Płyta
W skrócie
- Artysta
- Renaissance
- Wydany
- 1979
- Album
- Dziewiąty album studyjny
- Oryginalne utwory
- Dziesięć
- Producent
- David Hentschel
- Utwory instrumentalne
- Jeden
Dlaczego jest ważny
Zespół symfoniczny sprawdza, co pozostaje bez orkiestry
Azure d'Or zadaje precyzyjne pytanie o katalog: czy Renaissance potrafi zachować orkiestrową szerokość po usunięciu orkiestry? Odpowiedzią nie jest imitacja przez jeden preset syntezatora. Pięciu muzyków nakłada gitary, klawisze, strojoną perkusję, wiolonczelę, pedały basowe i głosy, aż zwarta piosenka mieści kilka ruchomych planów.
Wszystkie dziesięć pierwotnych utworów trwa mniej niż sześć minut, a większość znacznie krócej. To pierwszy album studyjny zespołu złożony wyłącznie ze zwartych form zamiast równoważenia piosenek epickim dziełem. Zmiana wpływa na tempo, wejścia i zakończenia; pomysły, które wcześniej rozwijały się minutami, muszą teraz niemal natychmiast ustanowić tożsamość.
Podział autorstwa daje albumowi kilka muzycznych charakterów. Dunford i Thatcher dostarczają Jekyll and Hyde, The Winter Tree, Golden Key i Friends; Camp pisze Only Angels Have Wings, Secret Mission, Kalynda, The Discovery oraz The Flood at Lyons; Sullivan komponuje Forever Changing do tekstu Thatcher.
Tylko The Discovery jest instrumentalem. Pozostałych dziewięć utworów zawiera rozbudowane partie wokalne, głównie Annie Haslam, więc album nie jest ani płytą instrumentalną, ani prostą kontynuacją wcześniejszej metody długich form wokalnych.
To także ostatni album studyjny klasycznej piątki. Tout i Sullivan odeszli przed kolejną płytą studyjną Renaissance, czyniąc Azure d'Or punktem końcowym. Jego wartość leży w dokumentowaniu celowego eksperymentu stabilnego składu, nie tylko w zapowiedzi zmiany personalnej.
1978–79
Maison Rouge i ostatnia praca studyjna klasycznej piątki
Grupa weszła do Maison Rouge Studios w Londynie w listopadzie 1978 roku i pracowała do lutego 1979. W przeciwieństwie do A Song for All Seasons, którego produkcja przechodziła między trzema studiami i obejmowała Royal Philharmonic Orchestra, ten album skupiał budowę w jednym głównym pomieszczeniu.
David Hentschel ponownie produkował i realizował. David Bascombe asystował, a Dick Plant odpowiadał za realizację wokali. Ciągłość personelu produkcyjnego czyni zmianę brzmienia szczególnie wymowną: brak orkiestry był decyzją aranżacyjną, nie prostym skutkiem zastąpienia poprzedniego producenta.
Renaissance postanowił tworzyć orkiestrowy ciężar własnymi wykonaniami i dogrywkami. Tout używał fortepianu, organów, klawinetu, Mellotronu, ARP 2600 i syntezatora smyczkowego; Camp dodawał wiolonczelę, autoharfę, gitary i odmiany basu; Dunford łączył gitarę dwunastostrunową, elektryczną i mandolinę; Sullivan rozszerzał zestaw o dzwonki, gong i kotły.
Dziesięciopiosenkowy program nastąpił po publicznym przełomie Northern Lights. Zwięzłość była więc częścią bezpośredniej ewolucji studyjnej, lecz album nie powiela singla dziesięć razy. Utwory obejmują teatralną piosenkę postaci, pastoralną miniaturę, instrumental syntezatorowy i narrację katastroficzną.
Tytuł oznacza lazurowe złoto, parę odzwierciedloną w niebiesko-złotym opracowaniu okładki. Nie nazywa żadnej piosenki i nie dostarcza jednej fabuły, pozwalając tożsamości wizualnej, a nie kompozycji tytułowej, spajać zestaw.
