Tytuł obiecuje trudne równanie: Genesis plus pięć karier solowych w dziewięćdziesiąt minut
Genesis: Together and Apart został wyemitowany w BBC Two 4 października 2014 roku, natomiast komercyjne DVD i Blu-ray ukazały się pod tytułem Genesis: Sum of the Parts. Apple obecnie prezentuje ten drugi tytuł jako dziewięćdziesięciominutowy autoryzowany dokument w reżyserii Johna Edgintona, zrealizowany przy pełnej współpracy członków zespołu.
Już oba tytuły ujawniają główny problem projektu. Genesis nigdy nie było wyłącznie jednym stabilnym zespołem. Peter Gabriel, Phil Collins, Tony Banks, Mike Rutherford, Steve Hackett i Anthony Phillips zajmowali miejsca w różnych wersjach grupy, a kilku z nich zbudowało rozległe kariery poza nią. Dokument próbujący wyjaśnić zarówno „razem”, jak i „osobno” musi więc rozdzielić ogromną ilość materiału.
Film próbuje rozwiązać ten problem, prowadząc chronologicznie historię Genesis, a jednocześnie regularnie skręcając w stronę karier solowych. Daje to szerokość, ale szerokość kosztuje proporcję. Właśnie ten koszt stał się jednym z najbardziej kontrowersyjnych elementów wydania.
Charterhouse ma znaczenie, ponieważ wczesna chemia zespołu powstaje zanim istnieje mitologia rocka progresywnego
Dokument wraca do szkolnych powiązań Gabriela, Banksa i Rutherforda w Charterhouse oraz do najwcześniejszego materiału Genesis. Anthony Phillips otrzymuje miejsce w tej historii początków, co jest konieczne, ponieważ nie da się zrozumieć przedklasycznej tożsamości zespołu bez jego gitary, pisania piosenek i roli w kształtowaniu wczesnego pastoralnego brzmienia.
Ta część jest szczególnie cenna dla widzów znających Genesis głównie przez Foxtrot, Selling England by the Pound albo późniejsze przeboje z Collinsem na froncie. Grupa nie zaczynała jako w pełni uformowany zespół progresywny planujący dwudziestominutowe suity i teatralne koncerty. Wczesne nagrania pokazują młody zespół chłonący pop, folk i współczesne pisanie piosenek, jednocześnie szukający profesjonalnej drogi do przemysłu muzycznego. Udział producenta Jonathana Kinga i okres From Genesis to Revelation pokazują również, jak niewielką kontrolę zespół początkowo miał nad własną tożsamością publiczną. Progresywne Genesis wyłoniło się po tych eksperymentach, a nie na pierwszej próbie.
Odejście Anthony'ego Phillipsa pokazuje, że klasyczny skład powstał z utraty, zanim powstał z sukcesu
Phillips opuścił Genesis w 1970 roku, a zmianę tę często traktuje się jako prehistorię, ponieważ Steve Hackett później stał się częścią najsłynniejszego progresywnego składu zespołu. Ramy kariery zastosowane w dokumencie dają Phillipsowi wystarczającą widoczność, by przypomnieć, że jego odejście miało znaczenie emocjonalne i muzyczne. Genesis musiało kontynuować bez osoby centralnej dla swojej początkowej chemii.
To ważny wzorzec w historii grupy. Zmiana często przychodzi zanim ktokolwiek wie, czy nowa konfiguracja zadziała. Hackett i Collins ostatecznie dołączają, tworząc pięcioosobowy skład kojarzony z albumami od Nursery Cryme po The Lamb Lies Down on Broadway, ale późniejsza znajomość tego układu nie powinna sprawiać, że wygląda on na nieuchronny.
Film może więc traktować zmianę personalną jako formę ciągłości, a nie wyłącznie zerwania. Genesis przetrwało dzięki wielokrotnemu reorganizowaniu ról. Ten temat pozostaje użyteczny aż po odejście Gabriela i przejście Collinsa do głównego wokalu.
