühendisliği sakin alanı düzleştirmeden gruba ölçek verir. Grubun başlıca dilinin neredeyse tamamını içerdiği için en güvenilir başlangıçtır.
Öne çıkan parçalar: Blackest Eyes · Trains · The Sound of Muzak
Fear of a Blank Planet ilaçla uyuşturulmuş hissizlik, ekranlar, yalıtılmışlık ve yaralı ergenlik üzerine özlü bir döngüdür. Başlık parçası huzursuz verimlilikle ilerler, merkezdeyse ‘Anesthetize’ vardır: uzun biçim karmaşık nabızdan ezici tekrara, oradan kopuk son süzülmeye gider. Alex Lifeson ile Robert Fripp katkıda bulunur, fakat grubun kimliğini bulanıklaştırmaz. ‘Sleep Together’ elektronik tehditle ve parçayı süslemek yerine genişleten yaylı düzenlemeyle biter. Konu bilerek rahatsız edicidir; denetimli soğuk yüzey kaçışı zorlaştırır.
Öne çıkan parçalar: Fear of a Blank Planet · Anesthetize · Sleep Together
The Sky Moves Sideways, Porcupine Tree'nin Wilson'ın stüdyo projesinden gruba dönüştüğü döneme aittir. Başlık eseri uzun psikedelik hareket, sıralanmış elektronik, kayan gitar ve yinelenen vokal motifle albümün başını ve sonunu sarar. ‘Stars Die’ daha kısa duygusal odak verir; ‘Moonloop’ gelişen canlı grubun araştırmacı temelini korur. Farklı baskılar ve kayıt ortamları yüzünden sonraki işlerden daha az birleşiktir, fakat açık niteliği çekiciliğidir. Modern 1990'lar stüdyo hayal gücü space rock 1970'leri bir kostüm gibi ele almadan.
Öne çıkan parçalar: The Sky Moves Sideways Phase One · Stars Die · Moonloop
Porcupine Tree'nin önemi progresif rock'ı ‘canlandırmaktan’ çok, zaten etkin olan sahneleri yeniden bağlamasındadır. 1970'lerin albüm ölçeğindeki bestesini, 1990'ların ambient elektroniği ve alternatif şarkı yazımını, yüzyıl dönümü metal prodüksiyonunun denetimli ağırlığıyla birleştirdi. Grup diller arasında her geçişi tür gösterisine çevirmeden hareket etti. ‘Trains’ ölçü kesintisi analiz edilmeden önce akılda kalır; ‘Anesthetize’ uzun biçimi yalnız virtüözlükle değil, doku ve nabız değişimiyle sürdürür.
Üç ana kadro kataloğun tek yazarın öyküsüne indirgenmesini de önler. Maitland dörtlüsü Wilson'ın stüdyo projesini canlı topluluğa çevirdi; Harrison dörtlüsü melodi, elektronik uzam ve ağır ritmin en bilinen dengesini geliştirdi; sonraki üçlü Closure/Continuation albümünü farklı alt frekans ve beste yapısıyla yaptı. Çalışma biçimi değişse de süren devamlılık kalıcı derstir: bir grup geçmişini taklit etmeden prodüksiyonu, düzenlemeyi ve icrayı birlikte geliştirebilir.
RetroForge Records özgün müzik ve bağımsız editoryal rehberler yayımlar. Bu tarihsel grup rehberinin sanatçı, şirket veya hak sahibiyle bağlantısı yoktur. İzinsiz albüm görseli çoğaltılmaz.
