Archiwum historii · 1962
The Beatles, The Stones i narodziny brytyjskiego zespołu rockowego
W 1962 roku „Love Me Do” i pierwsze występy The Rolling Stones sprawiły, że to brytyjska grupa — nie solowy wokalista — stała się jednostką napędzającą dekadę.
Co się wydarzyło
The Beatles podpisali kontrakt z należącą do EMI wytwórnią Parlophone, pracowali z producentem George’em Martinem i wydali w październiku „Love Me Do”. Singiel był raczej skromny niż rewolucyjny, lecz ustanowił Lennona i McCartneya autorami wewnątrz występującej grupy. Ringo Starr zastąpił Pete’a Besta, gdy znajomy czteroosobowy skład przybrał ostateczną postać.
W Londynie Brian Jones, Mick Jagger i Keith Richards zbudowali The Rolling Stones wokół głębszego przywiązania do amerykańskiego bluesa oraz rhythm and bluesa. Ich pierwszy występ pod tą nazwą odbył się w lipcu w Marquee Club.
Jak brzmiała muzyka
„Love Me Do” wykorzystywało harmonijkę, bezpośredni beat i bliską wymianę wokalną. Wcześni Stonesi czerpali z Muddy’ego Watersa, Jimmy’ego Reeda, Chucka Berry’ego i Bo Diddleya, preferując gitarową współpracę oraz klubowe brzmienie opierające się schludnej rozrywce estradowej.
Jak to powstało
Rola George’a Martina pokazała, jak producent może rozwijać się wraz z zespołem. The Stones dojrzewali dzięki pracy na żywo i kolekcjonerskim instynktom muzyków, którzy traktowali amerykańskie płyty jak ukryty program nauczania. Oba modele zależały od osobowości zespołu.
Szerszy kontekst muzyczny
Brytyjski skiffle nauczył już nastolatków tanio zakładać grupy. Importowane płyty bluesowe i rockandrollowe dostarczały repertuaru. Regionalne sceny Liverpoolu i Londynu przetworzyły te składniki w różne akcenty.
Co nastąpiło później
Beatlemania uczyniła w 1963 roku format zespołu komercyjnie nieuniknionym. The Stones podążyli na listy przebojów, a setki grup powstały wokół gitar, basu, perkusji i przekonania, że mogą pisać własny materiał.
Rok 1962 był czasem składania całości
Na początku 1962 roku boom brytyjskich grup nie był nieunikniony. Amerykańskie gwiazdy solowe i zawodowi autorzy piosenek wciąż określali znaczną część rynku, a brytyjski rock and roll częściej rodził odnoszących sukcesy wokalistów niż samowystarczalne zespoły. The Beatles byli popularni w Liverpoolu, lecz zostali odrzuceni przez Deccę. The Rolling Stones nie mieli jeszcze stałego składu ani kontraktu płytowego. Do końca roku obie grupy ustanowiły modele, które inni młodzi muzycy mogli zrozumieć i naśladować.
Kluczowa zmiana była w równym stopniu organizacyjna, co muzyczna. Zespół mógł wybierać własny repertuar, budować lokalną publiczność, rozwijać tożsamość wizualną i ostatecznie przynosić producentowi autorskie piosenki. To połączenie odsunęło władzę od starego układu, w którym wyróżniony wokalista stał przed anonimowymi muzykami akompaniującymi. Sama grupa stała się opowieścią.
Dwie różne odpowiedzi na muzykę amerykańską
The Beatles czerpali z szerokiego repertuaru scenicznego: Chucka Berry’ego, The Shirelles, Arthura Alexandra, Little Richarda, piosenek country, standardów broadwayowskich i wszystkiego innego, co wytrzymywało długi set klubowy. Lennon i McCartney już pisali, a wydane 5 października 1962 roku „Love Me Do” uczyniło to autorstwo widocznym. Szczytowa pozycja utworu na liście była skromna w porównaniu z późniejszymi singlami, lecz brytyjska grupa weszła na rynek pod własną nazwą, z własną piosenką i brzmieniem zbudowanym wokół partnerstwa wokalnego zamiast jednej gwiazdy.
