Ray Davies kendi otobiyografisinde kendisini güvenilmez bir karaktere dönüştürüyor
Ray Davies çocukluktan grup kuruluşuna, hit kayıtlara, anlaşmazlıklara ve sonraki düşüncelere uzanan türden kronolojik bir ünlü otobiyografisi yazabilirdi. Bunun yerine, ilk kez 1994'te Britanya'da yayımlanan X-Ray: The Unauthorized Autobiography, hatırlama eylemini kurgunun bir parçasına dönüştürür. Gelecekteki kurumsal Britanya'da genç bir araştırmacıya, hikâyesi yavaş yavaş Ray Davies ile The Kinks'in hayatına açılan, bir zamanların ünlü müzisyeni yaşlı, zor ve güvenilmez "R.D." ile röportaj yapma görevi verilir. Alt başlıktaki şaka ciddi bir iş yapar. "Unauthorized autobiography", bir kişinin kendi geçmişi üzerinde gerçekten tam otorite sahibi olup olamayacağını sorar. En iyi çalışmalarında sürekli karakterler, nostalji, hiciv ve kendini gizleme kullanan bir şarkı yazarı için bu yaklaşım edebî süslemeden çok normal sanatsal yönteminin devamı gibi görünür.
Gelecekteki görüşmeci Ray Davies ile "Ray Davies" arasında mesafe yaratıyor
Kurgusal çerçeve Davies'in aynı anda yazar, konu ve karakter olmasına izin verir. Genç görüşmeci, aslında standart bir anının etrafına konmuş basit bir numara değildir; hafızanın kendisini sorgulanabilir hâle getiren bir mekanizma yaratır. Geleneksel otobiyografi örtük biçimde anlatıcının artık gerçekten ne olduğunu açıklamaya hazır olduğunu söyler. X-Ray ise anlatmayı yapan kişi gözlemi yıllarca hikâyeye dönüştürmüşse ne olduğunu sorup durur. Davies "R.D."nin arkasına saklanabilir, abartabilir, süreci alaya alabilir ve okuru biyografinin nasıl inşa edildiğini fark etmeye zorlayabilir. Bu durum kitabı belgesel kanıt olarak sinir bozucu, edebî müzik anısı olarak ise alışılmadık ölçüde ödüllendirici kılar. Kesin bir tarihin doğrulanması gerektiğinde kullanılacak Kinks kaynağı bu değildir. Ancak onlarca yıllık kamusal mitolojinin ardından öz bilginin ne kadar kaygan hâle geldiğini en dürüstçe açığa çıkaran kitap olabilir.
Muswell Hill bir arka plan değil, hayalî bir coğrafya hâline geliyor
The Kinks 1960'ların büyük grupları arasında coğrafi olarak en Britanyalı olanlardan biridir ve Davies sokaklar, pub'lar, evler, sınıf, banliyö rutinleri ve kaybolan savaş sonrası İngiltere biçimleri hakkında tekrar tekrar yazdı. Bu nedenle Muswell Hill yalnızca biyografik bir yer olmaktan çıkar. "Autumn Almanac", "Dead End Street" ve The Kinks Are the Village Green Preservation Society gibi eserlerin duygusal gücünü aldığı hayalî bölgenin bir parçasıdır. Davies'in İngilizliği nadiren basit bir bayrak sallama kimliğidir. Sıradan hayatları sevgi, hiciv veya sessiz umutsuzluk kaynağına dönüşebilen odalar, alışkanlıklar ve insanlar üzerinden var olur. X-Ray değerlidir, çünkü aynı gözlemci yöntem kendi geçmişine döndüğünde de yaşamaya devam eder. Hayat, şarkılarını minyatür toplumsal dünyalar gibi hissettiren aynı içgüdüyle anlatılır.