Warner Bros. wydała album w Wielkiej Brytanii, a Sire w Ameryce Północnej w 1979 roku. The Winter Tree i Jekyll and Hyde wybrano na single, a niealbumowe Island of Avalon pojawiło się na stronie B pierwszego.
Klasyczna piątka
Pięciu multiinstrumentalistów buduje własny większy zespół
Zadanie Haslam jest niezwykle skondensowane. Dziewięć utworów wokalnych pozostawia mniej miejsca na stopniowe przygotowanie dramatyczne, więc charakter musi zostać ustanowiony przez atak, rejestr i frazowanie. Rozdwojona osobowość Jekyll and Hyde, spokojna obserwacja The Winter Tree i rosnąca presja The Flood at Lyons wymagają odmiennych wejść.
Tout dostarcza znaczną część brakującego spektrum orkiestry. Instrumenty ARP i Mellotron mogą utrzymywać szerokie pola, podczas gdy fortepian i klawinet przywracają perkusyjną definicję. Jego partie działają najlepiej jako kilka instrumentów w dialogu, nie jedna ciągła plama klawiszowa.
Camp jest głównym punktem ekspansji. Bas pozostaje melodyjny, lecz wiolonczela, autoharfa, gitary elektryczne i dodatkowe faktury pozwalają mu zajmować rejestry wcześniej przydzielane zewnętrznym muzykom. Jego pięć kompozycji czyni drugą stronę szczególnie zależną od jego wyczucia zwartej formy.
Dwunastostrunowa gitara Dunforda zachowuje akustyczny podpis zespołu. Gitara elektryczna i mandolina zmieniają jej krawędź z piosenki na piosenkę, dzięki czemu krótsze czasy nie tworzą jednej jednolitej powierzchni bicia strun.
Sullivan używa strojonej i metalicznej perkusji do zaznaczania wydarzeń, które wcześniej mogła powiększać orkiestra. Dzwonki, gong i kotły tworzą barwę wokół standardowego zestawu, a jego jedyny pełny kredyt muzyczny, Forever Changing, ujawnia wkład melodyczny poza wykonaniem rytmu.
Hentschel organizuje dogrywki, nie ukrywając ich studyjnego pochodzenia. Urok polega na słyszeniu, jak pięć osób konstruuje większą ramę, nie na myleniu syntezatora i wielośladu z anonimową orkiestrą symfoniczną.
Brzmienie i konstrukcja
Dogrywana barwa zamiast masy orkiestrowej
Azure d'Or jest jasny, skompresowany i miejscami celowo sztuczny. Smyczki syntezatorowe i nawarstwione głosy zapewniają długą barwę, a bliska perkusja i ostro zarysowany bas nie pozwalają aranżacjom dryfować. Powierzchnie płyty należą do rzemiosła studyjnego końca lat 1970., nie przestrzeni sali koncertowej poprzedników.
Krótsze formy wymagają szybkich kontrastów. Jekyll and Hyde zmienia charakter przez napięcie wokalne i instrumentalne; Golden Key rozwija narrację w pięciu minutach; Secret Mission zmienia puls i fakturę bez rozbudowanego preludium instrumentalnego.
Instrumenty akustyczne zapobiegają ujednoliceniu palety elektronicznej. The Winter Tree zależy od oszczędnej ramy melodycznej, Friends wraca do bezpośredniej intymności prowadzonej gitarą, a szczegóły mandoliny lub autoharfy nadają poszczególnym utworom dotykową krawędź.
Słownik klawiszowy Touta jest szerszy niż sugeruje ogólna etykieta syntezatora. Fortepian może prowadzić przejście, klawinet wyostrzać rytm, organy dodawać ciężaru, a faktury ARP tworzyć ruch lub atmosferę. Różnice mają znaczenie, bo żadna zewnętrzna sekcja orkiestrowa nie zmieni za niego barwy.
