Płyta
W skrócie
- Artysta
- The Incredible String Band
- Wydany
- Marzec 1968
- Album
- Trzeci album studyjny
- Pierwotne utwory
- Dziesięć
- Wytwórnia
- Elektra EUKS-7258
- Producent
- Joe Boyd
Dlaczego to ważne
Psychodelia zbudowana z akustycznej skali, nie rockowej głośności
The Hangman's Beautiful Daughter dowodzi, że psychodeliczna skala nie wymagała elektrycznej sekcji rytmicznej, przesteru wzmacniaczy ani konwencjonalnego zespołu rockowego. Robin Williamson i Mike Heron tworzą orkiestrowy ruch, zmieniając instrumenty, metra, postacie wokalne i części piosenek w niewielkim studiu. Płyta rozwija międzynarodowy słownik instrumentalny The 5000 Spirits, nadając długiej formie nową rolę strukturalną. A Very Cellular Song zajmuje niemal połowę pierwszej strony i przechodzi przez materiał oryginalny, śpiew kanoniczny, bahamski spiritual oraz końcowy refren dewocyjny, nie dzieląc się na osobne utwory.
Williamson pisze siedem kompozycji, a Heron trzy, lecz ich kontrastujące metody działają jako jeden album, nie dwa naprzemienne zestawy. Śpiew i talerzyki palcowe Licorice McKechnie dodają powracającą trzecią ludzką fakturę; Dolly Collins i David Snell pojawiają się w ograniczonych rolach przy instrumentach klawiszowych, organach fletowych i harfie. Piąte miejsce albumu w Wielkiej Brytanii wprowadziło wysoce indywidualną muzykę akustyczną na główną listę LP. Znaczenie płyty tkwi zarówno w formie, jak i barwie: piosenki rozwijają się poprzez skojarzenia i przemiany, lecz staranna aranżacja utrzymuje ich pozorną swobodę w czytelnych ramach.
Londyn, 1967-68
Poszerzona paleta drugiego albumu staje się pełnym językiem
The Incredible String Band zaczynał jako edynburskie trio Williamsona, Herona i Clive’a Palmera, które w 1966 roku nagrało stosunkowo bezpośredni akustyczny debiut. Palmer odszedł, a Williamson wrócił z podróży z nowymi instrumentami i odniesieniami muzycznymi. The 5000 Spirits or the Layers of the Onion ponownie ustanowił nazwę wokół Williamsona i Herona z gośćmi, wśród których byli McKechnie i Danny Thompson. Pod koniec 1967 roku twórczość duetu wyszła poza krótkie struktury folkowych piosenek ku połączonym epizodom i zmiennym rolom instrumentalnym.
Boyd wyprodukował trzeci album w Sound Techniques, gdzie John Wood nagrał i zmiksował sesje. Nakładanie ścieżek pozwoliło Williamsonowi i Heronowi grać na wielu instrumentach bez przekształcania projektu w duży stały zespół. McKechnie uczestniczyła wokalnie i miała stawać się coraz bardziej widoczną członkinią; Rose Simpson pojawia się na grupowym zdjęciu okładkowym, lecz nie otrzymała kredytu muzycznego na tym LP. Elektra wydała The Hangman's Beautiful Daughter w marcu 1968 roku, zaledwie kilka miesięcy przed sesjami do dwupłytowego Wee Tam and the Big Huge, które ponownie rozwinęły to podejście.
Warstwowy mały zespół
Dwaj autorzy-instrumentaliści, Licorice i trzy precyzyjne role gościnne
Siedem partii prowadzących Williamsona rozciąga się od inwokacji w wymyślonym języku po komicznego potwora, medytację żywiołów i kołysankę; nie mieści ich jedna postać wokalna. Lista jego instrumentów działa jak kompozycja: oud lub flet mogą zmienić geografię piosenki, a harfa wodna i perkusja przekształcają odczucie fizycznej przestrzeni słuchacza. Heron pisze mniej utworów, lecz kontroluje największą formę albumu, używając organów, gitary, sitaru i warstwowych głosów, by uczynić Cellular Song ciągłą podróżą. Mercy I Cry City i Swift as the Wind pokazują, że potrafi też kompresować miejską intensywność i ruch żywiołów w krótsze kształty.