"You Really Got Me" bir kapı açıyor, Davies ise hemen başka bir kapıdan geçiyor
The Kinks'in 1964'te "You Really Got Me" ile yaptığı çıkış rock'a tanımlayıcı distorsiyonlu gitar seslerinden birini kazandırdı ve Dave Davies'in gitarı kaydın etkisinin merkezindeydi. "All Day and All of the Night" saldırıyı pekiştirdi, ancak Ray'in şarkı yazımı ham rhythm-and-blues kökenli rock'ın ötesine hızla genişleyerek toplumsal hicve, music hall etkisine, melankolik pop'a, karakter şarkılarına ve yoğun biçimde İngiliz konulara yöneldi. Bu gelişim Kinks'i özetlemeyi alışılmadık ölçüde zorlaştırır. Hard-rock riff'inin kurulmasına yardım eden grup aynı zamanda Village Green'i yaptı; sert doğrudanlığa sahip grup "Waterloo Sunset"i de üretti. X-Ray bu çelişkileri temiz bir kariyer tezine dönüştürmez. Davies bunun yerine onları, sanatsal kimliğin kendisinin istikrarsız kaldığı ve performans, hafıza ile karakterin sürekli üst üste bindiği bir öz portreye katlar.
Ray ve Dave, kardeşlik tarihini kalıcı grup havasına dönüştürüyor
Hiçbir Kinks anlatısı Davies kardeşlerden kaçamaz. Ray başlıca şarkı yazarı ve daha yaşlı yaratıcı otorite hâline gelirken, Dave temel gitar kimliğini, kendi şarkılarını ve gösterişli bir karşı-varlığı sağladı. Rekabetleri yalnızca iki iş arkadaşının birbirinden hoşlanmaması olarak anlaşılamaz; çünkü aile ilişkisi gruptan önce gelir ve her müzikal anlaşmazlıktan sonra yaşamaya devam eder. X-Ray doğal olarak bu tarihi Ray'in psikolojik havası üzerinden sunar ve bu da Nick Hasted'ın You Really Got Me kitabını çok önemli bir tamamlayıcı hâline getirir. Dışarıdan bir biyografi yazarı Ray'in öz inşasını Dave'in hatıraları ve diğer üyelerin tanıklığıyla karşılaştırabilir. Anlaşmazlık editörün ortadan kaldırması gereken bir rahatsızlık değildir. The Kinks'in ne olduğunun bir parçasıdır ve iki kitap uyumsuz perspektifleri görünür kaldığında daha yararlı hâle gelir.
Şöhret tek bir pürüzsüz yükselişten çok engeller üretiyor
The Kinks'in kariyeri, diğer British Invasion devleriyle ilişkilendirilen temiz rotaya tekrar tekrar direnmiştir. Sahne çatışmaları, menajerlik sorunları, turne anlaşmazlıkları, 1960'ların ortasındaki Amerikan performans yasağı, değişen şirket ilişkileri ve sert ticari geri dönüşler olağanüstü bir şarkı yazımı döneminin yanında durur. Sonuç neredeyse Beatles karşıtı hissedilebilir: küresel kurumsal hâkimiyete doğru sürekli yükselen tek bir yol yerine Kinks tekrar tekrar engellerle karşılaşır ve bunların altında veya sonrasında olağanüstü müzik yapar. Otobiyografi bu sistemleri doğal olarak bireyin deneyiminden geçirir; bu da X-Ray'in dışarıdan tarih yazımıyla eşleştirilmesi gerektiğinin başka bir nedenidir. Davies okura engellerin nasıl hissettirdiğini ve bunları daha sonra nasıl anlatıya dönüştürdüğünü söyleyebilir. Hasted çevrelerindeki mekanizmanın daha büyük bölümünü yeniden kurabilir.
1960'ların sonu kataloğu kurgusallaştırılmış otobiyografiyi kaçınılmaz hissettiriyor
Yaklaşık 1966'dan itibaren Davies, "Sunny Afternoon", "Dead End Street", "Waterloo Sunset", Something Else, Village Green ve Arthur gibi olağanüstü bir dizi eser üretti. Şarkılar çoğu zaman nostaljinin aynı anda hem şefkatli hem kuşkucu olduğu, karakterlerin kaçışı hayal ederken rutinlere tutunduğu ve sıradan İngiliz ortamlarının ölçeklerinin çok ötesinde duygusal ağırlık kazandığı bir alanda yaşar. Bu tematik karmaşıklık, X-Ray'in kurgusal çerçevesinin neden işe yaradığını açıklamaya yardımcı olur. Güvenilmez anlatıcılar ve minyatür toplumsal dramlar üzerinden ün kazanmış bir şarkı yazarının birdenbire kendisi hakkında tamamen şeffaf bir anlatı sunması, neredeyse kendi sanatına ihanet olurdu. Kitap öz-mitolojiyi ortadan kaldırılabilecekmiş gibi davranmak yerine görünür hâle getirir.