Bas Campa pozostaje aktorem melodycznym nawet w najgęstszych dogrywkach. Jego ruch zapewnia ciągłość pod piosenkami szybko zmieniającymi powierzchnię, a pedały basowe dodają niskiego długiego ciężaru tam, gdzie wcześniej mogły wejść wiolonczele i kontrabasy.
The Discovery odsłania konstrukcję albumu bez tekstu. Linie syntezatorów, sekcja rytmiczna i warstwy instrumentalne tworzą zwarte studium barwy. Ponieważ to jedyny instrumental, położenie blisko końca tworzy kontrast, zamiast definiować całą płytę.
Przewodnik po utworach
Dziesięć krótkich form o dziesięciu różnych zadaniach dramatycznych
Jekyll and Hyde
Dunford i Thatcher otwierają rozdwojoną tożsamością zamiast krajobrazu lub piosenki miłosnej. Frazowanie Haslam i gwałtowne zmiany aranżacji nadają szanowanej i niebezpiecznej stronie różną presję muzyczną.
Klawisze, gitara elektryczna i sekcja rytmiczna natychmiast ustanawiają gęstszą, nieorkiestrową metodę albumu. Kontrasty zachodzą wewnątrz pięciominutowej ramy, nie rozbudowanej suity.
Jako otwarcie utwór ostrzega przed uznaniem zwięzłości za prostotę. Charakter, napięcie i zmiana sekcji pojawiają się szybko, czyniąc krótką formę częścią dramatu.
The Winter Tree
Aranżacja kurczy się po teatralnym otwarciu. Gitara akustyczna, barwa klawiszy i czysta melodia Haslam zmieniają zimowe drzewo w studium wytrwałości i zawieszonego wzrostu.
Zwięzłość piosenki nadaje wagę każdemu wejściu instrumentalnemu. Bas Campa może odpowiedzieć wokalowi, a Tout dostarcza atmosfery bez zakrywania nagiego zarysu sugerowanego przez tytuł.
Wybrany na brytyjski singiel utwór połączono z Island of Avalon, nagraniem pozostawionym poza pierwotnym LP. Piosenka albumowa powinna pozostać oddzielona od późniejszego dodatku archiwalnego.
Only Angels Have Wings
Pierwsza kompozycja Campa w sekwencji wprowadza ruch ku górze i aspirację. Melodia wokalna wznosi się ponad rytmem, który utrzymuje piosenkę w ruchu, zamiast pozwalać obrazowi lotu utracić ciężar.
Warstwowe klawisze i gitary tworzą szerokość w zwartym projekcie. Akcenty perkusji artykułują wzniesienie, a ruch basu zachowuje aktywną harmonię.
Umieszczony między surowym Winter Tree a narracyjnym Golden Key utwór działa jako uwolnienie. Optymizm jest muzyczny równie mocno jak słowny: zakres otwiera się, po czym album zwraca się ku bardziej niepokojącemu studium postaci.
Golden Key
Dunford i Thatcher skupiają najdłuższą piosenkę na młodej wokalistce, której pozorna szansa zmienia się w wyzysk. Złoty klucz obiecuje dostęp, lecz narracja sprawdza, kto kontroluje drzwi i wykonawczynię.
Aranżacja wykorzystuje pięć minut do przejścia od zaproszenia ku presji. Haslam niesie bezbronność postaci, a klawisze i sekcja rytmiczna stopniowo powiększają komercyjną machinę wokół głosu.
Konkret odróżnia utwór od ogólnego ostrzeżenia przed sławą. Utalentowana osoba, oferta i utrata kontroli rozwijają się kolejno, dając pierwszej stronie zwarte centrum dramatyczne.
Forever Changing
Sullivan napisał muzykę, a Thatcher tekst. Kredyt czyni to jedyną piosenką Renaissance skomponowaną w całości przez Sullivana, rozwijając wspólny krok widoczny w jego współautorstwie utworu tytułowego poprzedniego albumu.
Rozwój melodyczny i strojone perkusjonalia niosą ideę zmiany bez wielkiego crescendo orkiestrowego. Aranżacja stale dostosowuje barwę wokół linii Haslam.