Głos McKechnie jest częścią zespołowej faktury, nie występem gościnnej gwiazdy, szczególnie tam, gdzie ważny jest wspólny śpiew. Collins nadaje wybranym fragmentom klawiszową wyrazistość i aranżacyjną klarowność; harfa Snella pozostaje konkretną barwą, nie fundamentem całego albumu. Dyble i Thompson należą wyłącznie do poszerzonego chóru The Minotaur's Song i nie powinni być dopisywani do stałego składu. Boyd i Wood czynią nakładanie ścieżek słyszalnym jako zaprojektowane bogactwo, zachowując bliską, suchą obecność szarpanych strun i ręcznej perkusji.
Akustyczna psychodelia studyjna
Nakładana intymność oudu, sitaru, organów, harfy i wody
Koeeoaddi There otwiera język traktowany jako dźwięk i obraz, przemieszczając się przez szarpane struny i oddech bez objaśniania wymyślonego progu. The Minotaur's Song wykorzystuje fortepian, gitarę i tłumny chór odpowiedzi, by przemienić klasyczny mit w teatr karczemny. Witches Hat zwęża pierwszą stronę do zawieszonej miniatury, zanim A Very Cellular Song otworzy długi łańcuch części. Cellular Song przechodzi od mikroskopijnego namnażania przez wspólne kanony, tekst dewocyjny, puls organów i I Bid You Goodnight; montaż staje się wzrostem, nie przerwaniem.
Mercy I Cry City zaczyna po zmianie strony od zwartej miejskiej prośby Herona. Waltz of the New Moon wykorzystuje dron i ornament wokalny zamiast eleganckiego wzoru balowego. The Water Song czyni misy, oddech i płynne obrazy częścią łagodnie niestabilnej powierzchni akustycznej. Three Is a Green Crown podtrzymuje długi cykl modalny, Swift as the Wind przyspiesza ruch żywiołów, a Nightfall zamyka całość całotonową delikatnością.
Przewodnik po utworach
Dziesięć kompozycji z jednym trzynastominutowym komórkowym centrum
Koeeoaddi There
Williamson zaczyna od ukutego tytułu, który opiera się zwykłej geografii. Głos, flet i instrumenty szarpane tworzą przybycie poprzez nagromadzenie; znaczenie odczuwa się w powracających dźwiękach i obrazach, zanim można je sprowadzić do celu.
The Minotaur's Song
Mityczny więzień śpiewa z komiczną ważnością, a fortepian i gitara wspierają odpowiedź w stylu pieśni biesiadnej. McKechnie, Dyble i Thompson poszerzają chór, zmieniając potwora z labiryntu w hałaśliwego gospodarza własnej sceny music-hallowej.
Witches Hat
Krótka miniatura Williamsona spowalnia album w delikatne zawieszenie. Tytułowy przedmiot staje się punktem spotkania domowej skali i magicznych skojarzeń; oszczędna aranżacja pozostawia więcej niewiadomych niż publiczny występ poprzedniego potwora.
A Very Cellular Song
Trzynastominutowa kompozycja Herona traktuje komórkę jako organizm, chór i metodę strukturalną. Części dzielą się, powracają i łączą; organy, brzmienie przypominające gimbri, ręczna perkusja, zaadaptowane bahamskie I Bid You Goodnight oraz dewocyjna koda zmieniają zapożyczone i oryginalne elementy w jeden ciągły utwór.
Mercy I Cry City
Heron otwiera drugą stronę, zastępując mikroskopijne rozszerzanie skompresowanym miejskim zwrotem. Krótka forma i naglący tytuł czynią miasto istotą zdolną słyszeć, a aranżacja odrzuca sielankowe schronienie oczekiwane od akustycznego folku.
