İçeriğe geç

Klasik Albüm Rehberi

Volume Two

Soft Machine · 1969 · Progresif Rock / Caz Rock

Hugh Hopper'ın fuzz bası çevresinde yeniden kurulan Soft Machine; şarkıları, şakaları, üflemelileri, ritmik bilmeceleri ve yüz boyunca süren iki büyük tasarımı, psikedelik poptan caz rock'a kesin biçimde yönelen otuz üç dakikaya sıkıştırır.

1969'da yayımlandıŞubat–Mart'ta kaydedildiİki kesintisiz süit
Bu albümü Amazon'da görüntüle →

Satış ortaklığı notu: Bu sayfadaki Amazon bağlantıları, size ek maliyet getirmeden RetroForge Records'a küçük bir komisyon kazandırabilir.

Kayıt

Bir bakışta

Sanatçı
Soft Machine
Yayım
1969
Kayıt yeri
Olympic Studios, Londra
Çekirdek üçlü
Wyatt, Ratledge ve Hugh Hopper
Konuk
Saksafonlarda Brian Hopper
Prodüktör
Soft Machine

Neden önemli

Sözleşmeye dayalı bir yeniden başlangıç yeni bir müzik diline dönüşüyor

Volume Two, Soft Machine'in alışılmadık bir psikedelik pop üçlüsü gibi duyulmayı bırakıp henüz istikrarlı adı olmayan bir kategori icat etmeye başladığı andır. Mizah, kısa şarkılar ve Robert Wyatt vokalleri kalır; ancak Hugh Hopper'ın gelişi ağırlık merkezini değiştirir. Mike Ratledge'ın yazımı karmaşıklaşırken onun bası riff, drone, distorsiyon ve yapısal yapıştırıcı işlevi görebilir.

Albümün on yedi başlığı yalıtılmış on yedi şarkı değildir. Birinci yüz Rivmic Melodies, ikinci yüz Esther's Nose Job olarak sunulur. Kısa duyurular, alfabeler ve minyatür köprüler çevrelerindeki uzun parçaların anlamını değiştirir. Kesintisiz icra besteye dönüşür: hücreler arasındaki birleşme herhangi bir ezgi kadar önemlidir.

Grubun yakında geride bırakacağı dengeyi de korur. Wyatt davulculuğunun yanı sıra hâlâ söz yazarı, şarkıcı ve komik sestir; Brian Hopper'ın üflemelileri daha güçlü bir caz yönünü duyurur; Ratledge'ın orgu ile piyanosu giderek zorlu biçimleri düzenler. Third bu yönü dört uzun yüze genişletir; Volume Two ise geçişi insani hızda duyulur kılar.

Aralık 1968–1969 ilkbaharı

Üçlü Kevin Ayers olmadan yeniden kuruluyor

Soft Machine 1968'deki ikinci Amerika turnesinden sonra fiilen dağılmıştı. Kevin Ayers ayrıldı, Wyatt bir süre Amerika Birleşik Devletleri'nde kaldı, Ratledge Britanya'ya döndü. Probe'a kalan bir yükümlülük Wyatt ile Ratledge'ı Aralık'ta, eski turne menajeri ve Wilde Flowers müzisyeni Hugh Hopper'ın bas görevini almasıyla yeniden bir araya getirdi.

Üçlü Şubat ve Mart 1969'da Londra'daki Olympic Studios'da kayıt yaptı. Mühendis George Chkiantz'dı ve prodüktörlüğü grup üstlendi. Hugh'nun kardeşi Brian soprano ve tenor saksofon ekleyerek başlıca güçlendirilmiş renkleri org ile fuzz bas olan gitarsız grubu genişletti.

Bu yeniden kuruluş basçısı değiştirilmiş ilk kadro değildi. Ayers'ın özlü, rehavetli şarkıları Hopper'ın yinelenen malzemelerine ve Ratledge'ın uzun yapılarına yol verdi. Albüm eski yükümlülükleri yerine getirirken Third'ü yapacak üflemelilerle genişleyen gruba giden yolu açtı.

