Stonehenge Free Festival 1974–1984: Solstice, Sound Systems and the Free Nation

Dlaczego ta seria ma znaczenie?

Stonehenge stał się raczej społeczeństwem tymczasowym niż tylko koncertem. Przez dni lub tygodnie, zespoły, podróżnych, gminy, handlowców, poetów i ekipy dźwiękowe zamieszkiwały krajobraz, który był również miejscem archeologicznym i zarządzanym przez państwo pomnikiem. Gromadzenie muzyki połączonej z alternatywną duchowością, mobilnością, infrastrukturą DIY oraz sporami o zarządzanie, policję i dostęp. Jego wzrost zmusił Wielką Brytanię do decydowania, ile nieuregulowanej przestrzeni komunalnej będzie tolerować wokół jednego z najbardziej symbolicznych miejsc. Pierwsze rozpoznane spotkanie Stonehenge i ostatni Windsor Free Festiwal odbył się w 1974 roku. Nie było formalnego przekazania, w którym Windsor zakończył i Stonehenge rozpoczął. Sceny pokrywały się przez ludzi, pojazdy, zespoły i idee polityczne. Po brutalnym zwolnieniu Windsora Stonehenge zyskał na znaczeniu w tej samej szerokiej sieci. Grawitacja kulturowa przesunęła się raczej niż przeszła przez oficjalną sukcesję, która zachowuje agencję obu historii.

Wally Hope i mitologia założycielska

English Heritage identyfikuje Wally Hope i innych promujących 1974 "Free Stoned Henge Festival" wokół przesilenia letniego. Nadzieja stała się symbolicznym założycielem związanym z wolnym dostępem, przestrzenią wspólną i odrzuceniem własności konwencjonalnej. Jego późniejsze życie i śmierć przyciągnęły rozległą mitologię. Ta strona oddziela bezpiecznie udokumentowane fakty od retrospektywnych historii ruchu, jednocześnie uznając, że sama mitologia pomogła kolejnym uczestnikom zrozumieć, dlaczego spotkanie miało znaczenie. Nie było normalnego systemu przyjmowania, stabilnego promotora ani wiarygodnej liczby bramek. Ludzie mogą przyjechać, wyjechać, zostać na tygodnie, handlować, występować, obozować i pomagać budować. Widownia, rezydent, pracownik, muzyk i organizator pokrywały się role. Ta otwartość wspierała długą współpracę i uniemożliwiała numeryczną precyzję. "Dziesiątki tysięcy" jest bezpieczniejsze przez ostatnie lata niż wybór jednego kwestionowanego oszacowania, ponieważ różni obserwatorzy liczyli różne strefy, dni i kategorie uczestników.

Przesilny krajobraz

Stonehenge był jednocześnie archeologią, miejscem turystycznym, rytualnym symbolem i zarządzanym zasobem dziedzictwa. English Heritage dokumentuje rzeczywiste ciśnienie w miarę wzrostu liczby: erozja, pojazdy przekraczające wrażliwe grunty i latryny wykopane w prehistorycznych cechach. Obawy te zasługują na powagę bez sklasyfikowania każdego uczestnika jako wandala. Konflikt połączył niekompatybilne idee zarządzania. Jeden z nich podkreślał chronione tkaniny i regulowany dostęp; drugi rozumiał przesilenie życia jako związek kulturowy z krajobrazem. W związku z tym Komisja uznała, że przedmiotowe środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Punk, anarchopunk, reggae, ska, nowa fala, poezja i alternatywny performance pojawiły się na początku lat osiemdziesiątych (1980–1989). Nie istniał jeden niezmienny skład obejmujący całą dekadę. Zmieniający się program jest sednem tej historii: Stonehenge wchłaniał kolejne sceny undergroundowe, zamiast konserwować w bursztynie końcówkę lat sześćdziesiątych (1960–1969).

