Płyta
W skrócie
- Artysta
- The Incredible String Band
- Wydany
- Lipiec 1967
- Album
- Drugi album studyjny
- Pierwotne utwory
- Trzynaście
- Wytwórnia
- Elektra EUK-257 / EKS-74010
- Producent
- Joe Boyd
Dlaczego to ważne
Decydujący zwrot od odrodzenia folku ku psychodelicznym możliwościom
The 5000 Spirits or the Layers of the Onion to moment, w którym nazwa The Incredible String Band przestaje oznaczać konwencjonalne folkowe trio, a zaczyna opisywać otwartą metodę kompozycyjną. Clive’a Palmera nie ma; Williamson i Heron prowadzą trzynaście piosenek jako naprzemienni autorzy, wokaliści i szybko rozwijający się multiinstrumentaliści. Williamson wrócił z podróży z instrumentami i pomysłami muzycznymi, dodając do piosenek opartych na gitarze gimbri, oud, sitar, tamburę i różnorodną perkusję. Heron odpowiada zwięzłymi melodiami, których malowane pudełka, chmury, jeże i wyobrażony potencjał utrzymują eksperyment w emocjonalnej bezpośredniości.
Kontrabas Danny’ego Thompsona ugruntowuje wybrane utwory, a Licorice McKechnie, Soma i John Hopkins pojawiają się wyłącznie tam, gdzie udokumentowano ich głosy, instrumenty strunowe lub fortepian. Podział stron na sześć i siedem utworów umieszcza The Eyes of Fate na końcu pierwszej, a Way Back in the 1960s na końcu drugiej. Album dotarł w Wielkiej Brytanii do miejsca 25 i pomógł zakorzenić duet w podziemnej kulturze klubowej i radiowej 1967 roku. Jest ważny jako przejście, które pozostaje pełne na własnych zasadach: krótkie piosenki zachowują rozpoznawalność, choć instrumentarium i obrazowanie rozluźniają wszystkie otaczające je granice.
Londyn, 1967
Po Palmerze i dalekich podróżach nazwa powraca jako duet
Williamson, Heron i Palmer utworzyli wczesny edynburski zespół i nagrali z Boydem dla Elektry debiut zatytułowany nazwą grupy. Po albumie Palmer odszedł, Williamson podróżował poza Wielką Brytanią, a Heron pozostał aktywny w Szkocji. Williamson wrócił z nowymi instrumentami i obaj muzycy wznowili działalność jako The Incredible String Band, zamiast zastępować pierwotnego trzeciego członka. Boyd zabrał ich do Sound Techniques w Chelsea, gdzie John Wood realizował sesje wiosną 1967 roku.
Kameralne pomieszczenie studia i sposób nagrywania Wooda pozwoliły niezwykłym akustycznym barwom pozostać odrębnymi, lecz nie oderwanymi. Pierwszy nagrany wkład McKechnie obejmował chórki i talerzyki palcowe; Thompson dodał kontrabas do siedmiu wskazanych utworów. Elektra wydała album w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych w lipcu 1967 roku. Duet przeniósł następnie poszerzony słownik na The Hangman's Beautiful Daughter, gdzie nakładanie ścieżek i budowanie długich form stały się jeszcze wyraźniejsze.
Duet z wybranymi gośćmi
Williamson i Heron z basem, głosem, fortepianem i indyjskimi instrumentami strunowymi
Williamson pisze siedem piosenek i często wybiera niestabilne głosy narracyjne, przekształcony czas oraz obrazy świadome śmierci. Jego multiinstrumentalne kredyty są narzędziami przypisanymi do konkretnych utworów, nie dowodem, że każdy z nich zawiera cały zestaw egzotycznych instrumentów. Sześć kompozycji Herona częściej zaczyna się od konkretnego przedmiotu, stworzenia lub bezpośredniego zaproszenia, po czym aranżacja otwiera ich znaczenia. Bas Thompsona nadaje ciężar m.in. No Sleep Blues, Mad Hatter i First Girl I Loved, nie czyniąc go stałym trzecim członkiem.