Jako finał pierwszej strony piosenka nazywa stan ucieleśniony przez produkcję albumu. Klasyczna piątka pozostaje razem, lecz jej ustalone brzmienie przebudowano innymi instrumentami, czasami trwania i metodami studyjnymi.
Secret Mission
Camp otwiera drugą stronę tajemnicą i pilnością. Sytuacja wokalna sugeruje prywatne działanie, a bas i klawisze nadają misji aktywny puls, zamiast traktować sekret jako ciszę.
Kontrastowe partie przesuwają słuchacza między ruchem na zewnątrz a wewnętrznym rachunkiem. Zwarta forma sprawia, że zwroty brzmią jak decyzje podejmowane pod presją czasu.
Utwór resetuje też autorstwo po zakończeniu pierwszej strony przez Dunforda z Thatcher i Sullivana z Thatcher. Camp napisze cztery z ostatnich pięciu utworów, nadając drugiej połowie inne centrum kompozycyjne.
Kalynda (A Magical Isle)
Kalynda tworzy wyobrażoną wyspę przez jasną melodię i warstwową barwę instrumentalną. Miejsce jest samodzielną fantazją, nie rozdziałem misji z poprzedniej piosenki.
Akustyczny szczegół nadaje scenerii fizyczną krawędź, a klawisze poszerzają horyzont. Głos Haslam niesie zachwyt, nie tracąc precyzyjnej dykcji wymaganej przez tak krótką piosenkę.
Eskapistyczna powierzchnia jest celowo chwilowa. Album przechodzi następnie do instrumentalnego aktu odkrycia, po czym wraca do zwykłej przyjaźni i rozpoznawalnego miasta pod zagrożeniem.
The Discovery
Jedyny instrumental pierwotnego albumu pozwala kompozycji Campa i aranżacji piątki działać bez głosu narracyjnego. Wyjątku nie należy mylić z instrumentalną tożsamością całej płyty.
Linie syntezatorów, bas, perkusja i warstwowa gitara ustanawiają i przekształcają zwarty motyw. Elektroniczne barwy Touta nie zastępują melodii ani rytmu; uczestniczą w obu.
Tytuł zaprasza do poczucia przybycia, lecz utwór najwięcej ujawnia jako konstrukcja studyjna. Pokazuje, jak zespół tworzy skalę wewnętrznie, gdy nie ma orkiestry ani tekstu.
Friends
Dunford i Thatcher wracają z najkrótszą, najbardziej bezpośrednią piosenką relacyjną albumu. Gitara akustyczna i czysta linia wokalna zmniejszają skalę produkcji po instrumentalnych warstwach The Discovery.
Prostota jest starannie umieszczona. Szczegóły basu i klawiszy pozostają aktywne, lecz wspierają rozpoznanie i lojalność, zamiast budować teatralną postać lub wyobrażony świat.
Friends działa jako emocjonalne oczyszczenie przed finałem. Prosty zwrot czyni następującą narrację powodziową publiczną i fizyczną przez kontrast.
The Flood at Lyons
Camp zamyka album miastem stającym wobec rosnącego Rodanu. Woda zmienia się z krajobrazu w zagrożenie, a wokal Haslam musi nieść zarówno obserwację, jak i narastający wspólnotowy alarm.
Aranżacja gromadzi klawisze, bas, perkusję, gitarę i warstwy głosów, tworząc skalę bez orkiestry. Niski długotrwały ciężar i perkusjonalia sprawiają, że powódź brzmi jak presja wywierana na cały zespół.
W przeciwieństwie do wyobrażonej Kalyndy Lyon jest rozpoznawalnym miejscem. Finał zwraca obrazy podróży ku niebezpieczeństwu, ugruntowując fantazje i relacje drugiej strony w zbiorowym wydarzeniu.
Piosenka najjaśniej dowodzi zakładu albumu. Pięciominutowa forma i pięcioosobowy zespół studyjny nadal mogą stworzyć znaczący finał, gdy barwa, rytm i narastanie narracji są precyzyjnie skoordynowane.
