Premiata Forneria Marconi, İtalyan müzisyenlerin Britanya progresif rock söz dağarcığını belirgin biçimde kendilerine ait kıldığı anda Milano'da ortaya çıktı. Genellikle PFM diye kısaltılan grup, konservatuvar düzeyindeki düzenlemeyi gerçek bir rock grubunun fiziksel itkisiyle dengeledi. Akustik gitar, flüt ve keman Mellotron, Moog, elektro gitar saldırısı ve caz etkili topluluk icrasına geçse bile bağlantılar mekanik duyulmadı.
1970'lerin başındaki kayıtları şu türün yerleşmesine katkıda bulundu: İtalyan progresif rock’ının uluslararası alanda yerleşmesine katkıda bulundu. PFM, Genesis veya King Crimson'ı başka dilde yeniden üretmedi. Akdeniz melodisi, akışkan ritim ve hızla değişen enstrüman renkleri müziğe ayrı kimlik verdi. İngilizce uyarlamalar ve Manticore yayımları dinleyiciyi genişletti, fakat grubun hayal gücüne en açık yol özgün İtalyan albümleridir.
Premiata Forneria Marconi, 1972'de sahnede.Photo: Unknown author / Wikimedia Commons · Lisans: Kamu malı. Bu sayfa için WebP'ye dönüştürüldü.
Kuruluş ve tarihçe
PFM Milano grubu I Quelli'den gelişti. Üyeler 1960'larda beat müziği çalıp başka İtalyan sanatçıların kayıtlarında yer aldı. Franco Mussida, Franz Di Cioccio, Flavio Premoli ve Giorgio Piazza merkezdeydi; Mauro Pagani flüt, keman ve vokal ekledi. Yeni adla beşli ‘La carrozza di Hans’ ile 1971 Viareggio Festival of Avant-Garde Music and New Trends'te ortak birincilik aldı. Parça ilk PFM single'ında ‘Impressioni di settembre’ ile yayımlandı.
Storia di un minuto arrived in January 1972 and Per un amico aynı yıl Kasım'da geldi. Greg Lake, 20 Aralık 1972'de Roma PalaEur'da PFM'nin ikinci albümünü sunuşunu görüp grubu Emerson, Lake & Palmer’un Manticore çevresine aldı. Peter Sinfield şu albüm için yapımcılık yaptı ve İngilizce sözler yazdı: Photos of Ghosts, büyük ölçüde şu albümden yapılan uluslararası uyarlamaydı: Per un amicotemel alınarak yapılan uluslararası uyarlamayla ABD Billboard albüm listesine soktu; grup Britanya, Avrupa, Japonya ve ABD'yi dolaştı.
Daha önce Area'da bulunan Patrick Djivas, şu albümden önce Piazza'nın yerini aldı: L’isola di niente. Pagani left after Chocolate Kingssonrasında Pagani ayrıldı; sonraki kadrolar senfonik beste, jazz rock ve daha kısa şarkılar arasında vurguyu değiştirdi. Grup yeniden birleşmeler ve üye değişimleriyle etkinliğini sürdürdü. Mussida 2015'te ayrıldı; Di Cioccio ile Djivas PFM adını devam ettirdi.
Ses ve üslup
PFM'yi tanımlayan beceri geçiştir. Naylon telli gitar veya sesin yönettiği bölüm flüt, keman karşı melodisi ve Mellotron ekleyebilir; ardından ritim bölümü aksak ölçüde hızlanabilir. Premoli'nin klavyeleri orkestral kütle verir, fakat müzik yalnız görkemli olacak kadar aynı yerde nadiren kalır. Di Cioccio'nun davulu ve altındaki bas melodileri en ayrıntılı besteyi bile hareketli tutar.