Trzy wokalne występy McKechnie wprowadzają relację barwową, która rozwinie się na późniejszych płytach; tylko Painting Box zawiera także jej talerzyki palcowe. Soma to opublikowany kredyt specjalisty od sitaru i tambury w The Mad Hatter's Song, rola ograniczona do tego wykonania. Fortepian Hopkinsa jest kolejnym wybranym dodatkiem studyjnym i nie należy go uogólniać na cały program. Boyd i Wood zachowują różnice między gimbri, gitarą, oudem i basem smyczkowym, pozwalając im zarazem należeć do jednej akustyczno-psychodelicznej przestrzeni.
Psychodeliczna barwa akustyczna
Akustyczne piosenki poszerzone barwą, przestrzenią i naprzemiennymi autorami
Chinese White otwiera melodyczna klarowność Herona i smyczkowe gimbri Williamsona, dzięki czemu niezwykła faktura wspiera piosenkę, zamiast ją przesłaniać. No Sleep Blues umieszcza bezsenność Williamsona nad kontrabasem i akustycznym ruchem. Painting Box wykorzystuje dodatkowy głos McKechnie i talerzyki palcowe, by zmienić kolor i pamięć w trzygłosową miniaturę. The Mad Hatter's Song przekracza pięć minut, łącząc zabawę wywiedzioną z Alicji, mityczne skojarzenia, dron sitaru i tambury oraz zmienne epizody.
Little Cloud wraca do zwięzłej skali Herona, zanim The Eyes of Fate zamknie pierwszą stronę większym pytaniem Williamsona i barwą głosu McKechnie. Blues for the Muse rozpoczyna drugą stronę od nagięcia znajomej bluesowej ramy, nie jej porzucenia. The Hedgehog's Song i First Girl I Loved przeciwstawiają komiczne zaloty precyzyjnemu wspomnieniu. You Know What You Could Be oferuje możliwość, My Name Is Death nazywa granicę, Gently Tender odpowiada troską, a Way Back in the 1960s zmienia teraźniejszość w przewidywane wspomnienie.
Przewodnik po utworach
Trzynaście piosenek w sekwencji sześciu i siedmiu
Chinese White
Heron otwiera nazwanym kolorem, którego skojarzenia pozostają sugestywne, nie ustalone. Smyczkowe gimbri i gitara nadają melodii nieznaną krawędź, pokazując, że przemiana duetu dokona się wewnątrz piosenek, nie przez ich porzucenie.
No Sleep Blues
Williamson używa bluesowego tytułu, lecz odrzuca standardową dwunastotaktową ramę. Bas Thompsona i zmienne linie akustyczne wprawiają bezsenność w ruch; myśl wciąż się przemieszcza, bo aranżacja nigdy nie osiada w powtarzalnym lekarstwie.
Painting Box
Konkretny przedmiot Herona staje się pojemnikiem na kolor, pamięć i relację. Głos McKechnie i talerzyki palcowe rozjaśniają krawędzie, a Thompson ugruntowuje piosenkę, nadając jej wizualnej wyobraźni dotykową formę zespołową.
The Mad Hatter's Song
Williamson łączy literacki absurd, postacie mityczne i epizodyczną formę. Sitar i tambura Somy pomagają podtrzymać zmienny sen, zamiast dodawać modną powierzchnię; utwór wskazuje ku dłuższym konstrukcjom następnego albumu.
Little Cloud
Heron zmniejsza skalę po pochodzie Mad Hatter. Perkusja, grzechotka i lekki ruch melodyczny pozwalają chmurze zmieniać kształt bez czynienia z niej wielkiego symbolu, przywracając prostotę, która pozostaje nieco dziwna.
The Eyes of Fate
Williamson zamyka pierwszą stronę, czyniąc los aktem patrzenia. Wokalna obecność McKechnie poszerza perspektywę, a warstwy akustyczne gromadzą się wokół pytania, które piosenka celowo pozostawia otwarte.
Blues for the Muse
Druga strona zaczyna się od zwrotu Williamsona do natchnienia w zwartym wykonaniu wywiedzionym z bluesa. Próbie podlegają zarówno muza, jak i forma: odziedziczony język pozostaje użyteczny dopiero po przekształceniu jego proporcji przez głos i gitarę.
