Mar y Sol 1972: Rock, Deszcz i Konflikt na północnym wybrzeżu Puerto Rico

Dlaczego to wydarzenie ma znaczenie?

Mar y Sol umieścił w Puerto Rico niezwykle szeroki program międzynarodowy, a nie traktował wyspę jako malownicze rozszerzenie kontynentalnego obwodu turystycznego. Progresywny rock, jazz fusion, blues, soul, afrykański rytm diasporyczny i hard rock dzieliły scenę. Wydarzenie ujawniło również nierówne stosunki między importowaną produkcją a lokalnym organem politycznym, religijnym i prawnym. Jego piękno, niebezpieczeństwo, zakres muzyczny i nagrane życie pozagrobowe należą do siebie; oddzielenie ich uczyniłoby festiwal łatwiejszym do świętowania, ale znacznie trudniejszym do zrozumienia. Wcześniej planowano to, zanim promotor Atlanty Alex Cooley stał się kluczowym producentem. Wybrany weekend wielkanocny spowodował bezpośredni konflikt z przestrzeganiem Świętego Tygodnia. Pytania dotyczące pozwoleń i sprzedaży narkotyków wydały nakaz na kilka dni przed otwarciem; katalog Rock Hall rejestruje, że nakaz został ostatecznie zniesiony. Cooley opisał później przemyt, by uniknąć aresztowania. Szczegóły te wskazują raczej na negocjacje produkcyjne w kryzysie niż na bezproblemowy import amerykańskiego modelu festiwalu.

Między plażą a laguną

Miejsce leżało w pobliżu Los Tubos i obszar laguero Tortuguero, blisko granicy Manatí- Vega Baja. Archival katalogowanie wykorzystuje Manatí podczas gdy niektóre źródła okresu i uczestników używać Vega Baja; bliskość wyjaśnia konkurujące etykiety. Plaża, mokrej ziemi, drogi dojazdowe i nadbrzeżne naświetlanie w kształcie campingu i ruchu sprzętu. Współczesne fotografie wielokrotnego użytku na tej stronie dokumentują krajobraz, prysznice, publiczność i scenę, pozwalając ustawienie pozostać historyczne dowody, a nie tropikalne tło. Emerson, Lake & Palmer i Mahavishnu Orchestra reprezentowały różne trasy poprzez wirtuozerię i rozszerzoną formę. Dave Brubeck wraz z Gerrym Mulliganem i Herbie Mann połączyli z kulturą festiwalową instytucje jazzowe. B. B. King i dr John ugruntowali ustawę w tradycji bluesa i Nowego Orleanu; Faces, Alice Cooper i Allman Brothers Band przynieśli hard rock, teatr i improwizację. Osibisa rozszerzył pole rytmiczne. Potwierdzona lista ma znaczenie, ponieważ kilku reklamowanych artystów anulował lub nie mógł dotrzeć do witryny.

Czego doświadczyła publiczność?

Publiczność napotkała deszcz, błoto, zablokowane drogi i praktyczne potrzeby obozu przybrzeżnego. Prysznice i dostęp do plaży nie były marginalnymi udogodnieniami; kształtowały jak ludzie pozostali przez trzy dni. Uczestnictwo jest najlepiej opisane jako około 25000- 30,000 w zależności od źródła, nie napompowane do rekordu. Strona mogła czuć się otwarta i piękna, podczas gdy ruch i zaopatrzenie pozostawały trudne. Współczesne fotografie czynią tę sprzeczność widoczną bez przekształcania trudności w egzotyczny spektakl. Przetrwające zdjęcie z tablicy dźwiękowej oferuje rzadkie dowody systemu technicznego. Wzmocnienie dźwięku musiało służyć akustycznym szczegółom jazzowym, wzmocnieniu progresywnego rocka, dynamice bluesa i dużej głośności sceny poprzez tę samą infrastrukturę zewnętrzną. Drogi i pogoda skomplikowany dostęp artysty; Black Sabbath, według katalogu Rock Hall, nie mógł dotrzeć do strony z hotelu. Jednak wystarczająco dużo zestawów zostało nagranych profesjonalnie dla podwójnego albumu Atlantic, dowód, że napięta szersza operacja może nadal produkować cenne audio.