Yeni üçlü ve bir konuk

Fuzz bas, keskin org ve hâlâ şarkı söyleyen bir davulcu

Robert WyattDavul ve vokal
Mike RatledgeLowrey ve Hammond orglar, piyano, klavsen ve flüt
Hugh HopperBas, akustik gitar ve alto saksafon
Brian HopperKonuk soprano ve tenor saksafonlar
George ChkiantzSes mühendisi
Soft MachineProdüktör

Wyatt'ın ikili rolü verimli sürtünme yaratır. Davulu ölçüleri ve geçişleri fiziksel aciliyetle iterken sesi en soyut yapıları özel tiyatro gibi hissettirir. Sözlü girişler, kesik heceler, kırılgan melodi ve absürt karakter aynı icracıdan doğar; geleneksel baş vokalist rolüne yerleşmez.

Ratledge albümün en büyük biçimsel tasarımını sağlar. Piyano temaları netleştirir, org distorsiyonlu baş çalgıya dönüşür ve anlık flüt görünümleri üflemelilerin çevresindeki havayı değiştirir. Esther's Nose Job, yazılı hücrelerinin kıta-nakarat merkezine dayanmadan uzun diziyi nasıl taşıyabildiğini gösterir.

Hugh Hopper yeniden kurulan gruba zeminini ve dokusunu verir. Bas çoğu kez yoğun işlenir ve pes notaları başka bir klavye sesi gibi davranır. Dedicated to You but You Weren't Listening'deki akustik gitarı farklı bir şarkı yazarını açığa çıkarırken Hopper kardeşler üçlünün kişi sayısının düşündürdüğünden çok daha geniş üflemeli birleşimleri yaratır.

Ses ve kurgu

Parlatmadan çok çarpışmayla kurulan kesintisiz biçim

Rivmic Melodies icat edilmiş kurumun radyo programı gibi davranır. Duyurular ve alfabeler düzensiz ritim, modal tekrar, şarkı ve bilinçli anlamsızlık arasında ilerleyen parçaları çerçeveler. Yüz kesintisiz kalır; ancak süreklilik pürüzsüzlük demek değildir: her kesik kuralları değiştirir.

Hibou, Anemone and Bear ilk büyük enstrümantal alandır. Ratledge'ın klavye figürleri, Hopper'ın bası ve Wyatt'ın huzursuz zamanı arka plan değil ağ yaratır. Üflemeliler icrayı standart üflemeli merkezli caza çevirmeden çizgisel renk ekler.

Dada Was Here ile Have You Ever Bean Green? sözleri müzikte tutar; ancak dil ses, kelime oyunu ve toplumsal hareket olarak ele alınır. Wyatt küçücük ifadeyi samimi ya da gülünç yapabilir. Vokal kırılganlığı albümün karmaşıklığının akademik gösteriye dönüşmesini önler.

Esther's Nose Job mimari olarak daha yoğundur. Temalar gelir, kesilir ve değişmiş çevrede döner. İtfaiye zilleri, keskin topluluk yazımı, saksofon patlamaları ve klavye baskısı süiti kentsel ve mekanik hissettirirken kısa Dedicated to You pasajı bir anlığına akustik alan açar.

Kayıt lüksten çok mevcudiyeti yeğler. Fuzz bas ile org aynı frekans bölgesini kalabalıklaştırabilir, ziller parlar, üflemeliler sert açılardan girer ve kurgular algılanır kalır. Bu sürtünmeler tasarım kusuru değildir; iki albüm yüzünün birleştirildiği duyulur malzemedir.

Parça rehberi

Daha büyük iki organizma içinde adlandırılmış on yedi hücre

01

Pataphysical Introduction, Part I

Wyatt hayalî resmî orkestra adına dinleyiciyi karşılar ve rock yıldızı töreninin yerine kurumsal parodiyi koyar. Patafiziğe gönderme, icat edilmiş çözümler ile absürt kuralları albümün çalışma yönteminin parçası yapar.

Minyatür bağımsız şarkı değil eşiktir. Sahte resmiyeti dinleyiciye başlıkların, seslerin ve geçişlerin yapısal çalgılar olacağını söyler.

02

A Concise British Alphabet, Part I

Alfabe nefessiz on saniyelik olaya indirgenir. Dili düzenlemek için tasarlanmış sistem icra, ritim ve şakaya dönüşür.

Aşırı kısalığı izleyen uzun parçanın girişini keskinleştirir. Soft Machine ölçeğin kendisini komik yapar.