Teatralność Petera Gabriela otrzymuje uwagę, której historia się spodziewa, ale muzyka pod spodem musi pozostać widoczna
Każdy film o klasycznym Genesis ma do dyspozycji obfitość efektownego materiału wizualnego: kostiumy, maski, opowieści, teatralne zapowiedzi i Gabriela wcielającego się w postaci takie jak Flower, Magog czy Britannia. Te obrazy są nieodparcie atrakcyjne i historycznie ważne. Pomogły Genesis wyróżnić się w okresie, gdy rock progresywny już obejmował kilka zespołów tworzących złożoną muzykę długiej formy. Ryzyko polega na tym, że kamera zamieni Gabriela w wyjaśnienie całego wczesnego sukcesu grupy.
Język harmoniczny Tony'ego Banksa, bas i dwunastostrunowa gitara Rutherforda, gitarowe tekstury Hacketta oraz perkusja Collinsa tworzyły architekturę muzyczną, która pozwalała teatralnej narracji działać. Genesis mogło utrzymywać długie kompozycje dlatego, że pisanie instrumentalne miało wystarczająco dużo wewnętrznego ruchu, by podtrzymać historie. Dokument przygotowany dla szerokiej publiczności telewizyjnej naturalnie ciąży ku kostiumom, ponieważ łatwiej je wyjaśnić wizualnie niż sekwencję akordów Banksa. Strona RetroForge może przywrócić równowagę, prowadząc od filmu do muzycznych współtwórców, których dziewięćdziesięciominutowy materiał nie jest w stanie analizować dogłębnie.
*The Lamb Lies Down on Broadway* ujawnia problem kompresji dokumentu
The Lamb Lies Down on Broadway jest jednym z najbardziej ambitnych projektów Genesis i ostatnim albumem studyjnym klasycznego pięcioosobowego składu. Jego pisanie, trudna produkcja, trasa i odejście Gabriela mogłyby same wypełnić pełnometrażowy dokument. W Sum of the Parts materiał siłą rzeczy otrzymuje tylko część takiej przestrzeni.
Było to szczególnie frustrujące dla oddanych fanów, ponieważ film ukazał się w roku czterdziestej rocznicy The Lamb. Genesis News później ostro krytykowało dokument za brak równowagi i marginalizowanie wkładu Steve'a Hacketta, określając całość jako nieudane przedstawienie historii zespołu. Ta reakcja jest cennym materiałem źródłowym, ponieważ autoryzowany dokument nie powinien być traktowany jak ostateczny werdykt historyczny tylko dlatego, że uczestnicy zgodzili się współpracować. Autoryzacja gwarantuje dostęp. Nie gwarantuje proporcji. Krytyka pokazuje także, jak historia zespołu staje się przedmiotem sporu wśród ludzi, którym zależy na tyle, by zauważać nieobecności.
Ograniczone potraktowanie Steve'a Hacketta stało się główną kontrowersją filmu wśród fanów ery progresywnej
Steve Hackett pojawia się w dokumencie i brał udział w szerszym projekcie, jednak specjalistyczni komentatorzy Genesis mocno zareagowali na ilość miejsca i sposób przedstawienia jego kariery solowej w porównaniu z uwagą poświęconą karierom Gabriela, Collinsa i Rutherforda. Genesis News opisywało nierównowagę jako na tyle poważną, że Hackett nie zamierzał sprzedawać dokumentu na własnej stronie. Niezależnie od oceny retoryki użytej w tej recenzji, podstawowa krytyka wskazuje realny problem redakcyjny: film zatytułowany Sum of the Parts sam zaprasza do sprawdzania, którym częściom poświęcono miejsce.
Kariera Hacketta po Genesis jest szczególnie istotna, ponieważ pozostał mocno związany z rockiem progresywnym w czasie, gdy główny zespół stopniowo przesuwał się ku bardziej zwartemu pisaniu piosenek i ogromnemu sukcesowi popowemu. Minimalizowanie tej drogi może sprawić, że historyczne przejście grupy wygląda czyściej, niż było w rzeczywistości.