The Rolling Stones uformowali się wokół węższej deklaracji gustu. Brian Jones, Mick Jagger, Keith Richards, Ian Stewart oraz ich zmieniająca się sekcja rytmiczna skupiali się na chicagowskim bluesie i rhythm and bluesie. We wczesnych występach traktowali Muddy’ego Watersa, Jimmy’ego Reeda, Bo Diddleya i Chucka Berry’ego nie jak odległe postacie historyczne, lecz jak pilnie potrzebny współczesny repertuar. Tam, gdzie The Beatles zmieniali rozległość w popową elastyczność, The Stones zmieniali koncentrację w tożsamość.
Kluby, menedżerowie i nowy wizerunek grupy
Lokalne miejsca były laboratoriami. Publiczność The Beatles w Cavern pokazała, że powtarzane występy mogą zbudować społeczność, zanim pojawią się ogólnokrajowe media. Wczesna działalność The Stones w Marquee, a następnie w Crawdaddy Club stworzyła inny rodzaj publiczności, przyciąganej głośnością, znajomością bluesa i celowo niewygładzoną obecnością. Te sale pozwalały zespołom doskonalić się publicznie i dawały menedżerom dowód, że lojalność można przekształcić w większy rynek.
Brian Epstein prezentował The Beatles z dyscypliną i zawodową spójnością, nie wymazując ich humoru. Andrew Loog Oldham, który zaczął zarządzać The Stones w 1963 roku, miał wzmacniać kontrast: jeśli The Beatles wydawali się przystępni, The Stones mogli jawić się jako niebezpieczni. Uproszczona rywalizacja była częściowo zabiegiem promocyjnym, lecz nauczyła branżę, że postawę, ubiór i chemię grupy można sprzedawać równie skutecznie jak twarz głównego wokalisty.
Zespół staje się jednostką twórczą
Najbardziej doniosła idea wciąż się rozwijała: członkowie działającej grupy rockowej mogli stać się autorami, aranżerami i osobami podejmującymi decyzje w studiu. Lennon i McCartney wcześnie osiągnęli tę pozycję. Jaggera i Richardsa zachęcano do pisania piosenek później, początkowo dlatego, że zależność od amerykańskich coverów ograniczała komercyjną niezależność The Stones. W obu przypadkach presja tworzenia oryginalnego materiału przekształciła grupę z interpretatora w autora.
Nie zakończyło to długu wobec muzyki amerykańskiej. Przeciwnie, pogłębiło go, czasem w niewygodny sposób. Brytyjskie zespoły korzystały z nagrań czarnych amerykańskich artystów, którzy często otrzymywali słabszą promocję i gorsze wynagrodzenie. Zarazem ich uznanie kierowało nowych słuchaczy z powrotem ku katalogom bluesa i rhythm and bluesa. Brytyjski zespół rockowy narodził się jednocześnie z podziwu, zawłaszczenia, przekładu i ambicji. Ta złożona mieszanka miała napędzać kolejną dekadę.
Nagrania obowiązkowe
- The Beatles — Love Me Do
- The Beatles — P.S. I Love You
- Chuck Berry — Come On
- Muddy Waters — Rollin’ Stone
- The Rolling Stones — Route 66
Powiązane gatunki i przewodniki
Powiązany odsłuch RetroForge
Usłysz połączenie z archiwum
Notatki badawcze
Źródła i dalsza lektura
- Love Me Do — The Beatles
- Czerwona i niebieska oś czasu — The Beatles
- The Rolling Stones — Rock & Roll Hall of Fame
- The Beatles Anthology — The Beatles
- Esej o wprowadzeniu The Rolling Stones — Rock & Roll Hall of Fame