Waltz of the New Moon
Williamson luźno używa określenia walc, wybierając dron, powtarzaną gitarę i ornamentowany głos. Nów oznacza początek poprzez częściową widoczność; piosenka krąży wokół nieobecności, zamiast przedstawiać jasny niebiański obraz.
The Water Song
Do wody podchodzi się jako do dźwięku, ruchu i relacji, nie scenerii. Delikatna perkusja i niezwykłe rezonanse sprawiają, że aranżacja zdaje się przechylać i płynąć, a głosy zachowują intymność tej zabawy żywiołem.
Three Is a Green Crown
Drugi najdłuższy utwór albumu buduje modalny trans wokół liczby trzy, obrazu korony i podtrzymywanej barwy instrumentalnej. Powtórzenie nie jest bezruchem: każdy cykl zmienia akcent, pozwalając symbolicznemu językowi narastać bez rozstrzygnięcia w jednej doktrynie.
Swift as the Wind
Heron odpowiada na poprzedni trans kinetyczną kompresją. Uderzane i szarpane ataki tworzą prędkość wokół głosu, czyniąc szybkość właściwością aranżacji, nie tylko porównaniem w tytule.
Nightfall
Williamson kończy wykonaniem o skali kołysanki, w którym gitara i sitar poruszają się po niezwykłych interwałach. Noc jest stopniowym uspokojeniem po mitach, komórkach i żywiołach albumu, lecz harmonia nie pozwala, by odpoczynek stał się pełnym domknięciem.
Zmienne formy
Przemiana, mit, miejska prośba, relacja żywiołów i noc
Album nie ma ciągłej opowieści, lecz przemiana łączy wymyślone miejsca, mityczne ciała, komórki, miasta, żywioły i zmienne światło. Koeeoaddi There czyni wejście językowym; The Minotaur's Song czyni tożsamość teatralną; Witches Hat nadaje zwykłej skali magię. A Very Cellular Song traktuje podział biologiczny jako model duchowego i muzycznego połączenia. Mercy I Cry City nie pozwala wyobrażonemu światu płyty oderwać się od miejskiej ludzkiej potrzeby.
Księżyc, woda, zielona korona, wiatr i noc tworzą na drugiej stronie sekwencję żywiołów, nie stając się dosłownym cyklem natury. Sam tytuł łączy śmierć i piękno poprzez pokrewieństwo, nie przeciwieństwo, zapraszając do kilku interpretacji zamiast ogłaszać jedną alegorię. Humor i dewocja współistnieją: komiczny mit nie unieważnia duchowej powagi, a sakralne zapożyczenie nie zabrania cielesnej zabawy. Końcowy zmierzch zbiera ruch w ciszę, pozostawiając przemiany albumu dostępne dla kolejnego cyklu.
Elektra 7258
Duet z przodu, bożonarodzeniowe zgromadzenie z tyłu
Pierwotny brytyjski numer katalogowy wydania stereo to Elektra EUKS-7258. Przód przedstawia Williamsona i Herona, a zgromadzenie na odwrocie sfotografowano w Boże Narodzenie 1967 roku z McKechnie, Simpson, przyjaciółmi, dziećmi i psem Williamsona. Iain Skinner odpowiada za fotografię, a Osiris Visions za pierwotny projekt okładki.
Cztery utwory zajmują pierwszą stronę, ponieważ Cellular Song trwa niemal trzynaście minut; sześć krótszych kompozycji wypełnia drugą. Wczesnym tłoczeniom towarzyszyła wkładka z tekstami i kredytami, ważna dla płyty, której wymyślone słowa i niezwykłe instrumenty opierają się pobieżnej transkrypcji. Wizualnej wspólnoty na okładce nie należy mylić z dokładnym składem wykonawców zapisanym w rowkach.