Etap, dźwięk i życie codzienne

Staże i systemy były montowane poprzez zespoły, załogi, generatory i wolontariuszy; różne lata mogą wyglądać radykalnie inaczej. Organizacja DIY zachęcała do długich zestawów i nieformalnej współpracy, ale oferowała niewielką stałą infrastrukturę sanitarną lub infrastrukturalną. Wielu uczestników przeżyło obozowisko więcej niż weekend koncertowy: samochody dostawcze, autobusy, namioty, pożary, stragany, kuchnie i długie wspólne odcinki pomiędzy przedstawieniami. Głównym medium festiwalu było wspólne życie tak samo jak wzmocniony dźwięk. W następnym roku zebrały się znacznie większe tłumy i ustanowiły tradycję do 1984 roku. Pod koniec lat siedemdziesiątych (1970–1979) letnie obozy mogły trwać tygodniami. Kamienny krąg został ogrodzony w 1977 r., ponieważ erozja odwiedzających i obawy o ochronę zintensyfikowano. Opór urzędowy rozszerzył się później wokół archeologii, dróg, pojazdów, odpadów, własności ziemi i policji. Wzrost wykazał zapotrzebowanie na niekomercyjną przestrzeń gromadzenia, jednocześnie utrudniając tym samym tolerowanie wpływu krajobrazu przez powierników.

1984: ostatni pełny festiwal

Zgromadzenie 1984 było kulminacją dekady ekspansji i ostatniej normalnej edycji. Współczesne obrazy pokazują tymczasową osadę w skali daleko poza pierwszym spotkaniem przesilenia. Opublikowane szacunki frekwencji różnią się znacznie, więc strona używa "dziesiątki tysięcy", chyba że przypisuje liczbę. Wielofunkcyjna fotografia 1984 to autentyczna dokumentacja zdarzeń; nowoczesne przesilenie i historyczne obrazy Druidic są wyraźnie oznaczone jako późniejszy lub interpretacyjny kontekst krajobrazu. English Heritage i National Trust uzyskały nakaz sądowy uniemożliwiający festiwal. W dniu 1 czerwca policja zatrzymała konwój pokojowy około 600 osób siedem mil od Stonehenge. English Heritage odnotowuje 537 aresztowań. Dane parlamentarne przytoczone w materiale badawczym podają 482 aresztowania 1 czerwca oraz 643 w okresie od 31 maja do 27 czerwca. Liczby te dotyczą różnych okresów i nie należy ich ze sobą utożsamiać. Beanfield to polityczne następstwa, a nie kolejna edycja festiwalu.

Filmy, nagrania i pozostałe dokumenty

Archiwum jest bogate, ale zdecentralizowane: fotografie uczestników, plakaty, biuletyny, listy menedżerów, prywatne taśmy, wiadomości telewizyjne, rekordy dziedzictwa, materiały sądowe i późniejsze dokumenty. UK Rock Festival oferuje cenne skanowanie rok po roku, ale główne roszczenia są krzyżowo sprawdzane z English Heritage i źródeł parlamentarnych. Prawa pozostają ściśle określone. Obiekt Wally Hope i portret Rollo Maughflinga na tej stronie posiadają licencje wielokrotnego użytku i oświetlają pamięć, nie twierdząc, że wykazują nieudokumentowaną wydajność. W 2000 roku powrócił dostęp do przesilenia, ale nie było to ożywienie wolnego festiwalu. Dziedzictwo Stonehenge przechodzi przez historię New Age Traveller, etykę festiwalu DIY, logistykę free- party, rocka kosmicznego i ciągłe debaty na temat policji i ziemi publicznej. Osiągnięcie festiwalu i jego problem były takie same: porowate społeczeństwo tymczasowe rosło zbyt duże, aby pozostać niewidoczne dla dziedzictwa i władzy państwowej. Jego zakończenie zmieniło brytyjską kontrkulturę daleko poza sam pomnik.

Zasadnicze słuchanie