03

Hibou, Anemone and Bear

İlişkisiz üç isim, kimliği betimlemeden çok nabız ve etkileşimden gelen kapsamlı enstrümantale başlık sağlar. Tuhaf ad müziği açıklamayı reddeder.

Klavyeler, bas, davul, flüt ve saksofon asimetrik kalıplarda şiddetli yoğunlukla çalışır. Bu üçlünün dönüşebileceği caz rock topluluğunun en açık erken ifadesidir.

04

A Concise British Alphabet, Part II

Alfabe bu kez filmdeki kesik gibi işlev görerek döner. Tekrar özgün şakayı süit içindeki işarete dönüştürür.

Çevredeki müzik yoğunlaştığı için aynı küçük fikir girişten çok bilinçli kesinti gibi hissedilir.

05

Hulloder

Distorsiyonlu selamlama özlü bir vokal karakterine dönüşür. Sözcükler aksan, hız ve stüdyo işlemiyle bükülmüş gelir; merhaba demek garip bir makineyi akort etmek gibi duyulur.

Ritim şakayı sunmak için durmaz. Ses ile çalgılar onu doğrudan sonraki hücreye taşır.

06

Dada Was Here

Hopper ile Wyatt çok dilli parçalar ve oyunlu duyuruyla avangart tarihini gündelik konuşmaya dönüştürür. Dada betimlenmez; yan yana getirme yoluyla gerçekleştirilir.

Yinelenen temel Wyatt'ın ifadelerini şarkı ile okuma arasında asılı tutar. Görünür hafiflik zamanlamanın dikkatli denetimini gizler.

07

Thank You Pierrot Lunaire

Başlık modernist bir figüre selam verirken müzik şükran için zar zor zaman sunar. Yüksek kültür aynı harekette hem tanınır hem nazikçe delinir.

Yerleşimi Rivmic Melodies'in göndermelerde derse dönüşmeden ilerlemesini sağlar. Minyatür melodik yüzlü noktalama işaretidir.

08

Have You Ever Bean Green?

Kelime oyunlu soru grubun Jimi Hendrix Experience ile Amerikan bağlantısını hatırlarken deneyimi renk, yiyecek ve aidiyete dönüştürür. Wyatt'ın sunumu sevgi ile absürtlüğü ayrılmaz yapar.

Şarkı özlü ama duygusal olarak sıcaktır. Sistemler ve sanat hakkındaki birkaç şakadan sonra bir anlığına belirli uzaktaki dostlara gönderilen mesaj gibi duyulur.

09

Pataphysical Introduction, Part II

Resmî ses dinleyicinin az önce duyduğunu yeniden çerçevelemek için döner. Tekrar icat edilmiş kurumu tuhaf biçimde ısrarcı gösterir.

Out of Tunes öncesindeki son sözlü işaret olarak yüzü, kuruyormuş gibi yaptığı düzeni kaybetmeye hazırlar.

10

Out of Tunes

Başlık müzikal hatayı hedef gibi ele alır. Önceki motifler ve topluluk alışkanlıkları, ezginin dışında olmak başka bir düzenleme biçimine dönüşene dek gevşer.

Flüt, üflemeliler ve ritim bölümü çerçeveyi çekiştirir ve Rivmic Melodies'i geleneksel çözülme yerine hareketle kapatır.

11

As Long as He Lies Perfectly Still

Ayers sevgi dolu, takılan gözlemle betimlenir. Önceki Soft Machine malzemesine müzikal ve sözlü göndermeler, yokluğu yeni kadronun gizlemek yerine oynayabildiği bir şeye dönüştürür.

Şarkı Esther's Nose Job daha parçalı hâle gelmeden önce ikinci yüzü tanınır melodiyle açar. Hem veda hem bestesel kapıdır.

12

Dedicated to You but You Weren't Listening

Hopper'ın başlığı ithafı başarısız iletişime dönüştürür. Wyatt, Hopper'ın alışılmadık akustik gitar biçimleri üzerinde şarkı söyler ve kaydın başka yerlerinde nadiren duyulan hassas yüzeyi açığa çıkarır.

Özel oluşu büyük süit içinde önemlidir. Kısa insani hitap topluluk yeniden hızlanmadan önce makineyi keser.

13

Fire Engine Passing with Bells Clanging

Ratledge kentsel olayı sıkıştırılmış harekete dönüştürür. Başlık neredeyse aceleci çizgi ve parlak çarpışmaların nasıl duyulacağına dair talimattır.

