Genel Bakış
Yes, progresif rock'ı hiyerarşik değil, birbirine kenetlenen parçalardan kurdu. Jon Anderson'ın tiz ana sesi ve katmanlı armoniler Chris Squire'ın öne çıkarılmış basının üzerinde uzun melodiler taşıyabilirken gitar ile klavyeler eşlik, kontrpuan ve solo rollerini değiş tokuş etti. En çok bilinen 1971–72 kadrosu — Anderson, Squire, Steve Howe, Rick Wakeman ve Bill Bruford — yalnızca iki stüdyo albümü boyunca var oldu; ancak topluluk yöntemi onlarca yıllık kadro değişikliklerinden sağ çıktı.
Kuruluş ve Tarih
Jon Anderson ile Chris Squire 1968'de Londra'daki La Chasse kulübünde tanıştı ve gitarist Peter Banks, klavyeci Tony Kaye ile davulcu Bill Bruford'la Yes'i kurdu. Bu kadro Yes (1969) ile Time and a Word (1970) albümlerini kaydetti. Steve Howe şu albümden önce Banks'in yerini aldı: The Yes Album (1971); ardından Rick Wakeman Fragile albümünde Kaye'in yerini aldı. Anderson–Squire–Howe–Wakeman–Bruford kadrosu Fragile ve Close to the Edge albümlerini kaydetti; ardından Bruford King Crimson grubuna katıldı ve davul koltuğunu Alan White devraldı.
Wakeman şu albümün ardından ayrıldı: Tales from Topographic Oceans; Patrick Moraz şu albümde klavye çaldı: Relayer, Wakeman ise Going for the One albümü için geri döndü. Anderson ile Wakeman şu albümde yoktu: Drama (1980); yerlerine Trevor Horn ile Geoff Downes geçti. Yes 1981'de dağıldı, 1983'te Anderson, Squire, White, Kaye ve gitarist Trevor Rabin ile geri döndü ve yeni bir ticari dinleyici kitlesine şu albümle ulaştı: 90125. Sonraki on yıllar paralel kadroları, başka buluşmaları ve birçok üye değişikliğini içerdi. Squire 2015'te, White ise 2022'de öldü. Güncel grup Howe, Downes, Jon Davison, Billy Sherwood ve Jay Schellen'dan oluşuyor.
Ses ve Tarz
Yes, müzikal işlevi sürekli yeniden dağıtarak düzenleme yapar. Squire'ın pena kullanılan Rickenbacker bası çoğu zaman yalnızca kök notayı güçlendirmek yerine karşı melodi söyler; Bruford'ın keskin biçimde belirgin vurguları ya da White'ın daha geniş itişi aynı topluluğu aşağıdan yeniden düzenleyebilir. Howe elektro, akustik ve steel gitarlar arasında dolaşırken klavye koltuğu renk paletini tekrar tekrar değiştirmiştir: Kaye'in Hammond odağı; Wakeman'ın piyanosu, orgu, Mellotron ve synthesizer'ları; Moraz'ın daha yoğun elektrikli klavye dili ile Downes'ın modern klavye katmanları grubun birbirinin yerine geçebilen sürümlerini üretmez.
Sesler de aynı ölçüde yapısaldır. Anderson'ın ana vokali Squire ile Howe'ın üst üste yığılmış armonilerinin içinde durur; şarkı sözleri doğrusal anlatıdan çok ses, imge ve çağrışımla işler. Uzun eserler dönüşmüş temalara geri dönerek büyür: “Close to the Edge” açılıştaki ortam geri gelmeden önce belirgin biçimde ayrışan bölümlerden geçer; “The Gates of Delirium” ise bir plak yüzünün çoğunu hazırlıktan çatışmaya ve sakin “Soon” kodasına ilerleyerek geçirir. Dolayısıyla Yes'teki karmaşıklık yalnızca çok sayıda nota değildir; zaman içinde karşıtlığı yönetmektir.
Temel Albümler
Close to the Edge
1972Anderson–Squire–Howe–Wakeman–Bruford kadrosunun son stüdyo albümü yalnızca üç beste içerir. Başlık eseri ilk yüzü doldurur ve çevresel sesten, yoğun katmanlı bir açılıştan vokalli, org öncülüğündeki ve yinelenen topluluk bölümlerine geçer. İkinci yüz, “And You and I”ın çok bölümlü akustikten senfoniğe yükselişini kısa ve riff odaklı “Siberian Khatru” ile eşleştirir. Bruford kaydın ardından ayrıldı; böylece albüm hem bir doruk hem de bu özel ritmik tasarımın sonu oldu.