Vokaller teatral anlatımdan çok melodik, topluluğa uyan cümlelemeyi seçer; Mussida'nın gitarı narin akustik motiften keskin fusion çizgisine gider. Bu birleşim PFM'yi tek eserde pastoral, senfonik ve ritmik olarak saldırgan kılar. En iyi kayıtlar adlandırılmış bölümlerin birleştirildiği süitten çok, dinleyicinin altında sürekli değişen manzara gibi duyulur.
Temel albümler
1972
Per un amico
Numero Uno · Özgün 1972 yayımı
Per un amico, PFM'nin ilk dilini birbirine sıkı bağlı beş eserde inceltir. ‘Appena un po’ pastoral dinginliğe yakın başlayıp Mellotron, flüt ve durmadan hareket eden ritim bölümüyle çerçeveyi genişletir; başlık parçası akustik ayrıntıyla topluluk gücünü olağanüstü yakın dengeler. Mauro Pagani'nin keman ve flütü süs değil, müziğin yönünü gitar riff'i kadar belirgin değiştiren yapısal seslerdir. Kayıt uluslararası Photos of Ghosts'un temeli oldu; ancak özgün İtalyan albümü vokal yazımının doğal ritmini korur ve PFM'nin sıcaklığını, hızını ve orkestral rengini en doğrudan tanıtır.
Öne çıkan parçalar: Appena un po’ · Per un amico · Generale
Storia di un minuto, stüdyo ile sahnenin işleyişini yıllarca öğrenmiş bir grubun güvenli ilk albümüdür. ‘Impressioni di settembre’ geniş vokal melodisini Moog önderliğinde yükselişe dönüştürür; ‘È festa’ grubun ritmik coşkusunu kısa bir enstrümantal koşuya salar. ‘Dove… quando…’ gibi uzun eserler PFM yöntemini gösterir: tema farklı kadroyla döner, sakin bölümler gerçek yapısal ağırlık taşır, virtüözlük gösterişten çok itkiye hizmet eder. Per un amico'dan biraz daha kaba olduğu için yakınlıktan bütün grubun darbesine sıçramaları özellikle canlıdır.
Öne çıkan parçalar: Impressioni di settembre · È festa · Dove... quando...
L’isola di niente, PFM'nin ölçeğini kenarlarını pürüzsüzleştirmeden büyütür. Başlık parçası koro ağırlığıyla açılıp gergin bas, klavye, akustik uzam ve grubun en yoğun topluluk yazımından geçer. Patrick Djivas daha belirgin fusion yönelimli bas getirir; ‘La luna nuova’ karmaşık ölçüleri canlı icra aciliyetiyle iter. ‘Via Lumière’ kaydı daha araştırmacı jazz rock diliyle bitirir. PFM 1972 albümlerinin pastoral dengesini yinelemek yerine karşıtlığı sertleştirip enstrüman diyaloğunu yoğunlaştırdı.
Öne çıkan parçalar: L’isola di niente · La luna nuova · Via Lumière
PFM demonstrated that progresif rockuluslararası büyümesi Britanya gruplarının sabit şablon ihraç etmesi öyküsü değildi. PFM'nin en güçlü işi dış etkileri özümserken İtalyan dilini, melodik karakteri ve enstrüman kişiliğini korudu. İtalya dışındaki birçok dinleyiciye Banco del Mutuo Soccorso, Le Orme ve Area dâhil çok daha geniş bir sahnenin kapısını açtı.
PFM kataloğu dramayı dokular arasındaki harekette bulduğu için bugün de albüm olarak dinlemeyi ödüllendirir. Şiddetli topluluk bölümünden sonra dönen akustik cümle herhangi bir solo kadar önemli olabilir. Modern senfonik ve caz eğilimli prog grupları teknik denetim ile lirik sıcaklık arasındaki bu dengeden esinlenmeyi sürdürür.
RetroForge Records özgün müzik ve bağımsız editoryal rehberler yayımlar. Bu tarihsel grup rehberinin sanatçı, şirket veya hak sahibiyle bağlantısı yoktur. İzinsiz albüm görseli çoğaltılmaz.