Zrównoważona strona RetroForge nie powinna przekształcać kontrowersji w argument przeciwko managementowi Genesis. Powinna stwierdzić, że rozdział uwagi między kariery solowe był kwestionowany, szczególnie przez fanów Hacketta i ery progresywnej. Dokument pozostaje użyteczny. Jego pominięcia również są użytecznym dowodem.
Sukces solowy Phila Collinsa tworzy problem strukturalny, którego żaden montażysta nie może łatwo rozwiązać
Collins stał się jednym z najbardziej komercyjnie udanych artystów solowych lat osiemdziesiątych, jednocześnie pozostając frontmanem Genesis. Każdy dokument o osobnych karierach członków staje więc przed niewygodną matematyką: jego historia solowa mogłaby pochłonąć ogromną część czasu bez sztucznego wyolbrzymiania jej znaczenia komercyjnego. Film próbuje rozdzielić uwagę między główne kariery, ale skala sprzedaży i znaczenie historyczne nie są tą samą miarą.
Peter Gabriel rozwinął wysoce charakterystyczny katalog solowy i własną tożsamość wizualną. Rutherford osiągnął wielki sukces z Mike + The Mechanics. Banks wydał znaczący materiał solowy bez porównywalnego uznania masowego rynku. Hackett pozostał niezwykle ważny w obrębie rocka progresywnego. Phillips zbudował spokojniejszą, lecz rozległą karierę.
Traktowanie każdej kariery identycznie fałszowałoby historię komercyjną. Rozdzielenie czasu zgodnie ze sprzedażą fałszowałoby różnorodność artystyczną. Kompromisy filmu są więc częściowo nieuniknione. Kontrowersja dotyczy miejsca, w którym widzowie uważają, że należało je postawić.
Przejście od Gabriela do Collinsa działa, ponieważ dokument ma dostęp do wszystkich pięciu głównych głosów
Jedną z największych zalet filmu jest dostęp. Gabriel, Collins, Banks, Rutherford i Hackett mogą mówić o okresie związanym z odejściem Gabriela, a Phillips wnosi dodatkową wcześniejszą perspektywę.
Dzięki temu przemiana nie zależy od narratora ogłaszającego, że Genesis skutecznie zastąpiło frontmana. Uczestnicy mogą opisać niepewność, przesłuchania i praktyczne odkrycie, że głos Collinsa potrafi unieść repertuar. Historia łączy się bezpośrednio z Genesis: In Concert, obecnym już w Screening Room, który pokazuje rezultat z 1976 roku z Billem Brufordem grającym na trasie na perkusji. Dokument zapewnia retrospektywne wyjaśnienie; film koncertowy Tony'ego Maylama dostarcza współczesnego dowodu wizualnego. Razem tworzą silniejszą parę historyczną niż każdy z osobna. Właśnie tak powinien działać Screening Room po wdrożeniu linkowania krzyżowego.
Późniejsza era popowa zasługuje na coś więcej niż przeprosiny za to, że nie brzmi już jak *Foxtrot*
Historie rocka progresywnego czasem traktują Genesis lat osiemdziesiątych jako komercyjną zdradę, podczas gdy historie popu potrafią traktować wcześniejszą fazę długiej formy jak żenujący staż przed hitami. Autoryzowany dokument kariery ma szansę uniknąć obu uproszczeń.
Późniejszy zespół osiągnął niezwykły sukces dlatego, że Banks, Collins i Rutherford nauczyli się pracować w krótszych formach bez porzucania wszystkich wcześniejszych nawyków kompozycyjnych. Utwory takie jak „Turn It On Again”, „Mama”, a nawet najbardziej przystępne single zawierają wybory rytmiczne, harmoniczne lub produkcyjne łączące je z muzykami, którymi byli wcześniej.