"Unauthorized" yalnızca bir yayımlama şakası değil, merkezî argümandır
Alt başlık, bir insanın kendi biyografisi üzerinde tartışmasız otoriteye sahip olduğu varsayımına meydan okur. Davies ne hatırladığını bilir, ancak aynı olayların her başka kişi açısından nasıl yaşandığını bilemez; kendi hatıraları bile utanç, mizah, kırgınlık ve kendini koruma süzgecinden geçer. Anlatıcıyı ve görüşme yapısını açıkça kurgusal hâle getirerek bu sorunu öne çıkarır. Sonuç sıradan rock anılarının ötesinde edebî ilgi gördü, çünkü biçimin kendisi biyografi hakkında bir argümana dönüşür. RetroForge açısından bu, sayfanın kitabın türünü doğru biçimde koruması gerektiği anlamına gelir. X-Ray'i yalnızca "Ray Davies otobiyografisi" olarak adlandırmak, onu ayırt edici kılan şeyi tam olarak silerdi.
Özellikle iyi yaptığı şeyler
Biçim açık başarıdır. Gelecekteki görüşmeci aracı hatırlamayı hikâyenin bir parçası yaparken, Davies'in düzyazısı şarkı yazımından tanıdık gözlemci içgüdüyü taşır. Erken Kinks tarihi yalnızca kronoloji değil duygusal atmosfer kazanır ve kitap, müzisyen anısının kariyer sonrası rapor olmak yerine başka bir sanatsal projeye dönüşebileceğini gösterir. Aynı zamanda kaynak eleştirisi açısından güçlü bir vaka çalışmasıdır. Davies öz portresini ne kadar ikna edici kılarsa, edebî gerçeklik, kişisel hafıza ve belgesel tarihin üst üste binen ama aynı olmayan kategoriler olduğunu hatırlamak o kadar önemli hâle gelir.
Sınırlamalar
The Kinks'in kapsamlı ve güvenilir kronolojisini arayan herkes hüsrana uğrayacaktır, çünkü kurgusal çerçeve hafıza ile icat arasındaki sınırı bilinçli biçimde istikrarsızlaştırır. Kitap ayrıca modern ve eksiksiz bir kariyer genel görünümü sunmaktan çok erken dönem onyıllarına yoğunlaşır ve okurlar diğer katılımcıların hikâyeyi farklı anlatacağını bilseler bile Davies'in tekil bakış açısının içinde kalır. Bunların hiçbiri kitabın kimliğini daha güvenli bir şeye dönüştürerek "düzeltilmemelidir". Tam da bunlar You Really Got Me'nin yanında bulunmasının nedenleridir.
Kim okumalı?
Temel kariyer çizgisini zaten bilen Kinks hayranları, deneysel otobiyografiyle ilgilenen okurlar ve Ray Davies'in anlatı sesine hayran olan herkes X-Ray'i alışılmadık ölçüde ödüllendirici bulacaktır. Amaç The Kinks'e kronolojik olarak ne olduğunu belirlemekse Hasted ile başlayın. Amaç Ray Davies'in kendi geçmişini bir Ray Davies şarkısı gibi davranan bir şeye nasıl dönüştürdüğünü anlamaksa, temel kitap budur.
Baskı notu
Birleşik Krallık Viking/Penguin baskısı Eylül 1994'te yayımlandı.
ABD Overlook Press baskısı 1995'te izledi ve yaygın biçimde yaklaşık 420 sayfa olarak kataloglandı.
Perakendeci üstverileri ciltli ve ciltsiz kopyalar arasında belirgin biçimde değişir.
Bir kopya bul
Piyasaya eski kopyalar hâkimdir; bu da AbeBooks'u özellikle yararlı kılar. Bölge/yıl bilgisini açıkça gösterin.