Oddzielne sytuacje
Przemiana, ucieczka i niestabilne relacje
Azure d'Or nie jest albumem koncepcyjnym. Dziesięć utworów nie dzieli narratora, miejsca ani chronologii, a tytuł opisuje wizualną parę kolorów zamiast ciągłej historii.
Przemiana powraca w kilku formach. Jekyll and Hyde dzieli jedną tożsamość, Forever Changing traktuje zmianę jako stan trwały, a The Discovery zmienia ją w proces instrumentalny.
Ucieczka i ruch mają różne konsekwencje. Only Angels Have Wings wyobraża wzniesienie, Secret Mission wymaga ukrytego działania, Kalynda oferuje wyspiarskie schronienie, a The Flood at Lyons czyni ruch nieuniknionym, gdy woda wchodzi do miasta.
Relacje pozostają konkretne. Golden Key bada kontrolę nad młodą wykonawczynią, Friends ceni bezpośrednią lojalność, a spokojniejsze Winter Tree używa naturalnej wytrwałości zamiast dramatu międzyludzkiego.
Sekwencja zyskuje jedność przez kontrast i aranżację. Zespół wielokrotnie buduje dużą elektroniczno-akustyczną powierzchnię, po czym ją rozbiera, zanim paleta stwardnieje w jednolitość.
Błękit i złoto
Lazur i złoto stają się płynnym portretem grupy
Richard Gray zaprojektował okładkę, a Gered Mankowitz sfotografował grupę. Niebiesko zabarwiony portret zespołu połączono z płynnymi niebiesko-złotymi formami, przekładając lazurowe złoto tytułu na materię zamiast ilustracji piosenki.
Opracowanie kolorystyczne daje pięciu muzykom wspólną tożsamość dokładnie wtedy, gdy z własnych dogrywek tworzą orkiestrową szerokość. Twarze pozostają widoczne, lecz płynne formy częściowo abstrahują grupę.
Niebieski i złoty odróżniają też opakowanie od sezonowego krajobrazu Hipgnosis na poprzednim albumie. Nowy obraz jest mniej narracyjny, bardziej zajęty powierzchnią, studyjnym połyskiem i zespołem jako zaprojektowanym obiektem.
Ponieważ album nie ma utworu tytułowego, okładka pełni ważną funkcję spajającą. Zapewnia jedną atmosferę wizualną, nie twierdząc fałszywie, że Jekyll, Kalynda, przyjaźń i powódź w Lyonie należą do jednej opowieści.
Single i odbiór
Dwa single z albumu opierającego się łatwej klasyfikacji
Azure d'Or ukazał się w 1979 roku przez Warner Bros. w Wielkiej Brytanii i Sire w Ameryce Północnej. Dziesięcioutworowy program przedstawiał zwarty kierunek zespołu jako decyzję na skalę albumu, nie kilka krótszych piosenek wokół epickiej formy.
The Winter Tree wydano jako brytyjski singiel z niealbumowym Island of Avalon na stronie B. Jekyll and Hyde również otrzymał wydanie singlowe, połączone z Forever Changing.
Żaden singiel nie powtórzył wpływu Northern Lights na listy. Różnica nie powinna zmieniać albumu w nieudaną kopię poprzednika: powściągliwość The Winter Tree i teatralne napięcie Jekyll and Hyde realizują osobne projekty.
Współczesne i późniejsze reakcje często skupiały się na braku orkiestry, wyraźnych syntezatorach i nieobecności długich kompozycji. To realne zmiany, lecz opisują materiały i czas trwania, nie jakość każdej aranżacji.
Użyteczna ocena zaczyna się od własnej dziesięcioutworowej logiki albumu. Jego siły to skupiony charakter, multiinstrumentalny detal i szybkie zmiany barw; słuchacze wymagający stopniowego epickiego rozwoju znajdą na niego mniej miejsca.
Zawias katalogu
Kwestionowany punkt końcowy o odrębnej logice wewnętrznej
Album stał się ostatnią studyjną wypowiedzią Haslam, Dunforda, Touta, Campa i Sullivana jako jednej jednostki. Tout i Sullivan odeszli przed Camera Camera, kończąc skład, który określał centralny okres Renaissance w latach 1970.
