Atlanta International Pop Festival 1969: The Deep South Mets Mets the Festival Era

Dlaczego to wydarzenie ma znaczenie?

Pierwszy festiwal w Atlancie był progiem regionalnym. Przed tym, jak Woodstock naprawił pamięć masową wokół Nowego Jorku, ponad 100 000 ludzi zebrało się w Georgii na międzynarodową ustawę. New Georgia Encyclopedia i Alex Cooley opisują to jako pierwsze wydarzenie tego rodzaju na Deep South. Miejsce to dało gromadzącym siłom politycznym i kulturalnym w czasach Wietnamu i gubernatorowi Lestera Maddoxa. Cooley czerpał inspirację z Festiwalu Pop w Miami w grudniu 1968. Podczas poszukiwania inwestorów odkrył inną grupę Atlanty pod przewodnictwem Chrisa McLoughlina, Robin Conanta i Freda Lagerquist planujących podobne wydarzenie. Grupy połączyły się w siedemnastoosobowy zespół promocyjny. Pochodzenie to ukazuje lokalną gospodarkę festiwalową gromadzącą się poprzez nakładające się na siebie sieci, a nie skończony przemysł krajowy, który importuje model do Gruzji.

Trasa wyścigowa w południowym upale

Atlanta International Raceway w Hampton oferował infield, drogi i istniejącej infrastruktury tłumu, ale nie został zbudowany w celu schronienia osady kontrkultury w pobliżu-sto stopni ciepła. Straż pożarna używała węży do chłodzenia ludzi. Koncesje i wody pitnej okazały się niewystarczające, długo czekając na podstawowe dostawy. Strona stworzyła sześciocyfrową skalę i ujawniła, jak mało organizatorzy po raz pierwszy zrozumieli, jak ją utrzymać. W związku z tym Komisja stwierdza, że przedmiotowe środki stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Dave Brubeck i Gerry Mulligan rozszerzyły trasę jazzową; Booker T. & the M.G.’s and the Staple Singers browing soul; Johnny Winter and the Paul Butterfield Blues Band heavy line. Chuck Berry appeared in factory apply, but didn 't perfore, a użyteczne ostrzeżenie przed traktowaniem plakatów jako list.

Czego doświadczyła publiczność?

Publiczność napotkała nieustające ciepło, głośną muzykę, niewystarczającą wodę i nowość południowego toru szybkiego przekształconego w dwudniowe zebranie młodzieży. Lokalni goście mieszali się z podróżnikami i rozwijającą się regionalną kontrkulturą. Było to w dużej mierze spokojne, ale opisanie go jako bez wysiłku wymaże kolejki, narażenie i praktyczne obciążenie. Węże używane jako gigantyczne zraszacze stały się zarówno ulgą, jak i obrazem infrastruktury dostosowanej w czasie rzeczywistym. Hanley Sound dostarczył system, łącząc Atlantę z powstającą siecią specjalistyczną za amerykańskimi megafestiwalami. The Electric Collage of Atlanta dostarczył pokaz światła. Trasa wyścigowa pozwoliła promotorom myśleć na stadionie, ale koncesje i woda wykazały, że technologia wydajności była tylko częścią produkcji. Festiwal może brzmieć przekonująco, podczas gdy osada wokół sceny pozostała słabo obsługiwana.

Problemy i ograniczenia

Atlanta 1969 nie jest zapamiętana głównie za przemoc lub upadek. Jej granice to ciepło, nawilżenie, obsługa żywności oraz przepaść pomiędzy niespodziewanie dużą frekwencją a planowaniem pierwszej edycji. To rozróżnienie ma znaczenie. Nie każdy wielki festiwal 1969 musi być zmuszony do narracji katastrofy. Względna porządkowość wydarzenia uczyniła jego słabości bardziej pouczającymi: organizatorzy udowodnili popyt i teraz musieli nauczyć się, jak dbać o tłum, który przyciągnął. Wydarzenie przyniosło skromny zysk - Cooley później przypomniał około 12 tysięcy dolarów - i pomógł go ustanowić jako głównego promotora południowego. 7 lipca do Grateful Dead na darmowy koncert w Atlanta 's Piedmont Park. Cooley przypomniał sobie o przeciwkulturowym poczuciu winy o zysku jako motywie; współczesne reportaże również upozorowały to jako podziękowanie za sukces festiwalu. Przyszły rok Byron wydarzenie dramatycznie wzrosła z tej fundacji.

Filmy, nagrania i pozostałe dokumenty

Archiwum jest rozprowadzane przez New Georgia Encyclopedia, własną stronę Cooleya, współczesne gazety, plakaty i historie artystów, takie jak Led Zeppelin concert archive. Ostatnie prace dokumentalne zgromadziły materiał filmowy, ale dostępność publiczna nie sprawia, że każda klatka jest ponownie używana. Fotografie tutaj to kontekst artysty okresu, a nie dokumentacja wyścigowa. Ich podpisy zachowują tę różnicę, podczas gdy źródła rekonstruują warunki terenu i potwierdzone pojawienie się. Geografia festiwalu Boom jest często opisywana od Kalifornii do Nowego Jorku. Hampton zakłóca tę trasę. Umieszczono w nim zintegrowany program międzynarodowy oraz ogromną publiczność młodzieżową wewnątrz głębokiego Południa, wciąż ukształtowaną przez bezpośrednie dziedzictwo segregacji, konserwatywną politykę państwową i konflikt w Wietnamie. Wydarzenie to nie wymazało tych warunków; uczyniło z nich widoczną alternatywną kulturę publiczną i pokazało trwały, południowy rynek ambitnej muzyki na żywo.

Od Hampton do Byron i Texas

Atlanta 1969 łączy się bezpośrednio z Międzynarodowym Festiwalem Pop w Teksasie tego lata i z znacznie większą sequelem Byrona w 1970 roku. Należy również do Miami December, które zainspirowało Cooleya, oraz do krajowego obwodu, który nosił Led Zeppelin, Janis Joplin, Creedence i Chicago między miastami. Wewnętrzne linki ujawniają organizatorów, artystów i dostawców technicznych poruszających się razem poprzez szybko tworzącą się sieć festiwalową. Sukces Hampton dowiódł, że kultura rocka w dużym formacie nie była ograniczona do wybrzeży. To przyspieszyło karierę Cooleya, dostarczyło praktycznych lekcji dla Byrona i uczyniło Atlantę bardziej konsekwentnym przystankiem w krajowych tourningu. Festiwal pozostaje przyćmiony, ponieważ Woodstock kontynuował sześć tygodni później i stworzył silniejszą mitologię filmową. Historycznie, ten czas czyni Hampton ważniejszym: pokazuje masowy festiwal już ustanowiony na południu, zanim Woodstock stał się szablonem.

Zasadnicze słuchanie