Szeroka chronologia filmu pomaga pokazać ciągłość poprzez zmianę wizualną. Stadiony zastępują teatry, teledyski stają się centralne, a publiczna sława Collinsa rośnie dramatycznie, lecz grupa nadal działa przez trzech długoletnich współpracowników. Dobra strona powinna pozwolić widzom nie lubić późniejszej muzyki bez udawania, że zmiana wymagała zniknięcia muzykanctwa. Inne cele stworzyły inne płyty.
Reunion z 2007 roku daje filmowi zakończenie oparte na ciągłości zamiast nostalgii za pierwotnym składem
Trasa Turn It On Again z 2007 roku połączyła ponownie Banksa, Collinsa i Rutherforda zamiast rekonstruować pięcioosobowy skład Gabriela/Hacketta. Dla części fanów epoki progresywnej fakt ten naturalnie sprawia, że reunion może wydawać się niepełny. Historycznie jest to właściwa reprezentacja zespołu, który istniał przez dekady po 1977 roku. Dokument wykorzystuje trasę jako dowód, że grupa nadal była zdolna przyciągnąć ogromne zainteresowanie publiczności długo po spowolnieniu swojej głównej kariery studyjnej.
Takie zakończenie wzmacnia argument tytułu. Historia Genesis składa się z kombinacji, a nie jednego świętego składu. Klasyczna piątka jest fundamentalna, ale nie jest jedynym Genesis, którego historię trzeba wyjaśnić.
Tytuły BBC i home-video należy zachować jako wersje jednego dokumentu, a nie dwa filmy
Emisja BBC używała tytułu Genesis: Together and Apart. Komercyjny dysk i obecne listingi cyfrowe używają Genesis: Sum of the Parts.
Specjalistyczne źródła Genesis z 2014 roku opisywały tę relację jako różnicę tytułu/prezentacji telewizyjnej i pełny dokument home-video, podczas gdy Apple obecnie podaje Sum of the Parts jako 1 godzinę 30 minut. Genesis News odnotowuje również fizyczny pakiet o długości około 124 minut, gdy wliczone są dodatkowe wywiady. Najczystsza struktura archiwalna to jeden główny dokument z 2014 roku z alternatywnymi tytułami prezentacji oraz pakiet home-video zawierający około pół godziny dodatkowych rozmów. Nie twórz dwóch stron Screening Room. Nie używaj 124 minut tak, jakby był to czas pełnego filmu fabularnego. Pakiet i film to dwa różne pomiary.
Autoryzowana historia jest najbardziej wartościowa wtedy, gdy widzowie wiedzą, gdzie mogą się z nią spierać
Film dobrze sprawdza się jako przystępny przegląd. Umieszcza głównych członków przed kamerą, dostarcza materiałów archiwalnych z kilku epok i łączy Genesis z karierami solowymi, które wokół niego wyrosły.
Jego słabością jest ta sama szerokość, która czyni go przystępnym. Dziewięćdziesiąt minut nie może z równą głębią potraktować Charterhouse, progresywnej ery Gabriela, The Lamb, przejścia Collinsa do głównego wokalu, odejścia Hacketta, stadionowego popu, pięciu karier solowych i reunionu z 2007 roku. Właściwą odpowiedzią nie jest odrzucenie dokumentu. Należy traktować go jako autoryzowany argument o Genesis, a nie jako samą historię Genesis. To rozróżnienie zostawia miejsce, by części skompresowane przez film odzyskały właściwą skalę gdzie indziej w RetroForge.
Informacja o oglądaniu i kolekcjonowaniu
Traktuj Genesis: Together and Apart oraz Genesis: Sum of the Parts jako tytuły prezentacyjne tego samego głównego dokumentu z 2014 roku, którego zasadniczy film trwa około 90 minut. Wydania fizyczne katalogowane na około 124 minuty zawierają mniej więcej trzydzieści minut dodatkowych wywiadów i nie powinny być opisywane jako 124-minutowy montaż filmu.