Klavye ile perküsyon gerçek sireni taklit etmeden alarm yaratır. Parça süitin en sıkı bağlantılı enstrümantal koşusunu başlatır.

14

Pig

Kaba tek sözcüklü başlık yoğun, kısa biçimli topluluk savına eşlik eder. Wyatt'ın sözleri ile Ratledge'ın bestesi anlatıdan çok atak yoluyla karakteri yeğler.

Üflemeliler üçlüyü kalınlaştırır, davul değişimleri keskin tutar. Her hareket baskı altında geldiği için bölüm süresinden büyük hissedilir.

15

Orange Skin Food

Gerçeküstü başlık renk, doku ve iştahı sahnede çözmeden birleştirir. Enstrümantal tekrar ifadeye hayalî fiziksel ortam verir.

Hopper kardeşlerin saksofonları Ratledge'ın temasının çevresine kaba paralel çizgiler ekler. Fuzz bas üflemeli yazımının elektrikli gövdeden kopmasını önler.

16

A Door Opens and Closes

Başlık bir geçişi adlandırır, bölüm de süitin içinde tam bu işlevi gerçekleştirir. Müzikal alan belirir, biçim değiştirir ve kendi başına bir odaya dönüşmeden kaybolur.

Soft Machine birleşmeyi gizlemek yerine ona etiket verir. Mimari dinleme dramının parçasına dönüşür.

17

10:30 Returns to the Bedroom

Final, çoğu kez kurumsal ya da kamusal duyulmuş müziğe zaman ve özel konum getirir. Return, uzun sapmanın sıradan başlangıç noktasına döndüğünü düşündürür.

Temalar ritim, org ve üflemelilerin yönettiği güçlü kapanışta toplanır. Süit son vokalli açıklamayla değil birikmiş tanımayla çözülür.

Anlatısal bir konsept değil

Dil oyunları, bellek ve müzikal öz tanımlama

Volume Two'nun yüz boyunca süren iki adlandırılmış yapısı vardır; fakat kesintisiz anlatısı yoktur. Rivmic Melodies icat edilmiş akademiden yayın dizisi gibi davranır; Esther's Nose Job ise başlıkları tek olay örgüsü olmadan karakter, nesne ve geçişleri düşündüren müzikal süittir.

Dil tekrar tekrar ölçülür, hasar görür ve yeniden kurulur. Alfabe perküsyona dönüşür, selamlamalar garipleşir, ithaflar dinleyicisini kaçırır ve yüksek sanat göndermeleri şakaya çöker. Wyatt ile Hopper İngilizceyi bant gibi kurgulanabilen malzeme sayar.

Albüm grup kimliğini de inceler. Ayers ayrıldıktan sonra ona seslenilir, Hopper kardeşler aile bağlantısı getirir ve resmî hayalî orkestra çok gerçek bir üçlü adına konuşur. Soft Machine kendini manifesto ile değil bağdaşmaz malzemeleri birlikte çalıştırarak tanımlar.

Mekanik anatomi

İnsan makinesi bir beden kazanıyor

Uluslararası kapak mekanik, mineral ve organik görünen parçalardan birleştirilmiş insan figürü sunar. İlk albümün döner dişli sistemi fiziksel müdahaleye çağırırken Volume Two makineye belirsiz bir beden verir.

Bu melez müziğin uygun görsel karşılığıdır. Ses, üflemeliler, elektrikli distorsiyon ve disiplinli nota yazımı ne bütünüyle yumuşak ne bütünüyle mekaniktir. Figür yapılmış görünür; ancak insan yüzü mekanizmanın kişiliksizleşmesini önler.

İki albüm yüzü en önemli paketleme bilgisini sağlar. Sonraki dijital indeksleme eseri on yedi kullanışlı seçkiye böler; ancak özgün tasarım dinleyiciden kesintisiz iki yayı deneyimlemesini ister.

1969 yayımı

Aslında ikinci albüm olan bir Britanya çıkışı

Volume Two 1969'da çıktı ve grubun kendi ülkesinde yayımlanan ilk Soft Machine albümüydü. İlk albüm başlangıçta Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ve Fransa'da dolaşmıştı; bu da Volume One'ı yerel albüm olarak almamış Britanyalı dinleyiciler için numaralı başlığı alışılmadık ölçüde gerçek kıldı.

