Ginger Baker uderza reżysera, zanim film zdąży udawać, że biografia jest uprzejmą transakcją
Incydent otwierający film stał się nierozłączny z Beware of Mr. Baker. Reżyser Jay Bulger opuszcza południowoafrykańską posiadłość Ginger Bakera, gdy sprzeczka eskaluje i Baker uderza go laską w twarz. Scena jest szokująca, nerwowo zabawna w ten sposób, w jaki prawdziwa przemoc może początkowo wyglądać absurdalnie, a pod względem konstrukcji idealnie pasuje do dokumentu, którego centralnym problemem jest podziw.
Gra Bakera na perkusji miała ogromny wpływ. Już same Cream i Blind Faith umieszczają go w najważniejszych rozdziałach historii brytyjskiego rocka, a jego głęboka relacja z jazzem i późniejsza współpraca z afrykańskimi muzykami czynią tę karierę znacznie szerszą niż historia dwóch supergrup. Łatwo podziwiać jego grę. Życie w pobliżu Ginger Bakera często było czymś zupełnie innym.
Film Bulgera odrzuca typowy dla dokumentów muzycznych układ, w którym destrukcyjne zachowanie przedstawia się jako barwny dowód geniuszu. Członkowie rodziny, byli partnerzy, dzieci i muzyczni współpracownicy opisują szkody, których nie da się zamienić w urokliwą rockandrollową przesadę bez obrażania ludzi, którzy ich doświadczyli. Powstaje portret, w którym techniczna wielkość i osobiste okrucieństwo zajmują ten sam kadr. Film staje się lepszy, ponieważ odmawia użycia jednego z tych faktów do anulowania drugiego.
Baker upiera się, że jest perkusistą jazzowym, ponieważ określenie „perkusista rockowy” jest zbyt małe wobec tego, czego się nauczył
Własne rozumienie gry Bakera zaczyna się od jazzu. Wielokrotnie odrzucał pomysł, że jego muzyczną tożsamość można wyjaśnić wyłącznie poprzez rock, wskazując perkusistów i tradycje rytmiczne starsze i szersze niż Cream. Ten upór może brzmieć arogancko, bo Baker wyjątkowo chętnie deprecjonuje innych muzyków i broni własnego znaczenia. Historia muzyczna rzeczywiście przemawia jednak za szerszym kontekstem, nawet jeśli ego otaczające to twierdzenie bywa wyczerpujące.
Wczesna praca zawodowa Bakera obejmowała Alexisa Kornera i Graham Bond Organisation, środowiska, w których przenikały się jazz, rhythm and blues i brytyjska muzyka klubowa. Baker wypracował styl, w którym kończyny działają z niezwykłą niezależnością, tomy i talerze pełnią role melodyczno-rytmiczne, a długie improwizacje są bliższe praktyce jazzowej niż dyscyplinie backbeatu oczekiwanej od wielu perkusistów popowych. Cream dali temu podejściu rockową publiczność na tyle ogromną, że solo perkusyjne mogło stać się masowym spektaklem. Film jest użyteczny, ponieważ sam Baker nieustannie przeciąga rozmowę od sławy z powrotem ku muzycznym źródłom, które uważał za ważniejsze.
Cream działało dlatego, że trzech muzyków rywalizowało tak intensywnie, iż sama rywalizacja w końcu stała się nie do zniesienia
Eric Clapton i Jack Bruce dostarczają niezbędnych świadectw, ponieważ historii Cream nie da się zrozumieć wyłącznie poprzez Bakera. Siła tria na żywo zależała od trzech muzyków posiadających wystarczająco dużo pewności siebie, by stale rzucać sobie wyzwania. Ta sama konstrukcja produkowała konflikt.
Bas Bruce'a potrafił zachowywać się jak instrument prowadzący, gitara Claptona zajmowała ogromną przestrzeń improwizacyjną, a perkusja Bakera odmawiała biernej roli wsparcia. W najlepszych chwilach muzycy słuchali się nawzajem i prowokowali do występów, które pomogły przedefiniować ciężki blues-rock. W najgorszych osobowości i poziom głośności sprawiały, że grupę trudno było utrzymać.
