Isle of Wight Festival 1968–1969: Before the Half- Milion Crowd

Dlaczego te wydania mają znaczenie?

Słynny Festiwal Wight Isle 1970 nie wydawał się w pełni uformowany. Wydanie 1968 i 1969 pokazuje lokalnych organizatorów uczących się, jak wyspa może organizować najpierw możliwe do zarządzania zbiory skalne, a następnie międzynarodową publiczność masową. Udział wzrósł z około 10 000 do około 150 000 w ciągu roku. Powrót Boba Dylana w 1969 roku był widoczny na całym świecie, ale głębszą historią jest nadzwyczajne przyspieszenie organizacji, transportu, oczekiwań i reputacji. Bracia Foulk i Fiery Creations nie byli międzynarodową firmą promocyjną. Byli lokalnymi organizatorami testującymi formę festiwalu, która pozostała niepewna w Wielkiej Brytanii. Sukces imprezy w 1968 roku stworzył wiarygodność dla kolejnej próby, podczas gdy brytyjski jazz, blues i psychodeliczne obwody dostarczyły artystów i widzów gotowych do podróży. Każda decyzja - strona, promy, camping i kontrakty - była wiedzą nabytą publicznie, a nie standardowym pakietem zakupionym od ustalonej branży.

1968: Ford Farm jako prototyp

Ford Farm pod Godshill gościł stosunkowo małe pierwsze wydanie. Dokładne dane o biletach pozostają szacunkowe, ale zebranie było czytelne w skali, z której organizatorzy mogli się uczyć. Jego znaczenie staje się jaśniejsze z perspektywy czasu: w dziedzinie udowodniono, że poważny program rockowy może przyciągnąć odwiedzających Solent, działać na wyspach wiejskich i generować wystarczającą pewność siebie dla drugiej edycji. To był prototyp, a nie miniaturowa wersja późniejszych megafonów. Przeniesienie do Woodside Bay w pobliżu Wootton przekształcił zarówno pojemność i logistyka. Przetrwanie plakatów wyróżnia darmowy koncert dla posiadaczy biletów sezonowych 29 sierpnia od głównego programu sobotniego i niedzielnego 30-31 sierpnia. Sześciocyfrowa publiczność oznaczała promy, ograniczone drogi, obozy i lokalne usługi. Wyspa nie mogła być skierowana z każdego kierunku, więc samo przybycie utworzyło wspólny rozdział wydarzenia.

Bob Dylan powraca

W dniu 31 sierpnia Bob Dylan występował wraz z zespołem na swoim pierwszym, pełnym koncercie publicznym od czasu wypadku motocyklowego z 1966 r., który wspierał współczesny czas trwania. Jego oficjalna strona zachowuje datę, miejsce i listę. Woodstock miał miejsce w pobliżu swojego amerykańskiego domu kilka tygodni wcześniej, co sprawia, że rezerwacja Isle of Wight wydaje się nieprawdopodobne. Przedstawienie było zamierzonym zwrotem na różnych warunkach, nie tylko celebrytą "snub" innego festiwalu. Dylan i The Band reprezentowali zwrot ku korzeniom i autorytetowi piosenkarki. The Who i Free dostarczyli ciężej brytyjskiej skały; Joe Cocker przyniósł bluesa i frazesy duszy; Nice i Moody Blues wskazywały na progresywną skalę; The Pretty Things i inne działania podziemne zachowały psychodeliczną trasę. Plakaty pozostają cenne, ale wykonywane konfrontacje wymagają porównania źródeł, ponieważ fakturowanie festiwalu, rozkłady i wygląd są różne kategorie dowodów.

Czego doświadczyła publiczność?

Kontrast między latami ma zasadnicze znaczenie. W 1968 roku eksperyment na wyspie pozostał na tyle mały, że można go zrozumieć jako jedno zebranie. W 1969 roku odwiedzający stacjonowali w kolejce na promy, nosili łóżka, obozowali, spali ostro i czekali na długi program dla Dylana. Słynna publiczność obejmowała członków Beatles i Rolling Stones, ale zwykłe podróże i camping lepiej wyjaśnić atmosferę wydarzenia. Otwarty bunt związany z 1970 r. nie powinien być przewidywany wstecz na ten stosunkowo zarządzany weekend. Skalowanie z około dziesięciu tysięcy do masowej publiczności wymagało szerszego wzmocnienia, większego planu terenu, obsługi artystycznej, sanitarnej, kontroli ruchu i tłumu. Geografia wyspy powiększyła każdy błąd, ponieważ sprzęt i ludzie przeszli przez promy i ograniczone drogi. Źródła nie wspierają tworzenia jednej doskonałej specyfikacji technicznej, ale wyraźnie pokazują rozszerzające się funkcje. Historia produkcji to historia przekształcenia lokalnego dowodu koncepcji w wydarzenie docelowe w ciągu roku.

Problemy i ograniczenia praktyczne

Głównym ostrzeżeniem były transport i ruch tłumu. Ogromne liczby zbiegły się na miejscu o ograniczonych trasach dostępu i ograniczonej przestrzeni kempingowej. Promy i drogi musiały wchłonąć zarówno planowanych posiadaczy biletów, jak i szerszy ruch społeczny przyciągnięty przez powrót Dylana. Edycja z 1969 r. nie odtworzyła jeszcze kryzysu politycznego z 1970 r., ale ujawniła fizyczną presję, że większe ambicje będą się nasilać. Sukces zapewnił zaufanie i ukrył, jak blisko było kilku systemów do ich granic. Kompletny zestaw Dylana ma niezwykle silny oficjalny okres po śmierci, wspierany przez pełną listę, a później autoryzowany. Współczesny czas i prasa muzyczna nagrywa publiczność, dźwięk i zainteresowanie celebrytów. Znaczna grupa współczesnych fotografii wielokrotnego użytku dokumentuje festiwal Woodside Bay i pojawia się na tej stronie. Inne filmy i słynna fotografia performance mogą pozostać chronione prawem autorskim, nawet jeśli są wykorzystywane jako historyczne dowody, więc każdy składnik aktywów wymaga jego własnych praw.

Jak wyspa stała się mitem festiwalu

Przejście wody zmieniło psychologię frekwencji. Odwiedzający nie tylko pojechali na pole; weszli w miejsce z widocznym progiem i ograniczonymi drogami do domu. Promy, obozy i tymczasowa populacja wyspy dały gromadzącemu się charakter docelowy silniejszy niż wiele imprez na kontynencie. Ta podróż pomogła pamięci publicznej traktować Isle of Wight jako świat osobno, podczas gdy praktyczny szczep tej samej separacji kształtował każdą decyzję logistyczną. Pierwsze dwie edycje stworzyły drogę organizacyjną, reputację prasy i oczekiwania publiczności, które sprawiły, że ogromny festiwal 1970 był możliwy do pomyślenia. Ford Farm ustalił możliwość; Woodside Bay ustanowił skalę międzynarodową poprzez powrót Dylana. Powiązanie z przewodnikiem z 1970 roku zapobiega przełknięciu przez słynną narrację pół miliona. Serial "trwała lekcja jest to, że megafony są budowane poprzez powtarzające się eksperymenty - i że każdy pozorny sukces zachęca do ryzyka poprzednia strona nigdy nie musiała nosić.

Zasadnicze słuchanie