Dönem ve sonraki eleştiriler bu kaydın daha büyük bütünleşmesini tutarlı biçimde belirledi. Kısalığı, mizahı ve vokalleri onu ilerideki büyük ölçüde enstrümantal çalışmadan ayırır; fakat Esther's Nose Job'ın inceliği gidiş yönünü tartışmasız yaptı.

Albüm kalıcı olmak için geleneksel hite ihtiyaç duymadı. Kesintisiz sunumu küçük şarkıları ve deneysel parçaları eksiksiz programa dönüştürerek sonraki dinleyicilere Canterbury sahnesine özlü giriş noktası verdi.

Third'e doğru

Yeraltı şarkısı ile elektrikli caz arasındaki menteşe

Volume Two, Soft Machine kataloğunun temel menteşesidir. İlk albümün psikedelik şarkıları duyulur kalırken Hopper'ın bas dili, Ratledge'ın uzun biçimi ve eklenen üflemeliler doğrudan Third'e gider.

Etkisi yalnız armonik ya da teknik değildir. Öz alay, savunmasız vokal ve zorlu enstrümantal yazımın birleşimi, rock görkemini benimsemeden virtüöz olabilen sonraki Canterbury gruplarına model sundu.

Mart 1969 Paradiso icrası albümün ne kadar doğal biçimde tek kesintisiz canlı sete dönüşebildiğini gösterir. Wyatt'ın vokalleri zorlu davullarla birleştirmesi güçleştikçe müziğin enstrümantal geleceği bu şarkıları icra etme eyleminin içinde şimdiden belirdi.

Hangi baskı?

Yüz kesintilerine ve iç birleşimlere saygı gösterin

Özgün iki yüzlü programRivmic Melodies ve Esther's Nose Job olarak gruplanmış on yedi başlık; tercih edilen ilk karşılaşma.
1989 Big Beat eşleştirmesiVolume Two'nun The Soft Machine ile tek CD'de birleştirilmesi; iki erken stüdyo albümünü birlikte korur.
Live at the ParadisoResmî yayımlanan Mart 1969 konseri Volume Two malzemesini yoğun, kesintisiz üçlü icrası olarak sunar.

On yedi indeks noktasının tamamını koruyan baskı seçin; ancak karıştırmayı kullanmayın. İndeks kesintisiz iki yüz içindeki haritadır, her minyatürün yalıtılmak için tasarlandığının kanıtı değildir.

Big Beat iki albümlük baskısı tarihsel olarak yararlıdır; çünkü kadro ile öncelikler orta noktasında hemen değişir. Ayers'ın melodik bası ve şarkılarının yerini Hopper'ın fuzz'ına, tekrarına ve daha ayrıntılı Ratledge biçimlerine bırakışını dinleyin.

Stüdyo albümünü öğrendikten sonra Paradiso icrasını dinleyin. Wyatt'ın davul partilerini icra ederken şarkı söyleme güçlüğü dengeyi enstrümantal güce kaydırır ve Third'ün bu malzemeden nasıl büyüyebildiğini gösterir.

Bir dinleme yolu

Önce şakaları duyun, sonra mimarinin haritasını çıkarın

  1. İlk dinleme: Her özgün albüm yüzünü kesintisiz çalın ve başlıkları incelemeden önce birleşmeleri kaydedin.
  2. İkinci dinleme: Kısa bölümlerin altında riff, drone, distorsiyon ve köprü olarak Hugh Hopper'ın basını izleyin.
  3. Üçüncü dinleme: Wyatt'ın sahte resmî sesini Dedicated to You'daki özel vokalle karşılaştırın.
  4. Ardından devam edin: Yüz boyunca süren biçimin albümün belirleyici ölçeğine ve üflemelilerin kalıcı hâle gelişine tanık olmak için Third'e geçin.

Araştırma izi

Kaynaklar ve ek okuma

Keşfetmeye devam et

RetroForge bilgi grafiğinde ilerleyin

Bu konunun geniş müzikal bağlamını açan insanlara, kayıtlara, olaylara ve fikirlere uzanan seçilmiş yollar.

Sanatçılar

  • The Jimi Hendrix Experience

Türler ve sahneler