Dokument korzysta na obecności żyjących uczestników, którzy nie muszą chronić marki zjednoczenia zespołu. Cream zdążyło już stać się na tyle historyczne, że podziw i uraza mogą istnieć otwarcie obok siebie.
Czyni to film mocnym uzupełnieniem Cream: Farewell Concert. Film Tony'ego Palmera zachowuje trio w 1968 roku, gdy konflikt nadal istnieje w czasie teraźniejszym. Dokument Bulgera pozwala Bakerowi, Claptonowi i Bruce'owi patrzeć wstecz po dziesięcioleciach konsekwencji. Dwa filmy produktywnie się różnią, ponieważ jeden zawiera muzykę sprzed pamięci, a drugi pamięć po muzyce.
Film nie pozwala, by słynne solo perkusyjne stało się pełnym wyjaśnieniem techniki Bakera
„Toad” i inne rozbudowane solówki Bakera stały się definiującymi elementami koncertowej tożsamości Cream. Późniejsza kultura rockowa zamieniła długie solo perkusyjne w tak wielki banał, że sama forma stała się skrótem dla nadmiaru lat 70. Muzyczne znaczenie Bakera sięga głębiej.
Jego gra w Cream często zmienia funkcję sekcji rytmicznej nawet wtedy, gdy nikt nie gra sola. Aktywnie odpowiada na bas Bruce'a, używa tomów do rozwijania wzorów przez kolejne frazy i wnosi jazzową niezależność do zespołu grającego bluesowe formy z ekstremalną głośnością. Dokument skupiony wyłącznie na widowiskowych solówkach odtworzyłby najłatwiejszą wersję jego spuścizny. Bulger zamiast tego rozmawia z perkusistami kilku pokoleń, pozwalając muzykom takim jak Stewart Copeland i Neil Peart opisać, co słyszeli w samej strukturze gry. Pochwała celebrytów staje się użyteczna wtedy, gdy identyfikuje technikę. Nie chodzi o to, że znani perkusiści certyfikują wielkość Bakera. Mogą natomiast wyjaśnić, dlaczego jego gra zmieniła wyobrażenie młodszych muzyków o tym, co wolno robić perkusiście rockowemu.
Fela Kuti zmusza film do wyjścia poza brytyjską historię rocka, której Baker nigdy nie uważał za wystarczającą
Fascynacja Bakera afrykańskim rytmem zaprowadziła go do Nigerii, gdzie relacja z Felą Kutim stała się jednym z najważniejszych, a zarazem najłatwiej upraszczanych rozdziałów jego biografii. Film przedstawia ten okres jako dowód niespokojnej ciekawości muzycznej Bakera, lecz współczesny artykuł powinien opierać się staremu nawykowi historii rocka, która zamienia Afrykę w miejsce, do którego zachodni muzyk jedzie „odkryć” rytm.
Fela Kuti i muzycy wokół niego rozwijali własną praktykę Afrobeat, zbudowaną z highlife, jazzu, funku, myśli politycznej i nigeryjskich tradycji muzycznych. Baker przyjechał jako sławny perkusista wchodzący do tego świata, a nie jako człowiek, który go stworzył lub uprawomocnił.
Ich współpraca była rzeczywista i muzycznie znacząca. Baker założył też studio w Lagos i pracował w Nigerii dłużej niż podczas krótkiej wizyty celebryty. Historyczna wartość leży w wymianie, nie w zawłaszczeniu. Gotowość Bakera do podróży w stronę muzyki, którą podziwiał, odróżnia go od muzyków zadowalających się afrykańskim odniesieniem zapożyczonym z daleka. Jego sława nie czyni go centrum historii Feli.