Öne çıkan parçalar: Close to the Edge: I. The Solid Time of Change / II. Total Mass Retain / III. I Get Up I Get Down / IV. Seasons of Man · And You and I: I. Cord of Life / II. Eclipse / III. The Preacher the Teacher / IV. Apocalypse · Siberian Khatru
Albüm rehberini aç → Amazon'da görüntüle →Fragile
1971Rick Wakeman'ın ilk Yes albümü, grubun birlikte çaldığı dört eseri beş kısa bireysel gösteriyle dönüşümlü sunar. “Roundabout” kadroyu akustik armonikler, Squire'ın bas kalıbı, Hammond org ve üst üste vokallerle tanıtır; “South Side of the Sky” sert bir topluluk bölümünü daha sakin piyano merkeziyle karşı karşıya getirir; “Heart of the Sunrise” ölçek ve yoğunluğu tekrar tekrar değiştirir. Solo eserler dışarıda bırakılmış kayıtlar değildir: her müzisyenin söz dağarcığını açığa çıkarır ve bütün grubun dönüşünü daha anlaşılır kılar.
Öne çıkan parçalar: Roundabout · South Side of the Sky · Heart of the Sunrise
Albüm rehberini aç → Amazon'da görüntüle →Relayer
1974Patrick Moraz, bu beş kişilik kadronun tek stüdyo albümünde Wakeman'ın yerini alır. “The Gates of Delirium” ilk yüzü kaplar; söylenen açıklamadan uzun, perküsif bir savaş bölümüne yükselir ve sakin “Soon” kısmında çözülür. “Sound Chaser” hızlı topluluk alışverişlerini, Moraz'ın klavyelerini ve Howe'ın gitarını daha değişken bir biçime sıkıştırır; “To Be Over” daha geniş bir melodik yayla kapatır. Alan White artık Bruford'ın rolünü yeniden üretmek yerine yazımın bütünüyle içindedir.
Öne çıkan parçalar: The Gates of Delirium · Sound Chaser · To Be Over
Albüm rehberini aç → Amazon'da görüntüle →Satış ortaklığı notu: Bu sayfadaki Amazon bağlantıları, size ek maliyet getirmeden RetroForge Records'a küçük bir komisyon kazandırabilir.
Derin Kesitler
Going for the One
1977Wakeman, Alan White'ın davul çaldığı ve İsviçre'de kaydedilen beş şarkılık bir albüme döner. Başlık parçası kısa ve gitar öncülüğündedir; “Turn of the Century” dikkatle sahnelenmiş bir anlatı olarak açılır; “Awaken” ise Vevey'deki St Martin'de kaydedilen kilise orguyla kapanış yüzüne yayılır. Sıralama kısa biçimleri grubun 1970'lerin sonlarındaki başlıca uzun eserlerinden biriyle birleştirir.
Albüm rehberini aç → Amazon'da görüntüle →Bu çift albümün dört yüzünü dört beste doldurur. Anderson ile Howe yapıyı Paramahansa Yogananda'nın Autobiography of a Yogi adlı eserindeki bir pasajdan geliştirdi; ardından bütün grup “The Revealing Science of God,” “The Remembering,” “The Ancient” ve “Ritual”ı biçimlendirdi. Ölçeği ve tekrarları onu zorlayıcı kılarken sakin bölümleri şu albümden farklı bir alan kullanımını gösterir: Close to the Edge. Wakeman sonraki turnenin ardından ayrıldı.
Albüm rehberini aç → Amazon'da görüntüle →Drama
1980Trevor Horn ile Geoff Downes, Anderson ve Wakeman ayrıldıktan sonra Howe, Squire ve White'a katıldı. Sonuç yalnızca “Buggles'lı Yes” değildir: “Machine Messiah” ile “Does It Really Happen?” yerleşmiş ritim bölümünü ve Howe'ın gitarını daha ağır, daha köşeli bir ortamda kullanırken “Into the Lens” ile “Tempus Fugit”, Horn ve Downes'ın yeni yazım ve prodüksiyon içgüdüleri kattığını gösterir. Bu kadro Yes 1981'de dağılmadan önce bir stüdyo albümü yaptı.
Albüm rehberini aç → Amazon'da görüntüle →Neden Hâlâ Önemliler
Yes önemlidir; çünkü katalog aynı grubun uygulanabilir birkaç tanımını korur. İlk plaklar psikedelik ve folk-rock malzemesini daha ayrıntılı düzenlemelere dönüştürür; 1971–74 dizisi uzun biçimli yazım içinde farklı klavyecileri ve davulcuları sınar; Drama vokalistleri ve klavye dilini değiştirir; 90125 kısa stüdyo rock'ı çevresinde adı yeniden kurarken Squire'ın basını ya da katmanlı vokalleri ortadan kaldırmaz.
Tarih en çok kutlanan kadroyla bitmedi. Howe, Downes, Davison, Sherwood ve Schellen etkin bir kayıt ve turne grubu olarak kalıyor; grubun resmî sitesi 2026'da yirmi dördüncü stüdyo albümünü duyurdu: Aurora. Bu süreklilik her oluşumu aynı yapmaz. Kadroyu, düzenlemeyi ve yazarlığı Yes kataloğunun nasıl dinlenmesi gerektiğinde merkezî sorular hâline getirir.
Bağlantılı arşiv yolları
Bu Grubu Keşfedin
Kaynaklar ve Ek Okuma
RetroForge bilgi grafiğinde ilerleyin
Bu konunun geniş müzikal bağlamını açan insanlara, kayıtlara, olaylara ve fikirlere uzanan seçilmiş yollar.
Sesler ve enstrümanlar
- Hammond Org