The Hedgehog's Song
Komiczne zwierzęce zaloty Herona zmieniają odmienność w źródło uczucia. Bezpośrednia melodia i żartobliwe wykonanie utrzymują metaforę w wymiarze społecznym, nie mistycznym, dając albumowi humor bez przerywania jego zainteresowania tożsamością.
First Girl I Loved
Williamson zapisuje pamięć z niezwykłą precyzją i emocjonalnym dystansem. Bas Thompsona wspiera wokal, który uznaje zmianę, nie przekształcając wspominanej relacji we własność ani nieskomplikowaną nostalgię.
You Know What You Could Be
Krótkie zaproszenie Herona ujmuje potencjał jako wzajemne rozpoznanie między ludźmi. Barwy oudu, mandoliny i fletu pozostawiają możliwość otwartą, a zwięzły czas nie pozwala zachęcie zmienić się w manifest.
My Name Is Death
Williamson przedstawia śmiertelność w pierwszej osobie. Oszczędny zabieg teatralny czyni śmierć intymną, nie abstrakcyjną, a akustyczna oprawa odrzuca melodramatyczny ciężar, choć tytuł nazywa najtwardszą granicę albumu.
Gently Tender
Heron odpowiada na poprzednią deklarację warstwową troską. Trzeci występ wokalny McKechnie i basowe gimbri Williamsona poszerzają czułość do relacji zespołowej; łagodność staje się aktywnym wyborem aranżacyjnym.
Way Back in the 1960s
Williamson zamyka album, wyobrażając sobie obecną dekadę jako odległą, wspominaną epokę. Komiczne odwrócenie czasu sprawia, że rok 1967 obserwuje sam siebie z przyszłości, kończąc płytę świadomością historyczną zamiast psychodelicznej bezczasowości.
Percepcja i czas
Kolor, bezsenność, wyobraźnia, miłość, śmierć i wspominany czas
Album nie jest cyklem narracyjnym, lecz percepcja zmienia się, gdy pierwszą stronę wypełniają kolory, bezsenna myśl, malowana pamięć, literacki sen i los. Chinese White i Painting Box czynią kolor materiałem mentalnym i relacyjnym, nie tylko opisem wizualnym. No Sleep Blues i Mad Hatter ukazują świadomość, która nie potrafi pozostać w jednej uporządkowanej formie. Little Cloud oferuje zmianę bez lęku, a The Eyes of Fate zmienia patrzenie w coś większego i mniej poddającego się kontroli.
Druga strona umieszcza natchnienie, zaloty i wspominaną miłość obok niezrealizowanego potencjału. My Name Is Death przerywa możliwość nazwaną granicą; Gently Tender odpowiada troską, nie zaprzeczeniem. Cebula w tytule sugeruje warstwy bez przypisywania każdej piosence jednego znaczenia, a pięć tysięcy duchów wskazuje na wielość wykraczającą poza dwuosobowy skład. Way Back in the 1960s czyni sam czas kolejną warstwą, słysząc teraźniejszość jako przyszłe wspomnienie jeszcze przed końcem dekady.
Elektra 257
The Fool maluje przemianę, zanim igła opadnie
Pierwotny brytyjski numer katalogowy wydania mono to Elektra EUK-257; amerykańskie wydanie stereo należy do serii EKS-74010. Simon Posthuma i Marijke Koger stworzyli grafikę i projekt, a Iain Skinner odpowiadał za fotografię. Intensywnie kolorowa, szczegółowa okładka zapowiada psychodeliczną przemianę, zanim zabrzmi jakikolwiek nieznany instrument.
Sześć utworów zajmuje pierwszą stronę, a siedem drugą, z The Eyes of Fate i Way Back in the 1960s jako odpowiednimi zakończeniami. Warstwowa gęstość wizualna okładki dopełnia tytuł, lecz nie powinna służyć do przypisywania każdej postaci stałego symbolicznego klucza. Późniejsze wydania czasem skracają tytuł w nawigacji; formalna nazwa albumu zachowuje zarówno 5000 Spirits, jak i Layers of the Onion.
