Blues Magoos, çalışan bir New York kulüp grubunun ekonomisini Amerikan psikedelyasının ilk ticari dalgasına taşıdı. Psychedelic Lollipop yeni sözlüğü doğrudan başlığına yerleştirdi, ancak kaydın kimliği Ralph Scala’nın elektro orgu, Peppy Castro ile Mike Esposito’nun gitarları, Ron Gilbert’ın bası ve Geoff Daking’in davulları arasındaki etkileşimden gelir.
Bu kadro 1966 ile 1968 arasında üç Mercury albümü yaptı. Bunlarda fuzz, ani kurgular ve renkli ambalaj özlü şarkıların yerini almak yerine çevresinde büyür. Sonuç psikedelyaya olduğu kadar garage rock ile rhythm and blues’a da aittir.
Blues Magoos, 1967 tarihli bir KRLA Beat fotoğrafında.Fotoğraf: KRLA Beat / Beat Publications / Wikimedia Commons · Kamu malı. Bu sayfa için WebP’ye dönüştürüldü.
Kuruluş ve Tarih
Ralph Scala ile Ron Gilbert, 1964’te Bronx’ta gitarist ve şarkıcı Emil ‘Peppy’ Thielhelm, lead gitarist Dennis LePore ve davulcu Jon Finnegan’la Trenchcoats’ı kurdu. Grup Greenwich Village kulüplerinde çalıştı, adının yazımını Bloos Magoos’dan Blues Magoos’a değiştirdi ve Mercury kendileriyle anlaşmadan önce erken bir Verve Folkways single’ı yaptı. Mercury seanslarına gelindiğinde LePore’un yerini Mike Esposito, Finnegan’ın yerini Geoff Daking almıştı.
Psychedelic Lollipop 1966’da çıktı ve ‘(We Ain’t Got) Nothin’ Yet’ ABD ilk beşine ulaştı. Electric Comic Book 1967’de, ardından Basic Blues Magoos 1968’de geldi; ardından klasik beşli birlikte çalışmayı bıraktı. Yönetim daha sonra adı Castro öncülüğündeki yeni ABC kadrosu için kullandı; bu kadronun Latin etkili Never Goin’ Back to Georgia ve Gulf Coast Bound albümleri Mercury beşlisinin sesinin devamı sanılmamalıdır.
Scala, Castro ve Daking 2008’de performanslar için yeniden bir araya geldi. 2014’te bu üçlü, gitarist Mike Ciliberto ve basçı Peter Stuart Kohman’ın katılımıyla Psychedelic Resurrection albümünü yayımladı; yeni malzemeyi erken dönem şarkılarının yeni kayıtlarıyla birleştirdi.
Ses ve Tarz
Scala’nın Vox orgu hem bas benzeri nabız hem parlak melodik hook’lar sağlarken iki gitar ritim, fuzz ve kısa lead figürleri paylaşır. Gilbert ile Daking aranjmanları özlü tutar; grup vokalleri ve karşılıklı söyleyiş ağır dokuların uzun jam’lere dönüşmesini önler. ‘(We Ain’t Got) Nothin’ Yet’te yinelenen org kalıbı arka plan rengi değil, şarkının motorudur.
İkinci albüm sunumu dinleme deneyiminin parçası yapar: ‘Intermission’ diziyi keser, altı dakikalık ‘Gloria’ grubun kulüp repertuvarını genişletir ve kısa ‘That’s All Folks’ kaydı bir çizgi film vedası gibi kapatır. Basic Blues Magoos yenilikçi çerçeveyi azaltır, grubun yazdığı malzemenin payını artırır ve rengin daha çoğunu armoni ile aranjmana taşıtır.
Temel Albümler
1966
Psychedelic Lollipop
Mercury · Özgün 1966 yayını
İlk albüm grup özgünlerini, grubun rhythm and blues ile folk rock repertuvarından alınan malzemeyle dengeler. ‘(We Ain’t Got) Nothin’ Yet’ org öncülüğündeki saldırıyı hit single’da yoğunlaştırır; ‘Tobacco Road’ John D. Loudermilk’ın şarkısını dinamik stüdyo performansına dönüştürür; ‘Love Seems Doomed’ Scala ile Gilbert’ın aynı özlü dil içinde nasıl yazabildiğini gösterir.
Öne çıkan parçalar: (We Ain’t Got) Nothin’ Yet · Tobacco Road · Love Seems Doomed
Devam albümü özgün beşli ile prodüktörler Bob Wyld ve Art Polhemus’u korur, fakat gruba daha fazla özgün malzeme verir. ‘Pipe Dream’ ile ‘There’s a Chance We Can Make It’ kısa, sıkı düzenlenmiş şarkılarla öncülük eder; ‘Gloria’ altı dakikayı aşarken ‘Intermission’ ile ‘That’s All Folks’ albümün çizgi roman çerçevesini yapıya dönüştürür.
Öne çıkan parçalar: Pipe Dream · There’s a Chance We Can Make It · Albert Common Is Dead
Üçüncü Mercury albümü klasik kadronun kendi kendini en çok yönettiği kayıttır; grup çoğu parçada prodüksiyon kredisini alır. ‘Sybil Green’ daha yoğun armoniyle açılır, Move’un ‘I Can Hear the Grass Grow’ şarkısına yaptıkları sürüm 1967 psikedelyasının iki kolunu bağlar ve ‘President’s Council on Psychedelic Fitness’ önceki albümün çizgi film araçlarını tekrarlamadan grubun hicivli keskinliğini korur.
Öne çıkan parçalar: Sybil Green (Of the In Between) · I Can Move a Mountain · President’s Council on Psychedelic Fitness
Bloos Magoos adıyla yayımlanan 1966 Verve Folkways single’ı ‘The People Had No Faces’ / ‘So I’m Wrong and You Are Right’, grubu Mercury çıkışından önceki hâliyle korur.
Never Goin’ Back to Georgia (1969), Castro’nun tamamen yeni, Latin etkili kadrosunu tanıtır; onu ünlü beşlinin dördüncü albümü yerine ayrı bir bölüm olarak ele alın.
Psychedelic Resurrection (2014), Scala, Castro ve Daking’i yeniden bir araya getirir ve üç üyenin onlarca yıl sonra kataloğa dönmeyi nasıl seçtiğini belgeler.
Blues Magoos erken Amerikan psikedelyasının uzun doğaçlama ya da Batı Yakası’yla sınırlı olmadığını gösterir. En güçlü kayıtları kısa biçimler, tanıdık cover’lar ve kulüpte yetişmiş ritim bölümü kullanırken org tınısı, fuzz ve dizilimin bu biçimlerin duyuluşunu değiştirmesine izin verir.
Kronoloji ayrıca ‘psikedelik’ sözcüğü çevresindeki pazarın hızını açığa çıkarır: üç Mercury albümü iki yıldan kısa sürede geldi; her biri tanıtılan imge ile müzisyenlerin büyüyen yazarlığı arasındaki boşluğu müzakere etti. Belgelenmiş bu değişim, grubun bir terim ya da tür icat ettiğini iddia etmekten daha açıklayıcıdır.
RetroForge Records özgün müzik ve bağımsız editoryal rehberler yayımlar. Bu tarihsel grup rehberinin sanatçı, plak şirketleri veya hak sahipleriyle bağlantısı yoktur. Lisanssız albüm görseli yeniden üretilmemiştir.