Sekwencje animowane rozwiązują problem życia, które wydarzyło się, zanim kamery zaczęły śledzić wszystko
Big Object Studio stworzyło dla dokumentu około dziesięciu minut animacji, wykorzystując rysunkowe i fakturowe style wizualne do przedstawienia okresów, z których zachowało się niewiele zwykłego materiału archiwalnego albo w których historia korzysta na bardziej subiektywnym obrazie. Animacja w biografii muzycznej może stać się łatwym zamiennikiem dowodów. Dramatyczna anegdota zostaje zilustrowana tak sugestywnie, aż obraz sprawia, że wspomnienie wydaje się pewniejsze, niż jest w rzeczywistości. Film Bulgera wykorzystuje tę technikę lepiej, gdy animacja może funkcjonować jako interpretacja, a nie odtworzenie udające dowód.
Osobowość Bakera już sama w sobie wykracza poza zwykłą fotografię „gadających głów”. Agresywne linie i ruch animowanych fragmentów pasują do biografii pełnej konfliktów, podróży i rytmicznej obsesji. Technika daje także filmowi własną tożsamość wizualną wykraczającą poza stare klipy telewizyjne. Jest to szczególnie ważne, ponieważ główne współczesne miejsce wywiadu jest celowo statyczne: Baker siedzi w swojej południowoafrykańskiej posiadłości i sprawuje sąd. Animacja pozwala przeszłości pozostać w ruchu, podczas gdy starszy człowiek fizycznie pozostaje w jednym miejscu.
Relacje Bakera z dziećmi uniemożliwiają użycie muzycznego geniuszu jako tarczy moralnej
Kofi Baker i inne głosy z rodziny należą do najważniejszych uczestników dokumentu, ponieważ konsekwencje zachowania Bakera najłatwiej romantyzować wtedy, gdy opisują je wyłącznie inni gwiazdorzy rocka. Muzycy mogą wspominać bójki jako anegdoty. Dzieci pamiętają dom, który istniał wokół nich.
Dokument nie musi uprawiać amatorskiej psychologii, by szkody stały się czytelne. Wybuchowość Bakera, uzależnienia, niestabilność finansowa i kolejne porażki związków miały konsekwencje dla ludzi, którzy nie wybierali rockandrollowej mitologii otaczającej go.
Właśnie tutaj Beware of Mr. Baker staje się niezwykle mocny jak na biografię muzyczną. Film nie wymaga, by widz nienawidził bohatera, aby poważnie potraktować świadectwa rodziny. Człowiek może być muzycznie niezwykły i jednocześnie powodować ogromny ból. Biografia staje się nieuczciwa dopiero wtedy, gdy jeden fakt służy jako usprawiedliwienie drugiego.
Południowoafrykańska posiadłość zamienia emeryturę w kolejną formę konfliktu zamiast spokojnej perspektywy
Bulger spotyka starszego Bakera żyjącego w Republice Południowej Afryki wśród koni polo, fizycznie daleko od londyńskich klubów i aren, które przyniosły mu sławę. Początkowo sceneria obiecuje standardowy dokumentalny obraz starzejącego się artysty, który wreszcie odsunął się od chaosu. Baker zabiera chaos ze sobą. Jego temperament nadal działa, pieniądze pozostają problemem, relacje osobiste są skomplikowane, a polo stało się kolejną obsesją wymagającą znacznych zasobów. Kontrast jest wymowny, ponieważ biografie celebrytów często traktują starość jak moment, w którym bohaterowie automatycznie zdobywają mądrość. Przetrwanie daje czas. Nie gwarantuje spokoju. Baker może patrzeć wstecz na niezwykłą historię muzyczną, nie stając się spokojnym kuratorem własnego dziedzictwa. Dzięki temu wywiad pozostaje na tyle nieprzewidywalny, że pytania Bulgera brzmią jak rzeczywiste ryzyko, a nie ceremonialne podpowiedzi.