Chronologia może sprawić, że Azure d'Or zabrzmi jak epilog jeszcze przed odsłuchem. W rzeczywistości dokumentuje konkretny wspólny eksperyment: usunąć zewnętrzną orkiestrę, ograniczyć czas i poprosić tych samych pięciu muzyków o zajęcie większej liczby ról instrumentalnych.
The Discovery, Forever Changing i dwa single zachowują różne strony eksperymentu. Jeden usuwa słowa, jeden ujawnia Sullivana jako kompozytora, a dwa sprawdzają zwarte piosenki skierowane do szerokiej publiczności bez wspólnej formuły.
Album wyjaśnia też, co A Song for All Seasons utrzymywał w równowadze. Wcześniejsza płyta przeplatała zwarte utwory z dwiema długimi formami i zachowała Royal Philharmonic Orchestra; Azure d'Or całkowicie zobowiązuje się do krótkiej konstrukcji i wewnętrznej barwy.
Dziedzictwo nie jest więc ani ukrytym klasykiem symfonicznym, ani prostą historią upadku. To punkt, w którym nagromadzone rzemiosło klasycznego składu spotyka format zmieniający wartość czasu, faktury i indywidualnego wkładu.
Które wydanie?
Przywróć Island of Avalon bez przepisywania LP
Zacznij od dziesięciu pierwotnych utworów. Island of Avalon należy do tego samego okresu, lecz wstawienie go do sekwencji LP zmienia celowo zwartą konstrukcję stron.
Wydanie Esoteric z 2022 roku rozszerza album na płyty CD i Blu-ray. Stephen W Tayler przygotował nowe miksy stereo i surround 5.1, pozwalając zbadać przestrzeń warstwowych klawiszy, gitar, głosów i perkusjonaliów.
Zestaw zachowuje również pierwotny miks, co ma znaczenie, ponieważ równowaga bliskiej sekcji rytmicznej i syntetyczno-orkiestrowej barwy z 1979 roku jest częścią historycznego dzieła, nie problemem do wymazania remiksem.
Użyj The Discovery jako punktu odniesienia przy porównywaniu miksów. Bez narracji wokalnej zmiany położenia klawiszy, definicji basu, perkusjonaliów i warstw gitarowych są szczególnie łatwe do usłyszenia.
Rozszerzony kontekst powinien wyostrzyć tożsamość albumu, nie zmieniać go w wyobrażoną utraconą epicką formę. Cechami decydującymi pozostają dziesięć krótkich utworów, dziewięć wokalnych, jeden instrumental i brak zewnętrznej orkiestry.
Ścieżka słuchania
Usłysz wybory aranżacyjne przed oceną zmiany skali
- Pierwsze przejście: Posłuchaj pierwotnych dziesięciu utworów bez wstawiania Island of Avalon.
- Śledź Johna Touta: Rozdziel funkcje fortepianu, organów, klawinetu, Mellotronu i ARP.
- Śledź Jona Campa: Podążaj za ruchem basu, dodatkowymi instrumentami i pięcioma kompozycjami Campa.
- Porównaj krótkie formy: Zauważ, jak piosenka postaci, pastoralna miniatura, instrumental i narracja katastroficzna różnie rozwiązują czas trwania.
- Porównaj miksy: Użyj prezentacji stereo lub surround z 2022 roku dopiero po poznaniu pierwotnej równowagi.
Ścieżka badawcza
Źródła i dalsza lektura
- Oficjalna dyskografia Renaissance — Renaissance
- Dokument albumu i sesji Opening Out — MusicBrainz
- Kredyty Azure d'Or — AllMusic
- Historia Renaissance i analiza Azure d'Or — JazzRockSoul
- Zremasterowany album Azure d'Or — Apple Music and Cherry Red Records
- Recenzja rozszerzonego wydania Azure d'Or — We Are Cult
- Analiza rozszerzonego wydania Azure d'Or — At The Barrier