Album w pierwszej piątce
Marzec 1968: miejsce piąte w Wielkiej Brytanii i 161. w Ameryce
Elektra wydała The Hangman's Beautiful Daughter w marcu 1968 roku. Album wszedł na brytyjską listę w kwietniu, dotarł do miejsca piątego i pozostał na niej przez dwadzieścia jeden tygodni. W Stanach Zjednoczonych osiągnął miejsce 161, zachowując tam podziemną skalę zespołu mimo większego zasięgu w Wielkiej Brytanii.
Album otrzymał także nominację do Grammy w kategorii folkowej. Wsparcie radiowe, w tym zaangażowanie Johna Peela, pomogło muzyce bez oczywistego popowego singla dotrzeć do szerokiej publiczności LP. Recenzje retrospektywne regularnie wskazują ją jako centralne osiągnięcie grupy, choć nieliniowe formy i sposób śpiewania celowo opierają się biernemu słuchaniu.
Trzecia płyta
Folkowa płyta, która nadała nadmiarowi rękodzielniczy charakter
Płyta stała się punktem odniesienia dla folku psychodelicznego, ponieważ poszerzyła folkowe instrumentarium bez traktowania niebrytyjskich brzmień jako zwykłej dekoracji. Jej wpływ na późniejszych muzyków często przedstawia się poprzez publiczny zachwyt Roberta Planta, lecz znaczenie albumu wykracza poza jednego sławnego słuchacza. A Very Cellular Song ustanowił model długiej formy oparty na połączonych epizodach, kanonach i przemianach, nie rockowym solo. The Minotaur's Song pokazał, jak mitologia może stać się komicznym teatrem pierwszoosobowym zamiast uroczystego materiału antykwarycznego.
Druga strona pokazuje, że rozbudowana forma i miniatura mogą dzielić jedną ekologiczną sekwencję. Produkcja zachowuje intymność mimo mnożenia wykonawców — równowagę, do której później wielokrotnie dążyli artyści nagrywający w domu i tworzący freak folk. Międzynarodowe odniesienia wymagają historycznie uważnego słuchania; synteza jest częścią dzieła, lecz żadna zapożyczona skala ani instrument nie reprezentuje całej kultury. Trwałym osiągnięciem pozostaje zdyscyplinowany zachwyt: bogactwo jest czytelne, ponieważ każda zmiana pełni funkcję kompozycyjną.
Pierwotny program
Zachowaj podział stron na cztery i sześć utworów oraz Cellular Song jako jeden utwór
Pierwotny album zawiera dziesięć utworów. A Very Cellular Song jest jednym ciągłym utworem i zamyka pierwszą stronę. Nightfall jest pierwotnym zakończeniem.
Williamson napisał siedem piosenek, a Heron trzy. Rose Simpson pojawia się na zdjęciu okładkowym, lecz nie figuruje jako wykonawczyni. Dyble i Thompson śpiewają wyłącznie w The Minotaur's Song. Późniejsze remastery nie dodają aneksu do pierwotnego LP.
Ścieżka odsłuchu
Wejdź przez wymyślony język i wyjdź o zmierzchu
- Wejdź przez próg wymyślonego języka Williamsona.
- Pozwól chórowi Minotaura uczynić mit społecznym i komicznym.
- Potraktuj Witches Hat jako małe drzwi do Cellular Song.
- Nie przerywaj trzynastominutowego zakończenia pierwszej strony.
- Zacznij ponownie od skondensowanej prośby miasta.
- Podążaj za księżycem, wodą i zieloną koroną w ich odmiennym tempie.
- Pozwól wiatrowi ponieść program ku nierozstrzygniętej nocy.
Ścieżka badawcza
Źródła i dalsza lektura
- Oficjalna historia albumu i kontekst katalogowy — Rhino / Elektra
- Oficjalny dziesięcioutworowy program cyfrowy — Apple Music / Elektra
- Pierwotny podział stron, autorzy, skład i produkcja — Mainly Norfolk
- Kredyty utworów i analiza retrospektywna — AllMusic
- Pierwotne wydanie i relacje między utworami — MusicBrainz
- Oficjalna historia na brytyjskiej liście — Official Charts Company
- Historia na amerykańskiej liście albumów — Billboard