Szersza publiczność
Lipiec 1967: miejsce 25 i podziemna publiczność
Elektra wydała The 5000 Spirits or the Layers of the Onion w lipcu 1967 roku. Album wszedł na brytyjską listę w październiku, dotarł do miejsca 25 i pozostał na niej przez pięć tygodni. Nie przyniósł wielkiego popowego singla, lecz Painting Box i cały album zyskały znaczną uwagę podziemnego radia i prasy.
Występy duetu w klubach, w tym UFO, oraz związek z londyńską siecią Boyda umieściły go w rozwijającej się kulturze psychodelicznej bez potrzeby używania elektrycznego instrumentarium rockowego. Wśród ówczesnych wielbicieli byli znani muzycy, lecz trwałym dowodem zasięgu pozostają wejście na listę i rosnąca publiczność zespołu. Sukces dał Williamsonowi i Heronowi przestrzeń do stworzenia dłuższego, mocniej warstwowego The Hangman's Beautiful Daughter.
Drugi album
Łącznik między debiutem a długimi formami Hangman's
Album jest niezbędnym mostem między folkowo-klubową bezpośredniością debiutanckiego trio a przypominającymi suity strukturami trzeciej płyty. The Mad Hatter's Song pokazuje, jak pięciominutowe wykonanie akustyczne może zawierać wiele światów bez konwencjonalnej sekcji solowej. Painting Box i The Hedgehog's Song zachowują melodyczną bezpośredniość, nie pozwalając, by eksperyment stał się jedyną miarą znaczenia. First Girl I Loved stało się jedną z najczęściej interpretowanych piosenek Williamsona, ponieważ jej szczegółowość opiera się ogólnej romantycznej nostalgii.
Sposób wykorzystania gości daje trwałą lekcję produkcyjną: każdy dodany muzyk zmienia konkretną aranżację, zamiast rozdymać stały skład. Okładka Posthumy i Koger stała się jednym z najwyraźniejszych wizualnych znaków brytyjskiego folku psychodelicznego epoki. Późniejsi artyści kojarzeni z freak folkiem odziedziczyli jej przyzwolenie na łączenie intymnego śpiewu, ekscentrycznych obrazów i barw pochodzących z całego świata. Dziedzictwem jest otwarte przejście, nie osiągnięte maksimum; każda słyszana tu możliwość staje się surowcem dla Hangman's i Wee Tam.
Pierwotny program
Trzynaście oryginałów przed późniejszym kontekstem archiwalnym
Pierwotny album zawiera trzynaście utworów. The Eyes of Fate zamyka pierwszą stronę. Way Back in the 1960s jest pierwotnym zakończeniem. Williamson napisał siedem piosenek, a Heron sześć.
Thompson pojawia się w siedmiu wybranych utworach. McKechnie śpiewa w trzech i gra na talerzykach palcowych w Painting Box. Sitar i tambura Somy są ograniczone do The Mad Hatter's Song. Żaden materiał bonusowy nie należy do sekwencji z 1967 roku.
Ścieżka odsłuchu
Odkrywaj obie strony od Chinese White po wspominane lata sześćdziesiąte
- Usłysz, jak smyczkowe gimbri zmienia otwierającą melodię Herona.
- Podążaj za bezsennością ku wspólnym barwom Painting Box.
- Daj Mad Hatter pełny epizodyczny czas.
- Pozwól chmurze i losowi dopełnić pierwotną pierwszą stronę.
- Zacznij ponownie od Williamsona naginającego bluesową ramę.
- Przejdź od komicznego uczucia przez wspominaną miłość ku możliwej podmiotowości.
- Pozwól śmierci, czułości i przyszłej pamięci dopełnić drugą stronę.
Ścieżka badawcza
Źródła i dalsza lektura
- Oficjalna historia albumu i kontekst psychodeliczny — Rhino / Elektra
- Lista utworów, autorzy i szczegółowe kredyty — AllMusic
- Pierwotny podział stron, skład, grafika i produkcja — Mainly Norfolk
- Opisy pierwotnych trzynastoutworowych wydań brytyjskiego i amerykańskiego — MusicBrainz
- Oficjalna historia na brytyjskiej liście — Official Charts Company
- Historia nagrań w Sound Techniques — Sound On Sound
- Chronologia zespołu i zmiana składu w 1967 roku — AllMusic