Aachen Open Air Pop Festival 1970: Three Days at the Soers

Dlaczego to wydarzenie ma znaczenie?

Aachen był rozdrożem w chwili, gdy europejskie kategorie skalne stały się coraz bardziej rozpoznawalne. W związku z tym nie można uznać, że w odniesieniu do niektórych rodzajów działalności, które nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 659 / 1999, nie można uznać, że dany środek stanowi pomoc państwa. Festiwal nie stworzył progresywnej skały czy krautrocka. Jej znaczenie leży w bliskości: te futures nadal zajmowały jeden szeroki program "pop", zanim krytyka i marketing je rozdzieliły. Lokalni studenci i młodzi organizatorzy próbowali organizować międzynarodowe wydarzenie pomimo ograniczonego bezpośredniego doświadczenia, a następnie wprowadzili wiedzę Konrada Mallisona z festiwali Pop & Blues w Essen. Negocjacje na miejscu zakończyły się w czasie zbliżonym do showtime, ze znacznym wymogiem najmu, ubezpieczenia i gwarancji. Wczesna publiczność ma dużo większe nadzieje niż ostatni tłum. Historia planowania ukazuje wczesną profesjonalizację jako hybrydę inicjatywy młodzieżowej, gminną ostrożność, pożyczone doświadczenie i ryzyko umowne.

Stadion zamiast łąki

Ostatnim miejscem był Soers equestrian-sports complex, a nie początkowo rozpatrywany Tivoli. Określone drogi, wejścia, obszary usługowe i stadionowa miska dały Aachen więcej infrastruktury niż odsłonięta łąka. To nie zmieniło tłumu w konwencjonalnych widzów siedzących. Plany utrzymania części wnętrza starannie sterowane ustąpiły pod masową frekwencją, pokazując, jak zachowanie festiwalowe może przerobić uporządkowaną architekturę sportową bez całkowitego ominięcia jej granic. Potwierdzeni wykonawcy to: Deep Purple, Free, Golden Earring, Edgar Broughton Band, Taste, Caravan, Can, Kevin Ayers i Whole World, Mungo Jerry, Kraftwerk, Amon Düül II, Tyrannosaurus Rex, Champ Jack Dupree i Pink Floyd. Konwencję o ruchu drogowym i konwencję o ruchu lotniczym ogłoszono, ale jej nie było. Van der Graaf Generator został podobno na miejscu, ale stracił swoje miejsce, gdy harmonogram poślizgnął. Obecność, rozliczenie i wyniki pozostają trzema odrębnymi roszczeniami.

Czego doświadczyła publiczność?

Słuchacze szybko przenieśli się z bezpośredniego bluesa i twardego rocka do kapryśnej piosenki, długoformatowej psychodelii i powstającej niemieckiej elektroniki. Miejscowa niemiecka młodzież, podróżujący festywalgorzy i fani międzynarodowi dzielili na skraju miasta stadion częściowo zawarty. Tłum nie powinien być wyobrażany jako jedno plemię stylistyczne. Specyficzne doświadczenie Aachen było właśnie wiszącym widowiskiem różnych muzycznych przyszłości, pojawiającym się zanim publiczność osiadła w późniejszej lojalności gatunkowej. Służby miejskie i wsparcie techniczne przyznały Aachen kompetencje komparatywne i uniknęły destrukcyjnej pogody, która we wrześniu uderzy w Fehmarn. Mimo to gęsta ustawa wywiera stały nacisk na Changeoversów i harmonogram. Artyści zniknęli, przenieśli lub stracili szczeliny jako opóźnienia zgromadzone. Silne ramy produkcyjne mogłyby zmniejszyć ryzyko, nie czyniąc ambicji plakatu fizycznie możliwym, zwłaszcza gdy długie, progresywne zestawy zajmowały więcej czasu niż zakłada kompaktowy harmonogram popowy.

Limity, odwołania i mitologia plakatu

Aachen udziela niezwykle jasnej lekcji redakcyjnej. Konwencja o ruchu drogowym i o Flotniskach dotycząca materiałów drukowanych stanowi dowód promocji, a nie wydajności. Van der Graaf Generator zgłoszone obecności bez zestawu pokazuje, że nawet przyjazd jest niewystarczający dowód. Pink Floyd Archiwa wyraźnie odróżniają nazwy plakatów od udokumentowanych wykonawców. Metoda ta chroni stronę przed wspólnym błędem festytowo-historycznym konwersji atrakcyjnego projektu graficznego w niemożliwą historyczną super@-@ lineup. W związku z tym Komisja uważa, że nie można uznać, iż w przypadku braku zgodności z rynkiem wewnętrznym, w szczególności w odniesieniu do braku zgodności z rynkiem wewnętrznym, nie można uznać, że pomoc państwa jest zgodna z rynkiem wewnętrznym. Udostępnianie infrastruktury z Pink Floyd i Deep Purple sprawiło, że grupy te były widoczne w międzynarodowej gospodarce turystycznej, zanim "krautrock" stał się wygodną etykietą eksportową. Aachen nie wymazał ich różnic. Pokazuje niemiecką eksperymentalną muzykę działającą obok, a nie na zewnątrz, brytyjskich układów progresywnych i rockowych.

Pink Floyd w niedzielę

Pink Floyd 's udokumented 12 July set included "Atom Heart Mother" in his early "Amazing Pudding" form, "Set the Controls for the Heart of the Sun" and "A Saucerful of Secrets". Te przedłużone prace pokazują, jak daleko program festiwalowy posunął się poza trzyminutowy singiel. Ich przetrwanie poprzez archiwalną dokumentację i nagrania publiczności daje Aachen bardziej precyzyjną historię wydajności niż wiele współczesnych festiwali. Aachen przetrwa poprzez badania plakatów, Pink Floyd dokumentacji niepoprawnej, nagrań związanych z kilkoma wykonawcami, regionalnych materiałów nadawczych i lokalnych wspomnień. Każdy fragment taśmy lub filmu musi być traktowany oddzielnie; dowód wykonania nie przyznaje praw hostingowych. Fotografie na stronie pokazują miejsce Soers w późniejszych latach i okres kontekstu Rogera Watersa. Podpisy uniemożliwiają mylenie nowoczesnych widoków stadionu z szablonem z 1970 roku.

Mapa tego, czym stał się europejski rock

Z perspektywy czasu, Aachen przypomina mapę, której trasy prowadzą do progresywnych apartamentów, heavy metal, rytm motorik, elektroniczny modernizm i kontynentalny hard rock. Wartość perspektywy czasu jest porównawcza, nie prorocza. W lipcu 1970 wykonawcy i słuchacze nie wiedzieli jeszcze, które nazwy staną się kanoniczne. Napotkały one wspólną kategorię festiwalową na tyle szeroką, że zawierały Champion Jack Dupree, Kraftwerk, Can, Deep Purple i Pink Floyd w ciągu jednego weekendu. Aachen nie stała się marką coroczną, ale połączyła serię indoor Essen z kontynentalną kulturą open- air i umieściła grupy doświadczalne z Niemiec Zachodnich w głównym międzynarodowym projekcie ustawy. Jego stosunkowo uporządkowana operacja stoi w produktywnym kontraście z Fehmarn dwa miesiące później. Oprócz Essen i Kralingen pokazuje to, że Europa kontynentalna ma gęstą, samoorganizującą się sieć festiwalową, a nie jedynie otrzymuje z drugiej ręki kulturę brytyjską i amerykańską.

Zasadnicze słuchanie