Konflikt polityczny, prawny i religijny

Czas Wielkanocny Mar y Sol sprawił, że festiwal stał się publicznym argumentem na temat tego, kto może wykorzystać ziemię portorykańską i uwagę podczas Wielkiego Tygodnia. Krytyka religijna pokrywała się z sporami o pozwolenie, egzekwowaniem środków odurzających i podejrzeniem importowanej gospodarki antykulturowej. Były to nie tylko konserwatywne przeszkody, które towarzyszyły muzyce; wyrażały rzeczywiste pytania o autorytet i zgodę lokalną. Wydarzenie rozpoczęło się, ale ryzyko prawne pozostawało na tyle aktywne, aby kształtować odejście promotora i późniejszą reputację festiwalu. Nie było drugiego Mar y Sol. Strata finansowa, konflikt prawny i obciążenie produkcyjne sprawiły, że powtarzanie się nie było atrakcyjne, podczas gdy muzyczna pamięć wydarzenia przeniosła się do archiwów i archiwów specjalistycznych. Pojawienie się Billy 'ego Joela później nabyło mitologię, ale szersze dziedzictwo należy do całej ustawy krzyżowej i portorykańskiej scenerii. Brak powtarzającej się instytucji oznacza lokalną pamięć, fotografię uczestników i archiwalne katalogowanie nosić więcej wagi niż promotor kontrolowanej rocznicy narracji.

Nagrania i pozostałe dokumenty

Atlantic wydał Mar y Sol jako podwójny album na żywo pod koniec 1972 roku, wybierając raczej występy niż odtwarzając harmonogram. Rock Hall zachowuje materiały plakatowe i szczegółową historię administracyjną, w tym daty, frekwencja, konflikt prawny, odwołania i oświadczenie, że wydarzenie nie zostało sfilmowane. Fotografie uczestników dotyczące etapu dokumentu Commons i życia codziennego na podstawie licencji wielokrotnego użytku. Warstwy te powinny pozostać odrębne: oficjalny album jest dowodem muzycznym, plakat jest intencją i fotografia rejestruje jeden punkt widzenia. Mar y Sol nie może być odpowiednio opisany jako amerykański festiwal, który zdarzył się korzystać z Puerto Rico. Lokalna geografia wyspy, Wielki Tydzień, sądy, drogi, publiczność i reakcja polityczna kształtowały każdą decyzję produkcyjną. Jednocześnie międzynarodowy projekt ustawy i wydanie Atlantic wiązały weekend z globalną branżą nagraniową. Jego historia żyje w tarciu między tymi systemami. Okolica przybrzeżna dawała wizualną tożsamość, ale nigdy nie sprawiła, że lokalne władze lub różnice kulturowe zniknęły.

Połączenia między postępową kulturą na żywo

Program łączy się naturalnie z Montreux poprzez jazz- rock crossover, do Atlanty poprzez historię produkcji Alex Cooley i brytyjskich festiwali progresywnych poprzez Emerson, Lake & Palmer i Faces. Jego odsłonięte strony i problemy z dostępem zapraszają do porównania z Isle of Wight, podczas gdy oficjalny album na żywo umieszcza go obok festiwali zapamiętanych poprzez selektywne nagrania. Wewnętrzne szlaki pomiędzy tymi tematami pokazują, że progresywna kultura na żywo przeniosła się raczej przez jazz, blues, soul i regional politics niż przez jeden angielski rockowy rodowód. Dziedzictwo Mar y Sol jest niezwykle zrównoważone między dźwiękiem a miejscem. Album Atlantic pozwala słuchaczom słuchać wybranych występów, podczas gdy współczesne fotografie przywracają scenę, plażę, prysznice i krajobraz produkcji, których audio nie może zachować. Dokumentacja Rock Hall koryguje mity o kręceniu, datach i potwierdzonym występie. Wydarzenie pozostaje ważne nie dlatego, że udało się osiągnąć stabilny model, ale dlatego, że krótko zgromadził muzycznie przygodowy międzynarodowy festiwal, którego sprzeczności pokazują, jak przemysł kontynentalny, Portorykański autorytet i kultura publiczności spotykają się na nierównej, ale produktywnej ziemi.

Zasadnicze słuchanie