Tytuł pochodzi z ostrzeżenia, ponieważ mitologia Bakera była już wiedzą społeczną
„Beware of Mr. Baker” było pierwotnie rodzajem sformułowania, które mogło funkcjonować jako dosłowne ostrzeżenie w otoczeniu człowieka, którego temperament i zachowanie były szeroko znane. Jako tytuł dokumentu robi więcej, niż obiecuje rozrywkowo trudnego bohatera. Informuje widza, że inni ludzie wypracowali już wobec niego strategie obronne.
To ważne, ponieważ film nie odsłania sekretu ukrytego za starannie pielęgnowanym publicznym wizerunkiem. Wybuchowość Bakera od dawna stanowiła część jego reputacji. Wkład dokumentu polega na wystarczająco bliskim połączeniu tej reputacji z historią muzyczną i osobistymi świadectwami, by określenie „trudny geniusz” przestało brzmieć nieszkodliwie. Trudność ma obiekty. Zwykle ktoś znajduje się po drugiej stronie.
Nagroda SXSW miała znaczenie, ponieważ film wyreżyserował ktoś, kto zdobył dostęp poprzez prowokację, a nie prestiż instytucjonalny
Beware of Mr. Baker zdobył Grand Jury Prize for Documentary Feature na SXSW w 2012 roku, zapewniając projektowi Jaya Bulgera ważną wczesną platformę.
Bulger nie przybył jako weteran prestiżowego dokumentu z dziesięcioleciami reputacji w kinie muzycznym. Jego dostęp rozwinął się z wcześniejszego dziennikarskiego spotkania z Bakerem i spędzenia znacznej ilości czasu w jego otoczeniu. To pochodzenie pasuje do gotowego filmu. Całość przypomina bardziej przedłużoną konfrontację niż starannie zarządzany projekt autoryzowany przez spadkobierców.
Nie czyni to filmu automatycznie bardziej prawdziwym. Konfrontacyjne kino tworzy własne zniekształcenia. Oznacza jednak, że Baker nie może kontrolować tonu tylko dlatego, że jest najsłynniejszą osobą w pokoju. Reżyser jest gotów drażnić go wystarczająco mocno, by zostać uderzonym.
Rozbieżność w czasie trwania jest zbyt duża, by ukrywać ją w jednej liczbie
Katalog edukacyjny Kino Lorber podaje 100 minut. Kilka brytyjskich i krytycznych katalogów wskazuje około 92 minut, podczas gdy IMDb również używa 100 minut. Różnica ośmiu minut jest zbyt duża, by bez dowodów dotyczących konkretnego wydania zrzucić ją wyłącznie na normalne różnice PAL. Publiczny artykuł może opisywać film jako trwający około 92-100 minut w zależności od edycji, podczas gdy baza danych powinna przechowywać dokładny czas przy konkretnym produkcie lub platformie. To ta sama dyscyplina archiwalna, którą stosujemy w innych częściach Screening Room. Film może być historycznie jasny i technicznie nieuporządkowany jednocześnie. Strona nic nie zyskuje, udając, że jest inaczej.
Śmierć Ginger Bakera później zamienia dokument w definitywny zapis późnego okresu życia, ale nie czyni jego ocen definitywnymi
Baker zmarł w 2019 roku. Film ma więc dziś historyczny ciężar jako ważny wywiad z późnego okresu życia, nagrany, gdy wciąż potrafił agresywnie spierać się o własną historię. Przyszłe dokumenty mogą dodać odkrycia archiwalne, badania i perspektywy ludzi, z którymi Bulger nie rozmawiał. Nie mogą odtworzyć tej wersji Bakera. Czyni to film niezbędnym bez wymagania zgody z każdym twierdzeniem bohatera. Świadectwo artysty jest dowodem. Nie jest werdyktem.
Informacja o oglądaniu i kolekcjonowaniu
Traktuj film jako pełnometrażowe dzieło z 2012 roku, którego czasy trwania w wiarygodnych katalogach wahają się od około 92 do 100 minut. Kino Lorber podaje obecnie 100 minut, podczas gdy brytyjskie źródła często używają krótszej wartości. Nie ujednolicaj tej rozbieżności, dopóki nie zostanie zidentyfikowane konkretne wydanie.