The Pretty Things

Przegląd

The Pretty Things powstali w 1963 roku wokół wokalisty Phila Maya i gitarzysty Dicka Taylora, który grał we wczesnym składzie Rolling Stones. Ich kariera nie podążała jednym stylem: szorstkie R&B „Rosalyn” i „Don’t Bring Me Down” doprowadziło do autorskiego materiału beatowego, psychodelicznej pracy studyjnej, hard rocka oraz późnych nagrań akustycznych. S.F. Sorrow jest powszechnie traktowany jako wczesna opera rockowa, a Parachute pokazał, jak daleko ich pisarstwo i brzmienie zespołu rozwinęły się poza pierwsze single.

Powstanie i historia

May i Taylor poznali się w Sidcup Art College i zebrali wczesną grupę z gitarzystą rytmicznym Brianem Pendletonem, basistą Johnem Staxem i perkusistą Pete’em Kitleyem; za perkusją pojawili się później Viv Andrews, a następnie Viv Prince. Po podpisaniu umowy z Fontana w 1964 roku umieścili „Don’t Bring Me Down” na 10. miejscu, „Honey I Need” na 13. w Wielkiej Brytanii, a debiut o tytule The Pretty Things dotarł do 6. miejsca. Get the Picture? poszerzył udział autorskiego materiału, lecz trwały sukces list przebojów szybko osłabł.

Emotions połączył zespół z producentem Steve’em Rowlandem i aranżacjami orkiestrowymi, które nie odzwierciedlały wszystkich własnych preferencji grupy. Przejście do Columbia otworzyło bardziej eksperymentalną fazę: „Defecting Grey” zapowiadał S.F. Sorrow, nagrywany przez wiele miesięcy w Abbey Road z producentem Normanem Smithem. Taylor odszedł po opóźnionej i słabo promowanej premierze. Zmieniony skład nagrał Parachute, który dotarł w Wielkiej Brytanii do 43. miejsca, zanim dalsze zmiany przeprowadziły nazwę przez Warner Bros. i wytwórnię Swan Song Led Zeppelin. May i Taylor spotkali się później ponownie, wrócili do S.F. Sorrow z Davidem Gilmourem i Arthurem Brownem w 1998 roku oraz zagrali ostatni pełny koncert elektryczny w 2018. May zmarł w 2020 roku po ukończeniu przez grupę akustycznego albumu Bare as Bone, Bright as Blood.

Brzmienie i styl

Wczesne płyty przekształcają R&B wywiedzione z Bo Diddleya i Chucka Berry’ego w cięty atak gitar, łomoczącą perkusję oraz szorstkie, pilne wykonanie wokalne Maya. W latach 1966–67 do pisarstwa wchodziły sprzężenia, nagłe cięcia, barwy akustyczne i dziwniejsze formy piosenkowe. Zmianę słychać między bezpośrednim atakiem Get the Picture?, narzuconymi dętymi i smyczkami na Emotionsoraz wewnętrznie zaprojektowanym światem studyjnym S.F. Sorrow.

Na S.F. SorrowMellotron, sitar, perkusjonalia, efekty taśmowe i warstwowe głosy wspierają narrację Phila Maya, zamiast służyć jako odizolowana dekoracja psychodeliczna. Parachute zamienia historię życia na dwie luźno połączone strony albumu: zwarte utwory otwierające płynnie przechodzą jeden w drugi, ścisłe harmonie łagodzą ciężar gitar, a fragmenty pastoralne sąsiadują z mroczniejszymi „Cries from the Midnight Circus” i „Sickle Clowns”. Późniejsze składy skierowały się ku twardszemu rockowi gitarowemu, lecz napięcie między głosem Maya, ekonomiczną grą prowadzącą Taylora i upodobaniem zespołu do nagłego kontrastu pozostało rozpoznawalne.

Dlaczego wciąż są ważni

The Pretty Things łączą kilka historii zbyt często opowiadanych osobno: brytyjskie R&B, garage rock, psychodelię, album narracyjny i twardszy rock lat 1970. David Bowie nagrał „Rosalyn” i „Don’t Bring Me Down” na Pin Ups; późniejsi muzycy punkowi i alternatywni mogli usłyszeć we wczesnych singlach agresję niezależną od wirtuozowskiego wygładzenia. Jednocześnie S.F. Sorrow i Parachute wynagradzają uwagę poświęconą aranżacji, sekwencji i konstrukcji studyjnej.

Ich wyniki list przebojów korygują również znajomy mit. Nigdy nie byli całkowicie nieznani: „Don’t Bring Me Down” dotarł do brytyjskiego Top 10, „Honey I Need” do Top 20, debiut do 6. miejsca, a Parachute do 43. Brakowało im ciągłości między tymi momentami. Słuchany dziś katalog czyni same zmiany tematem — od pięcioosobowego R&B przez psychodelię Abbey Road, hard rock Swan Song i spotkania reaktywacyjne po finałową płytę akustyczną.