Second Atlanta International Pop Festival 1970: Georgia 's Giant Counterculture City

Dlaczego to wydarzenie ma znaczenie?

Byron był jednym z największych amerykańskich spotkań kontrkultury po Woodstocku i jednym z najczystszych południowych wyrazów miasta festiwalu. Kilkaset tysięcy osób, zgodnie z oficjalnym językiem znacznika, zajmowało pole obok środkowej Georgii Raceway. Hendrix przyciągnął największą amerykańską publiczność swojej kariery, a Allman Brothers Band grał dwa razy w pobliżu domu. Wydarzenie to łączyło skalę narodową z wyraźnie gruzińską muzyką i polityką. Względny sukces Hampton 1969 pozwolił Alexowi Cooley 'owi zaplanować większy sequel z mniejszym, bardziej skoncentrowanym zespołem. Organizatorzy wybrali Byron, na południe od Macon, gdzie trasa wyścigowa i sąsiednie tereny oferują odległość od Atlanty i miejsce na kemping. Próbowali uczyć się od Woodstock poprzez planowanie medyczne, organizację wodno-sceniczną, ale żaden praktyczny plan nie mógł w pełni zawierać liczby osób, które przyjechały bez biletów.

Pole staje się miastem

Strona stała się tymczasową osadą obozów, sprzedawców, dróg, etapów i improwizowanych stref społecznych. Szacunki często wahają się od 200.000 do 300.000, podczas gdy niektóre z późniejszych twierdzeń rosną znacznie wyżej; Gruzja Towarzystwo Historyczne ostrożnie mówi kilkaset tysięcy. Rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ rozmiar tłumu kształtował wszystko bez bycia kontrolowanym. Ciepło, ruch i odległość uczyniły festiwal mniej miejscem koncertów niż niestabilne miasto działające przez weekend. The Allman Brothers Band 's two sets located the emerging Southern-rock language in its home region. W związku z tym nie można uznać, że w odniesieniu do niektórych rodzajów działalności, które nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 659 / 1999, nie można uznać, że są one zgodne z rynkiem wewnętrznym. Program powinien być odczytywany przez potwierdzone występy, a nie przez każdą nazwę plakatu, zwłaszcza dlatego, że otwarte warunki festiwalu zakłóciły formalne planowanie.

Czego doświadczyła publiczność?

Odwiedzający napotkali poważne upały w Gruzji, długie podejścia, obozy komunalne, nagość, narkotyki i pewien stopień wolności, które alarmowały władze państwowe. Miejscowi mieszkańcy i wolontariusze medyczni dostarczyli wodę i pomoc, komplikując każdy obraz prostej wrogości między miastem a tłumem. Otwarte bramy dalej zmieniły doświadczenie: zakupiony bilet przestał definiować przynależność, a strona stała się eksperymentem w masowym dostępie, którego koszty pozostały u organizatorów. W głównym programie wykorzystano doświadczone systemy produkcyjne, podczas gdy mniejsza wolna scena dała innym centrom muzykę lokalną i mniej formalną. Organizatorzy planowali wsparcie medyczne i sanitarne bardziej umyślnie niż w 1969 r., a lokalna współpraca zapobiegła jeszcze większym zagrożeniom dla ciepła. Jednak logistyka wydajności miała miejsce wewnątrz osady większe niż wiele miast. Sukces produkcji oznacza utrzymanie muzyki i podstawowych usług poruszających się w warunkach, w których żadne konwencjonalne miejsce nie mogło w pełni uregulować.

Kiedy bramy się otworzyły

W fazie otwarcia festiwalu, ludzie na zewnątrz domagali się wolnego wejścia i przewyższyli możliwości bezpieczeństwa granicy. Organizatorzy otworzyli wrota zamiast ryzykować brutalne naruszenie. Decyzja ta nie powinna być romantyczna jako bezkosztowe wyzwolenie: zniszczyła model biletu i przeniosła ryzyko na promotorów. Nie powinno się też ograniczać go do kryminalnej gatecrashingu. Odkrywa, jak mitologia wolnego festiwalu Woodstock zmieniła oczekiwania publiczności do lipca 1970 roku. Gubernator Lester Maddox potępił zgromadzenia i stanowe przesłuchania rozważał, jak zapobiec innemu. Nie było trzeciego Międzynarodowego Festiwalu Popu w Atlancie. Mimo to Alex Cooley pozostał głównym promotorem południowego ruchu, podczas gdy Bracia Allman szybko ruszyli w kierunku narodowej sławy. Fizyczne zgromadzenie zniknęło, ale jego polityczny wizerunek i profesjonalne sieci pozostały. Marker wzniesiony w 2012 r. ostatecznie przekształcił trwające wydarzenie w oficjalnie uznaną historię Gruzji.

Filmy, nagrania i pozostałe dokumenty

Byron ma niezwykle silne życie pozagrobowe w programach, prasie, fotografiach, nagraniach artystów, zeznaniach ustnych, nagraniach dokumentalnych i oficjalnym znaczniku historycznym. Występy braci Allman i materiał Hendrix wciąż krążą, choć dokładne pochodzenie i prawa wymagają weryfikacji tego elementu. Program jest tu wykorzystywany jako dokument eventowy; nowoczesne fotografie markerowe pokazują upamiętnienie; portret Hendrixa jest wyraźnie oznaczony jako kontekst okresu, a nie jako obraz sceny Byrona. Byron nie był po prostu Woodstock powtórzony na południu. Jego ciepło, polityka regionalna, pobliska sieć muzyczna Macon, geografia wyścigowa i stosunki z mieszkańcami miasta dały mu inną strukturę. Władze Gruzji przygotowały się na narkotyki i nagość, ale wiele wysiłku poświęciły na zarządzanie ruchem. Festiwal uwidocznił alternatywne życie publiczne na skalę, która podważa prawo zwyczajne i handel w zależności od lokalnej pracy i współpracy nadzwyczajnej.

Hendrix i bracia Allman

Występ Hendrixa w "Star- Spangled Banner" wystąpił w małych godzinach 5 lipca z fajerwerkami nad głową; niezawodne źródła nie wymagają, aby nazywano go zestaw świtu. Dwa występy braci Allman mają inne znaczenie: zespół regionalny użył ogromnego zgromadzenia jako miejsca startowego. Złożenie obu historii razem utrzymuje stronę z stania się jednogwiazdkowym pomnikiem i łączy międzynarodową kontrkulturę z powstającą muzyczną tożsamością Gruzji. Drugi festiwal w Atlancie pozostaje zabytkiem skali, southern rock historii i post- Woodstock darmowy dostęp kultury. Jego marker opisuje jedno z największych publicznych zgromadzeń w historii stanu. Jego polityczne zacofanie wyjaśnia, dlaczego wydarzenie nie stało się coroczną instytucją. Co najważniejsze, Byron pokazuje, że tymczasowe miasto może być produktywne i społecznie współpracujące dla wielu uczestników, pozostając jednocześnie niezrównoważonym finansowo i nie do przyjęcia dla władzy państwowej.

Zasadnicze słuchanie